«Στην Ελλαδα δεν υπαρχει οικουμενικη παιδεια, γιατι δεν υπαρχει ελληνικη παιδεια»

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, εφόσον, ειδικά για τους Θρακιώτες, η πολιτική του πορεία του είναι γνωστή από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σήμερα βέβαια κρατά τις αποστάσεις του από την πολιτική παρόλα αυτά όμως μία συζήτηση μαζί του για τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Με το γνωστό του ρητορικό λόγο, που η αλήθεια είναι ότι θυμίζει Ανδρέα Παπανδρέου, κρίνει καταστάσεις και τοποθετεί το πρόβλημα ακριβώς στο επίκεντρό του, στην έλλειψη δημόσιου εθνικού διαλόγου, αλλά και στην «ελληνική αφωνία», στο «μεγάλο πρόβλημα μορφωτικής και διανοητικής παραγωγής, αλλά και αυτοσυνειδησίας και αυτογνωσίας στη χώρα», που κατά την άποψή του αποτελούν «προϋποθέσεις πολύ μεγάλες για να προχωρήσεις σε μία αναπτυξιακή και οικονομική πολιτική».

Η συζήτηση βέβαια στρέφεται και στο θέμα της ποντιακής γενοκτονίας αλλά και στην πορεία υλοποίησης της Ρωμανίας.

Να σημειωθεί ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης βρέθηκε στην περιοχή μας με αφορμή τις εκδηλώσεις που γίνονται στο Θρυλόριο για τη γιορτή της Αγίας Μαρίνας. Δήλωσε ενθουσιασμένος και εντυπωσιασμένος από τη δουλειά που γίνεται σε ένα μικρό χωριό, όπως αυτό του Θρυλορίου, και, όπως τόνισε, όλα αυτά αποτελούν αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης όμως…

ΠτΘ: Κύριε Χαραλαμπίδη, είναι γνωστή η πορεία σας στα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας. Θα ήθελα την άποψή σας για την σημερινή πολιτική κατάσταση.

Μ.Χ.: Είναι μία πολύ μεγάλη συζήτηση, ένας διάλογος δημόσιος, εθνικός που πρέπει να γίνει για το πού βρισκόμαστε σήμερα πολιτικά. Αυτός ο δημόσιος διάλογος δεν γίνεται. Δεν γίνεται από τις κομματικές και πολιτικές ομάδες που έχουνε τη μεγάλη ευθύνη για την αποτυχία της μεταπολίτευσης. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η μεταπολίτευση απέτυχε. Επομένως δεν γίνεται μία συζήτηση για το παρελθόν, δεν γίνεται επίσης μία συζήτηση για το μέλλον, γιατί στον επίσημο πολιτικό κόσμο δεν υπάρχει μία ενόραση του μέλλοντος, ένα όραμα και ένα σχέδιο. Αυτό συνδέεται με κάτι πολύ πιο ουσιαστικό που αφορά στην απόσυρση της πολιτικής από την χώρα. Εν συντομία, γιατί είναι μία μεγάλη συζήτηση, η πολιτική τη δεκαετία του ’70, ήταν στην κοινωνία. Μετά πέρασε στην κομματοκρατία. Μετά τα κόμμα, -ειδικά το ΠΑΣΟΚ που ήτανε ο κεντρικός χώρος αλλά αυτό αφορά όλους, και την αριστερά και τη δεξιά, – πήγε στο κράτος, έγινε, όπως την ονόμασα, κρατοκρατία. Και όταν βρέθηκε μόνη της στο κράτος για να επιβιώσει πήγε στην τηλεκρατία και στα lobby συμφερόντων. Σαν σύνθεση και σαν σύστημα η χώρα εδώ και χρόνια ταλαιπωρείται από ένα τηλεκρατικό, «τηλεοπτικό κοτέτσι». Νομίζω ότι αυτός είναι ο όρος. Ξέρετε σε μία χώρα δεν μπορεί να υπάρξει διανοητική και μορφωτική παραγωγή, όταν υπάρχουν 20 άνθρωποι, 5 κυρίες και 15 κύριοι – ξέρετε τι συμβαίνει μέσα στο «κοτέτσι» – οι οποίοι κυριαρχούν σ’ αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και βέβαια, μία χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί από ένα «τηλεοπτικό κοτέτσι». Εγώ μέσα απ’ αυτή τη διαδρομή αισθάνομαι ότι βγήκα πολύ δικαιωμένος στις προβλέψεις μου και στις προτάσεις μου. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι: «Δεν είμαι αντί, έχω πρόταση». Αυτό είναι μία αλήθεια και πρέπει να το καταθέσω. Πιστεύω όμως ότι ο κύκλος αυτός της τηλεκρατίας έκλεισε. Υπάρχουν πολλά μηνύματα που εμφανίζουν την ανάδειξη μιας πολιτικής. Εγώ συμβάλλω σ’ αυτό και θέλω να συναντηθώ μ’ αυτό. Πιστεύω ο καινούριος κύκλος που ανοίγει είναι η επιστροφή της πολιτικής στη χώρα. Τη διακρίνω πηγαίνοντας σ’ όλη την Ελλάδα, σε πολλά ζητήματα τοπικά, περιφερειακά, αναπτυξιακά, και θεωρώ ότι αυτός είναι ο νέος ορίζοντας, η επιστροφή της πολιτικής που θα επανακαθορίσει πάρα πολλά πράγματα. Είναι μία ενέργεια για το μέλλον της χώρας – για το οποίο είμαι πολύ αισιόδοξος – γιατί η γεωγραφία, όπως έλεγα παλιά, και η ιστορία και, γενικά οι συνθήκες οι σημερινές, ευνοούν πολύ την Ελλάδα.

ΠτΘ: Είπατε ότι η μεταπολίτευση απέτυχε. Ποιος ήταν κατά την άποψή σας ο ρόλος της Αριστεράς;

Μ.Χ.: Η συζήτηση θα επαναλάβω ότι είναι μεγάλη. Θεωρώ ότι η αριστερά της μεταπολίτευσης, και στη σημερινή όμως δεν διακρίνω μία πρόταση για το μέλλον, διαψεύσθηκε σ’ όλες τις υποθέσεις της. Γνώμη μου είναι ότι η αριστερά, πέρα από πολιτικό, κυρίως έχει ένα μεγάλο μορφωτικό πρόβλημα. Η αριστερά δεν έχει σήμερα αναλυτικά εργαλεία για να δει τη σχέση ανάμεσα στο τοπικό και το παγκόσμιο, γιατί υπάρχουν οι συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, και τι πρόταση και απάντηση πρέπει να υπάρξει σ’ αυτό. Βλέπω ότι η αριστερά είναι πολύ επιφυλακτική, κριτική και καθυστερημένη στο ζήτημα μιας νέας κρατικής αρχιτεκτονικής, η οποία θα στηριχτεί σε μία ελληνική πολυκεντρικότητα που θα φύγει από τη μονοκεντρικότητα της Αθήνας, που δημιουργεί προβλήματα και στην ίδια την Αττική. Η πολυκεντρικότητα είναι προϋπόθεση και για την καλή κυβέρνηση και για μια οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας για να σταθεί στην παγκοσμιοποίηση με τους δικούς της όρους. Σ’ αυτά τα ζητήματα σ’ όλη την αριστερά δεν διακρίνω προτάσεις και προβληματισμούς. Δεν έχει θέσεις η αριστερά γι’ αυτά.

ΠτΘ: Και οι φωνές διαμαρτυρίας των πνευματικών ανθρώπων απέναντι σ’ αυτά τα θέματα είναι λίγες για να μην πω ελάχιστες …

Μ.Χ.: Νομίζω ότι εδώ είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα της χώρας, των Ελλήνων και του ελληνισμού θα έλεγα – και όταν λέω ελληνισμός, η προσέγγισή μου είναι οικουμενική. Για μένα στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικουμενική παιδεία γιατί δεν υπάρχει ελληνική παιδεία. Κατά τη γνώμη μου, η ελληνική παιδεία είναι μία οικουμενική παιδεία και αυτό συζητιέται σ’ όλη την Ευρώπη και στην Αμερική και σ’ όλον τον σημερινό πολιτισμένο κόσμο. Νομίζω ότι είναι πολύ επίκαιρος ένας πατριώτης μου, Πόντιος, Τραπεζούντιος, αλλά και μεγάλος ευρωπαίος, τον οποίο αποκαλώ πατέρα της Ευρώπης, – σήμερα στην Ευρώπη έτσι ονομάζεται από πάρα πολλούς, – ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος. Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος από το 1400 πρόβλεψε, αυτό που μπορεί να ονομαστεί «ελληνική αφωνία». Νομίζω ότι έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα μορφωτικής και διανοητικής παραγωγής, αλλά και αυτοσυνειδησίας και αυτογνωσίας στη χώρα. Προϋποθέσεις πολύ μεγάλες για να προχωρήσεις σε μία αναπτυξιακή και οικονομική πολιτική. Εδώ μπορούμε να εισαγάγουμε ένα άλλο ζήτημα. Γι αυτό όμως στο νέο μου βιβλίο που θα έρθω εδώ στην Κομοτηνή να το συζητήσουμε. Σήμερα βλέπει πραγματικά κανείς το κενό μιας πνευματικής ηγεσίας, γιατί μέχρι σήμερα η πνευματική ηγεσία και ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, όχι αυτή της δεκαετίας του ’30 και αυτή πριν το 1967 που είχε στοιχεία μιας ελληνικής αυτοχθονίας, ήταν αρκετά επαρχιώτικη με ξένα ρεύματα, δεν διαμόρφωνε μία δική μας αυτόχθονη παιδεία που να συναντιέται με μία πλανητική και οικουμενική παιδεία. Το ελπιδοφόρο κατά τη γνώμη μου είναι ότι διακρίνω λίγο στα πανεπιστήμια αλλά και σε άλλους χώρους να γεννιέται μία νέα γενιά, η οποία γνωρίζει και την Ελλάδα και την παγκόσμια σφαίρα, όχι με όρους επαρχιωτισμού ή κόμπλεξ. Στη διαμόρφωση μιας ελληνικής παιδείας, που είναι ταυτόχρονα και κοσμοπολίτικη, εδώ και πάρα πολύ καιρό συμβάλλω με τις προσεγγίσεις που κάνω με τα βιβλία μου. Πολύ περισσότερο τον τελευταίο καιρό, που η πολιτική μου δραστηριότητα ρίχνει μεγαλύτερο βάρος στο αναλυτικό και μορφωτικό πεδίο που το έχουμε πολύ ανάγκη. Πιστεύω, σήμερα πριν δει κανείς αν υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθούν νέα κόμματα, πρέπει να δει την μορφωτική ανάγκη που έχουμε. Πρώτα έχουμε ανάγκη από ένα μορφωτικό κίνημα και μετά αυτό μπορεί να μετασχηματιστεί σε πολιτικές μορφές.

Γαστρονομική Εγανατία

ΠτΘ: Πριν καιρό καταθέσατε μια πρόταση για γαστρονομική Εγνατία. Ποια η πορεία της;

Μ.Χ.: Αυτό είναι ακριβώς που λέγαμε πριν. Η ικανότητα των πολιτικών, διοικητικών, θεσμικών ομάδων μιας χώρας ή των τοπικών, επαρχιακών ή και των εθνικών να ενώνουν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης το τοπικό με το παγκόσμιο. Η υπόθεση αυτή της γαστρονομικής Εγνατίας ενώνει τις τοπικές, οικονομικές και πολιτισμικές ανάγκες για μια νέα γεωργία που είναι αυτή της τυπικότητας και μετά γίνεται της βιολογικότητας της Θράκης, της Μακεδονίας, της Ηπείρου, του Πόντου, της Απουλίας, της Καλαβρίας σε μία περιφερειακότητα, η οποία όμως σέβεται τις τοπικές ταυτότητες, στην περίπτωσή μας τα τοπικά χαρακτηριστικά προϊόντα. Είναι ένας δρόμος για την παγκοσμιοποίηση και την ανάπτυξη που αντιπαρατίθεται στον ολοκληρωτισμό που είναι η Mc Donald’s και τα fast food. Κάναμε κάποια πράγματα εθελοντικά για την γαστρονομική Εγνατία στη Θεσσαλονίκη από μη κυβερνητικές οργανώσεις. Σίγουρα θα έχετε ακούσει για την προσπάθεια που γίνεται στη Σταυρούπολη Ξάνθης για να ξαναομορφήνουμε το τοπίο με αυτόχθονες ποικιλίες που υπήρχαν παλιά εκεί στη Σταυρούπολη αλλά και αυτές που τους έφερε από την Απουλία και Καλαβρία και έχουν ελληνικά ονόματα Creco Bianco, ελληνικό λευκό και Alianico δηλαδή ελληνικό. Χάρηκα πολύ που τα φυτεύαμε μαζί ο Μουφτής, ο Μητροπολίτης, εγώ και ο δήμαρχος της Σταυρούπολης. Αυτήν όλη την προσπάθεια θα τη συνεχίσουμε. Υπάρχει μία γεωγαστρονομική και γεωπολιτισμική σφαίρα κοινή από την Καλαβρία έως την Θράκη. Αυτό ακριβώς είναι η ομορφιά της Ευρώπης, η ομορφιά του ευρωπαϊκού οράματος και οι ευκαιρίες που μας δίνει η Ευρώπη. Όλα πρέπει να τα ενώσουμε, γιατί αναδεικνύουνε μία ταυτοπροσωπία όλων των λαών και όλων των πολιτισμών και όλων των θρησκειών.

Ποντιακή γενοκτονία

ΠτΘ: Γιατί κ. Χαραλαμπίδη καθυστερήσαμε στο θέμα της αναγνώρισης της Ποντιακής γενοκτονίας, αναδεικνύοντάς το μετά το ‘90;

Μ.Χ.: Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν τιμά τη χώρα πρώτα από άποψη ηθική και μετά πολιτική και δεν τιμά και τους ίδιους τους Ποντίους γιατί ήταν και για τους ίδιους επίσης μία έκφραση αναξιοπρέπειας. Πολιτικά πρόσωπα όπως ο Πασαλίδης ήτανε συγγενείς μου, όμως κατανοώ ότι το γεωπολιτικό πλαίσιο ήτανε πολύ δύσκολο και έπρεπε η Τουρκία να στηριχτεί. Αυτά όμως δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για ένα μεγάλο έγκλημα που έγινε στον Πόντο. Γιατί στον Πόντο έγινε ένα πολύ μεγάλο έγκλημα. Οι λόγοι της καθυστέρησης ήταν κυρίως γεωπολιτικοί. Δεν έπρεπε στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, ειδικά μετά το 1952, να ενοχληθεί η Τουρκία. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Πόντιοι, Ίωνες και Κωνσταντινουπολίτες αλλά και οι άλλοι αυτόχθονες λαοί στην Ανατολία και τη Μ. Ασία έπρεπε να χάσουν τη μνήμη τους και την ταυτότητά τους. Αυτό ήταν πολύ βάρβαρο και ήταν και η συνέχεια της γενοκτονίας. Συνέχιζε ένα έγκλημα της σιωπής. Εγώ δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτά που κάνω, έχω όμως μία εσωτερική ικανοποίηση, γιατί συνέβαλα πάρα πολύ σ’ αυτό τη δεκαετία του ’80 για να φύγουμε απ’ αυτό το έγκλημα και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπειά μας, γιατί η 19η Μαΐου είναι ένας συμβολισμός αξιοπρέπειας, και να στείλουμε ένα μήνυμα ειρήνης και προς τους Τούρκους αλλά και τους άλλους αυτόχθονες λαούς εδώ στην περιοχή μας ότι μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά με τον εαυτό μας και μεταξύ μας χωρίς εθνικιστικούς ναρκισσισμούς, που πολλές φορές στην περιοχή μας και ειδικά από την τουρκική πλευρά ήταν ρατσισμός, γιατί ο κεμαλισμός είναι ρατσισμός. Έτσι πετύχαμε την αναγνώριση της 19ης Μαΐου και σήμερα βρισκόμαστε σε πολύ καλό σημείο παρά τα εμπόδια στο εσωτερικό της χώρας. Το ποντιακό είναι πλέον ένα ζήτημα που συζητιέται στην Ευρώπη, στις Η.Π.Α. Είναι πια ένα ευρωπαϊκό και διεθνές θέμα. Έχουμε πλέον κάποιες αναγνωρίσεις από τον κυβερνήτη της πολιτείας της Νέας Υόρκης κ. George Pataki, από τη γερουσία της Πενσυλβάνιας. Το θέμα συζητιέται σε κοινοβούλια της Αυστραλίας και της Σουηδίας και είμαι ιδιαίτερα περήφανος που πετύχαμε με παρεμβάσεις μας στην επιτροπή του Ο.Η.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα και είχαμε μία αναχρονιστική και αποκρουστική απάντηση από τη μεριά του τουρκικού κράτους που νομίζω ότι μ’ αυτές τις προσεγγίσεις θέτει το ίδιο τον εαυτό του εκτός ιστορίας. Θα ήταν καλό ωστόσο να προσαρμοστούν, γιατί στην απάντηση που έδωσαν στην παρέμβασή μας, δεν αναγνώριζαν την ύπαρξη του Πόντου κι αυτό σημαίνει ότι θέλουν να καταργήσουν την ευρωπαϊκή ιστορία, γιατί ο Πόντος είναι μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως δεν αναγνώριζαν και το ζήτημα της ύπαρξης και της προστασίας της ποντιακής διαλέκτου. Σ’ αυτό το ζήτημα εκτέθηκαν πάρα πολύ, γιατί όλο το περιβάλλον του Ο.Η.Ε. γνωρίζει καλά ότι η ποντιακή είναι η πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα και ως μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς θα πρέπει να προστατεύεται. Είμαστε λοιπόν σε μία τέτοια περίοδο που της δίνει πολλά περιθώρια με το άνοιγμα των διαδικασιών για την ευρωπαϊκή ένταξη της Ανατολίας και της Μ. Ασίας. Στο εξωτερικό πάμε καλά. Εδώ στην Ελλάδα, ακόμα κι αν υπάρχουν κάποια προβλήματα μπορούν να ξεπεραστούν.

ΠτΘ: Είναι όμως γεγονός ότι επικρατεί μία άγνοια όσον αφορά στην ποντιακή ιστορία…

Μ.Χ.: Οι λόγοι είναι όπως έλεγα γεωπολιτικοί, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, αφορά στην έλλειψη παιδείας. Οι Έλληνες ζουν μία συρρικνωμένη ιστορία και μία συρρικνωμένη ιστορική επιστήμη. Βοήθησα πολλούς λαούς στην λατινική Αμερική και είμαι από τους πρώτους που βοήθησα τους Αφρικανούς στον αντιαποικιακό τους αγώνα και έβλεπα πως οι λαοί αυτοί γνώριζαν την ιστορία τους. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα μεγάλο κενό μνήμης, γνώσης της ιστορίας. Η αισιοδοξία μου απορρέει από το ότι αυτή την περίοδο επιστρέφει η ιστορία της περιοχής και επόμενα, η ιστορία του Πόντου. Τελευταία στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον, υπάρχουν βιβλία που αναφέρονται στον Πόντο. Ειδικά στην Ευρώπη η συζήτηση επικεντρώνεται, και εγώ συμβάλλω πολύ σε αυτό, σε δύο μεγάλους πατέρες της Ευρώπης που ήταν Πόντιοι, ο ένας είναι ο γεωγράφος και ιστορικός Στράβων και ο άλλος ο Βησσαρίων που προανέφερα. Αυτές τις ημέρες στην Ιταλία κυκλοφορεί ένα βιβλίο, το οποίο έχει εξώφυλλο τον Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο. Γι’ αυτό στον αγώνα που κάνουμε εκτός από το δίκιο, τα ιδανικά και τις αξίες που πρεσβεύουμε και μας δίνουν δύναμη, έχουμε μαζί μας και τον πολιτισμό. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι όλες αυτές οι αναχρονιστικές, ρατσιστικές κεμαλικές ομάδες βρίσκονται πλέον στο τέλος τους. Στην Ευρώπη αναδεικνύεται μία συζήτηση για τη φύση του κεμαλισμού, ότι είναι μια ρατσιστική ιδεολογία. Να θυμάσθε ότι σε λίγα χρόνια η 19η Μαΐου που αποτελεί ημέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας, θα είναι μία ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του κεμαλισμού. Στην Ευρώπη έχουμε ένα κενό. Έχουμε μία ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού, που τιμά την Ευρώπη αυτό, αλλά δεν έχουμε μια ημέρα μνήμης του κεμαλισμού. Εμείς οι Έλληνες υπήρξαμε θύματα και του ναζισμού αλλά και του κεμαλισμού. Εμείς είχαμε και Δίστομο και Ανώγεια αλλά είχαμε και Σάντα και όλα αυτά που διέπραξε μία ιδεολογία θανάτου, η οποία συνεχίζει να διαπράττει εγκλήματα ενάντια στους λαούς, ενάντια ακόμη και στον ίδιο τον τουρκικό λαό. Στην Τουρκία υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για τον κεμαλισμό και γίνονται κριτικές στον Κεμάλ. Στον αγώνα που κάνουμε έχουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση Τούρκων, διανοουμένων δημοκρατών, που βλέπουν την απελευθέρωσή τους σαν έθνος μέσα από την αναγνώριση των εγκλημάτων. Σε κάποια συνέντευξη μου στην Ευρώπη μία δημοκράτισσα τουρκάλα μου έλεγε «να έχουμε μία Κωνσταντινούπολη στην οποία θα μπορούν να γράφονται τα ονόματα των οδών σ’ αυτή την ιστορική πόλη και στα ελληνικά και στα τουρκικά». Η ίδια απαντώντας μου στο ερώτημα «αν δεν έφευγαν οι Έλληνες απ’ αυτήν και αν η Κωνσταντινούπολη ήταν μία δημοκρατική πόλη και ζούσαν Έλληνες, Κούρδοι, Αρμένιοι, Τούρκοι διανοούμενοι και επιστήμονες ποιο θα ήταν το πνευματικό κέντρο της Ευρώπης η Κωνσταντινούπολη ή το Παρίσι», μου απάντησε ότι θα ήταν η Κωνσταντινούπολη.

Ρωμανία

ΠτΘ: Η Ρωμανία είναι μία ιδέα που ξεκίνησε η οποία όμως έχει τελματώσει…

Μ.Χ.: Η Ρωμανία ήταν, μια πολύ σύγχρονη, πολεοδομική, αρχιτεκτονική, αναπτυξιακή πρόταση σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης της περιοχής αλλά και απάντηση στα μεταναστευτικά ρεύματα. Σαν τέτοια πρόταση προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, όπου πήγα και μίλησα. Μάλιστα τα πρακτικά των συζητήσεων περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου «Πόλεων και τόπου παιδεία». Αυτή η πρόταση είχε τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού κοινοβουλίου, το 1997 ψηφίσθηκε από 204 βουλευτές, μία πλειοψηφία που δεν ξαναϋπήρξε και έμπαινε στο δρόμο της υλοποίησής της. Εννοώ, όπως έγινε ο Οργανισμός για την Ολυμπιάδα το 2004 με την κ. Αγγελοπούλου, προβλέπονταν να γίνει Οργανισμός για τη δημιουργία της πόλης αυτής εδώ. Το συζητούσαμε με τον τότε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Λαλιώτη. Κάποια στιγμή ο κ. Σημίτης σταμάτησε αυτή την προσπάθεια και βγήκε η ιδέα των χρυσορυχείων. Μία ηγεσία που θέλει η Ελλάδα να κινηθεί στα επόμενα χρόνια στην κατηγορία των χωρών του πρώτου κόσμου προτείνει ένα άλλο πολεοδομικό σχεδιασμό για την περιοχή, προτείνει δηλαδή τη Νέα Πόλη, τη Ρωμανία. Μία ηγεσία που θέλει να κινηθεί η Ελλάδα στην κατηγορία των χωρών του τρίτου κόσμου προτείνει χρυσωρυχεία. Ο κύκλος έκλεισε. Τη Ρωμανία δεν την πρότεινα μόνο γιατί ήμουν Πόντιος. Εγώ γεννήθηκα μεγάλωσα και έζησα στην Αλεξανδρούπολη και η αγωνία μου ήταν για την ίδια την πόλη, την σωτηρία της. Επειδή σε λίγο καιρό έχουμε και τις Νομαρχιακές και Δημοτικές εκλογές, η μόνη αναπτυξιακή πρόταση που έχει ανάγκη η περιοχή, είναι αυτή ενός νέου χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού μιας νέας πόλης. Αυτό δεν αφορά μόνο στους Ποντίους, αφορά το δήμαρχο Κομοτηνής Αλεξανδρούπολης, Σαπών, τους νομάρχες Ροδόπης και Έβρου. Η τελική πρόταση είναι μία πολυκεντρική πόλη πόλεων και χωριών, από την Αλεξανδρούπολη, την Τραϊανούπολη, τις Σάπες και τη Μαρώνεια. Διαφορετικά αυτή η παραθαλάσσια περιοχή από την Αλεξανδρούπολη και τη Μαρώνεια θα καταστραφεί και θα γίνει σαν τη Λούτσα. Που σημαίνει θα ακυρωθούν οι προϋποθέσεις και οι προοπτικές της ανάπτυξής της. Η Θράκη χρειάζεται μία νέα εκκίνηση αναπτυξιακή, – και ξέρετε τη συμβολή μου στην υπόθεση της Εγνατίας οδού, – και οι δύο τροχοί γι’ αυτό είναι ο νέος πολεοδομικός σχεδιασμός της περιοχής που θα περιλαμβάνει την Νέα Πόλη, μια πολυκεντρική πόλη πόλεων και χωριών, Ρωμανία, Αλεξανδρούπολη, Σάπες, αυτό στην πολεοδομία και στην ανάπτυξη σημαίνει πολλά, και ο δεύτερος τροχός είναι η δημιουργία και ολοκλήρωση του οδικού και σιδηροδρομικού άξονα Αλεξανδρούπολη – Πύργος – Μπουργκάς. Είναι λάθος που μείναμε μόνο στον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Ο άξονας αυτός μπορεί να φέρει μεγαλύτερα οφέλη, από τον αγωγό πετρελαίου. Χωρίας αυτό το δρόμο η Θράκη και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι ένα τυφλό λιμάνι. Η Θράκη δεν αξιοποιεί το μεγάλο γεωοικονομικό της πλεονέκτημα. Ο άξονας Αλεξανδρούπολη- Μπουργκάς έχει μεγαλύτερη γεωοικονομική και οικονομική σημασία απ’ ό,τι κατά τη γνώμη μου έχει το Χόνγκ Κονγκ, αλλά αυτό και η προηγούμενη και η τωρινή κυβέρνηση και οι τοπικές ηγεσίες δεν το έχουν αντιληφθεί και δεν το έχουν αξιοποιήσει. Σ’ αυτό οφείλεται και η στασιμότητα της περιοχής. Αλλιώς αυτή η περιοχή θα συγκέντρωνε τις μεγαλύτερες επενδύσεις παγκοσμίως. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

ΠτΘ: κ. Χαραλαμπίδη σας ευχαριστούμε πολύ.

Μ.Χ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.