Παιδεια και αγωνες για μια καλυτερη κοινωνια

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας με αφορμή τις κυβερνητικές εξαγγελίες για ρυθμίσεις στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Ε.Ι.) έφεραν στην επικαιρότητα, για μια ακόμη φορά, το σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ασκεί την εξουσία.

Με την έπαρση του νικητή των εκλογών, η κυβέρνηση της Ν.Δ. αντιμετώπισε με περισσή αλαζονεία και αυταρχισμό κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα. Αγνοώντας κοινωνικά δεδομένα, παρακάμπτοντας δικαιώματα και κατακτήσεις μακροχρόνιων αγώνων και αδιαφορώντας για τις θέσεις φορέων και οργανώσεων, επεχείρησε να επιβάλει μονόπλευρα την πολιτική της σε πολλούς κρίσιμους τομείς. Από τη Δημόσια Διοίκηση, την οικονομική πολιτική, τις ΔΕΚΟ μέχρι και το ασφαλιστικό, τις συνθήκες εργασίας και μια σειρά από άλλα κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα η κυβέρνηση της Ν.Δ. πολιτεύθηκε μονόπλευρα, και με ιδιαίτερη επιμονή στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της, ερήμην όλων των κοινωνικών εταίρων.

Ο διάλογος, όπου επιχειρήθηκε, αποδείχτηκε μια ανεπιθύμητη και ενοχλητική διαδικασία για την κυβέρνηση της Ν.Δ., χρησιμοποιήθηκε αποπροσανατολιστικά και προσχηματικά, για να εξυπηρετήσει την παρελκυστική πολιτική της. Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της πρακτικής το Υπουργείο Παιδείας.

Επιθετική στη συμπεριφορά και στις δηλώσεις της η κ. Μαριέττα Γιαννάκου, από την αρχή της θητείας της χειρίστηκε με αντιδεοντολογικό τρόπο κρίσιμα ζητήματα της Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της. Στο όνομα των «μεταρρυθμίσεων», καρατόμησε τα διευθυντικά στελέχη της Α΄/θμιας και Β΄/θμιας Εκπαίδευσης, για να επιβάλει τους κομματικούς «ημετέρους» και να ελέγξει το διοικητικό μηχανισμό της Εκπ/σης. Χωρίς διάλογο, και αγνοώντας τις προτάσεις των συνδικάτων και ολόκληρης της εκπαιδευτικής κοινότητας, επέβαλε αλλαγές στο εξεταστικό σύστημα που κινούνται σε συντηρητική κατεύθυνση και βάζουν ταξικούς φραγμούς στην Εκπαίδευση. Αλλά και οι επικείμενες αλλαγές που σχεδιάζονται για τις επιλογές των στελεχών της Εκπαίδευσης και για την τεχνικοεπαγγελματική Εκπαίδευση δεν εκφράζουν παρά τις στενές πολιτικές επιδιώξεις της Ν.Δ., όπως αυτές εναρμονίζονται με τη γνωστή συντηρητική της ιδεολογία.

Για όλες αυτές τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα η κ. Υπουργός Παιδείας εμφανιζόταν με το γνωστό διπλό πρόσωπο. Από τη μια ανέξοδες διακηρύξεις για διάλογο και διαβούλευση με τους εμπλεκόμενους φορείς για τη διαμόρφωση δήθεν κοινά αποδεκτών προτάσεων. Από την άλλη πρωτοβουλίες, ενέργειες και μέτρα αποκλειστικά μονόπλευρης νεοδημοκρατικής επιλογής και έμπνευσης.

Η αντιφατική αυτή πολιτική πρακτική της κ. Γιαννάκου και γενικότερα της κυβέρνησης της Ν.Δ. αποκρυσταλλώθηκε στο γνωστό μεγαλόσχημο διάλογο για την Παιδεία, όπως αυτός επιχειρήθηκε να στηθεί στα πλαίσια του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Η διαδικασία αυτή προπαγανδίστηκε ως υπόδειγμα δημοκρατικού προγραμματισμού και διαλόγου, για να φυλλορροήσει στην πορεία κάτω από το βάρος των ανακολουθιών του Υπουργείου Παιδείας. Ένας – ένας οι φορείς αποχωρούσαν από την περιβόητη αυτή διαδικασία, καθώς, διαρκούντος του υποτίθεται διαλόγου, η κ. Υπουργός Παιδείας προχωρούσε μονομερώς στη λήψη μέτρων για διάφορα εκπαιδευτικά ζητήματα.

Παρεμφερές σκηνικό στήθηκε και στη γνωστή «Επιτροπή Σοφών» για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Εκλεκτοί και ευνοούμενοι της κ. Γιαννάκου φιλοδόξησαν να λύσουν τα κρίσιμα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της χώρας μας. Η κ. Γιαννάκου δια της «Επιτροπής των Σοφών» προσδιόρισε από μόνη της τα προβλήματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Από μόνη της φιλοδόξησε επίσης να δώσει και τις απαραίτητες, κατά τη βούλησή της, λύσεις.

Λογάριασε όμως τελικά χωρίς τον ξενοδόχο. Η πανεπιστημιακή κοινότητα και το φοιτητικό κίνημα αντέδρασαν. Η κ. Γιαννάκου προφανώς υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της. Ενθαρρυμένη ίσως και από τις σχετικά ήπιες αντιδράσεις σε προγενέστερες επιλογές της, πίστεψε ότι μπορεί και εδώ να «καθαρίσει».

Αρχικά, με την έναρξη των κινητοποιήσεων των πανεπιστημιακών και των φοιτητών, εμφανίστηκε αδιάλλακτη και επιφυλακτική. Σε δεύτερη φάση, και βλέποντας να διογκώνονται οι αντιδράσεις, προσέφυγε στη μέθοδο της συκοφάντησης των κινητοποιήσεων με χαρακτηρισμούς για «οργανωμένες μειοψηφίες», για «υποκινούμενες καταλήψεις» κ.λ.π. Στην τρίτη φάση δεν παρέλειψε να καταφύγει στον αυταρχισμό, για να επιβάλει την «τάξη» με την παρέμβαση των δυνάμεων καταστολής!

Όλες όμως αυτές οι μεθοδεύσεις της κ. Γιαννάκου έπεσαν στο κενό. Η κινητοποίηση των φοιτητών διογκώθηκε και πήρε διαστάσεις απειλητικές για την ύπαρξη της ίδιας της κυβέρνησης της Ν.Δ. Ανήσυχοι οι επιτελείς της κυβέρνησης αναδιπλώθηκαν, προσγειώνοντας και την κ. Γιαννάκου στη σκληρή πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση δια της κ. Γιαννάκου ανέκρουσε πρύμναν στα σχέδιά της τα μονόπλευρα και τα μονομερή για το νόμο πλαίσιο για την Παιδεία. Οι περιβόητες ρυθμίσεις αναβλήθηκαν και μετατέθηκαν για το φθινόπωρο, κάτω από το δέος των φοιτητικών κινητοποιήσεων και τον υπολογισμό του πολιτικού κόστους, ενόψει μάλιστα και των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Το μήνυμα των εξελίξεων αυτών, με πρωταγωνιστή για μια ακόμη φορά τη φοιτητική νεολαία μας, έχει δύο αποδέκτες: Την κυβέρνηση από τη μια μεριά που οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να κυβερνά χωρίς διάλογο και με το λαό στο περιθώριο. Το λαϊκό κίνημα από την άλλη, που δεν ξεχνά ότι ποτέ κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.