Ψηφισμα μειονοτικων δημοσιογραφων

Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν χθες το πρωί κάποιοι από τους μουσουλμάνους δημοσιογράφους της Ροδόπης διαβάστηκε ψήφισμα με τίτλο «ψήφισμα μειονοτικών δημοσιογράφων για την τελευταία σύγχυση γύρω από το μειονοτικό».

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τόσο την περίπτωση της Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν, όσο και τις δηλώσεις, αλλά και τις κινήσεις του βουλευτή Ιλχάν Αχμέτ, κατά τα άλλα απολύτως ορθολογικές, γινόμαστε μάρτυρες μιας κατά μέτωπο εθνικιστικής επίθεσης σε βάρος του δικαιώματος της Τουρκικής Μειονότητας της Δ. Θράκης όχι μόνο στο συλλογικό, αλλά ακόμα και στον ατομικό εθνοπολιτισμικό αυτοπροσδιορισμό και παρακολουθούμε ένα θέατρο παραλόγου γύρω από το μειονοτικό από γραφίδες, τηλεοπτικά κανάλια και μεμονωμένα πολιτικά και εκκλησιαστικά στελέχη που δεν διστάζουν να λειτουργούν ως εργολάβοι της μισαλλοδοξίας. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα άκρατης κινδυνολογίας φαίνεται να φουντώνει ξανά ένα κυνήγι μαγισσών, και συνεπώς κάθε έκφραση διαφορετικότητας και κάθε άποψη που προσπαθεί να υποστηρίξει τον εθνοπολιτισμικό αυτοπροσδιορισμό από τη σκοπιά των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών να στιγματίζεται εκ προοιμίου ως ύποπτη, να ανακρίνεται, να καταδικάζει και να κυνηγιέται και, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές δεν τυγχάνει καν πρόσβασης στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται. Όλα τα παραπάνω τελικά τείνουν να εξελιχθούν σε μια αφόρητη καταπίεση και κατατρομοκράτηση του μειονοτικού πολίτη, της Ε.Ε. αλλά του βαλκανικού εθνικιστικού παραλογισμού των αρχών του περασμένου αιώνα.

Εμείς οι μειονοτικοί δημοσιογράφοι και κάτοικοι της Δ. Θράκης παρατηρούμε ότι η πιο τραγική πτυχή αυτής της ιστορίας δεν αφορά βέβαια το –ούτως ή άλλως αυτονόητο- δικαίωμα του οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος να επιλέγει τους υποψήφιους της αρεσκείας του χωρίς διακρίσεις λόγω των θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων τους, αλλά αφορά κυρίως την εκ μέρους τους έντεχνη απόκρυψη από την κοινή γνώμη της πολιτικής, νομικής και ιστορικής πραγματικότητας γύρω από το πολύ σημαντικό ζήτημα της διεθνούς προστασίας των Μειονοτήτων.

Θεωρούμε ότι η Ελληνική Πολιτεία, εγκλωβισμένη σε ιστορικά παρωχημένα στερεότυπα και αδυνατώντας να καταλάβει ότι η ύπαρξη μειονοτήτων είναι πολιτισμικός πλούτος και γέφυρα Ειρήνης και όχι παραγωγός προβλημάτων, αποφεύγει συστηματικά να ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες σχετικά με τα διεθνώς ισχύοντα και ειδικά για το γεγονός ότι το δικαίωμα του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού δε είναι αποκύημα της φαντασίας κάποιων «ακραίων μειονοτικών κύκλων», όπως συχνά αφήνεται να εννοηθεί, αλλά έχει ήδη κατοχυρωθεί από το Διεθνές Κείμενο της Κοπεγχάγης του 1991 (από την τέως ΔΑΣΕ, και νυν ΟΑΣΕ), με αποτέλεσμα – βοηθούντων και των ΜΜΕ στην εμπέδωση της άγνοιας και της αμάθειας – να αναπτύσσονται και να διαιωνίζονται μέσα στην ελληνική κοινωνία τάσεις φοβίας, έξαλλου αντιμειονοτισμού, εθνικισμού και ρατσισμού.

Εμείς ως δημοσιογράφοι είμαστε σίγουροι ότι θα ήταν αλλιώς τα πράγματα αν ο μέσος πολίτης γνώριζε ότι τόσο η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ όσο και η υπαγόμενη στο Συμβούλιο της Ευρώπης «Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξία» (ECRI) έχουν εκδώσει πολύ αυστηρές συστάσεις εναντίον της Ελλάδας για την πεισματική της άρνηση να αναγνωρίσει στο έδαφος της εθνικές μειονότητες.

Συγκεκριμένα η ECRI καλεί την Ελλάδα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να γίνει σεβαστό το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και κάνει ρητή μνεία και στα «μέλη της Τουρκικής Μειονότητας που ζει στην Ελλάδα». Για παράδειγμα, είναι προφανές ότι δικαστικές αποφάσεις, όπως αυτή της απόρριψης της αναίρεσης του σωματείου «Τουρκική Ένωσης Ξάνθης», το οποίο εύκολα διεκδικεί τη διατήρηση του τίτλου του, δίνουν προς τα έξω την εντύπωση ότι ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων είναι ένα άγνωστο φαινόμενο για την ελληνική νομική πραγματικότητα.

Μάλιστα, κατά τη γνώμη μας, ο λόγος που δεν έχει ακόμη προχωρήσει η Ελλάδα στην κύρωση της Σύμβασης Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων είναι η πολιτική απροθυμία της να αποδεχθεί επιτέλους το δικαίωμα των μειονοτήτων στο συλλογικό αυτοπροσδιορισμό, τη στιγμή που οι συγκεκριμένες Διεθνείς Συνθήκες έχουν καταρτιστεί από τη διεθνή κοινότητα ακριβώς για να κατοχυρώσουν με όσο το δυνατόν πληρέστερο τρόπο τον εν λόγω δικαίωμα. Αν η Ελλάδα προχωρούσε στην υιοθέτηση της σύμβασης αυτής, τότε θα γινόταν εύλογα αντικείμενο ακόμη εντονότερων πιέσεων από τα ειδικά θεσμικά ελεγκτικά όργανα που είναι ταγμένα να θέτουν στο μικροσκόπιο κάθε είδους παραβίαση μειονοτικών δικαιωμάτων και να συντάσσουν Εκθέσεις με συστάσεις προς τα Κράτη-μέλη για άμεση προσαρμογή.

Αυτή η τακτική όμως φέρνει την Ελλάδα σε κατάφωρη αντίθεση με τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομική αντίληψη που πρυτανεύει στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα στο εσωτερικό της, η Ελλάδα δίνει προθύμως μαθήματα και κάνει συστάσεις σε άλλες χώρες γύρω από τα μειονοτικά ζητήματα.

Επίσης, μεγάλη μερίδα Ελλήνων δημοσιογράφων που έχουν απεμπολήσει την αρχή της αμεροληψίας και της ανεξαρτησίας, υποτασσόμενοι –ως μη οφείλουν- στην κυρίαρχη επιχειρηματολογία που εκφέρει το επίσημο ελληνική Κράτος, δεν έχει φροντίσει να ενημερώσει τους πολίτες ότι οι Καταληκτικές Παρατηρήσεις της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (Μάρτιος 2005), που εποπτεύει την τήρηση του ήδη ενταγμένου στο ελληνικό δίκαιο Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα αναφέρουν ρητά ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι εξαιρετικά απρόθυμη να επιτρέψει σε οποιεσδήποτε ομάδες ή ενώσεις πολιτών να χρησιμοποιούν τίτλους που περιλαμβάνουν την ονομασία «τούρκος», «τουρκικός» ή άλλα εθνοτικά επίθετα με τον έωλο ισχυρισμό ότι δεν υπάρχουν άλλες εθνικές, θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα εκτός από τους Μουσουλμάνους στη Δ. Θράκη.

Επίσης, επιθυμούμε να καταστήσουμε σαφές ότι είναι σκόπιμη η σύγχυση που καλλιεργείται γύρω από τις έννοιες της ιθαγένειας και της εθνοτικής συνείδησης. Ο νομικός δεσμός της ιθαγένειας υποδηλώνει την πρόσδεση του πολίτη στην έννομη τάξη μιας συγκεκριμένης χώρας και τον καθιστά φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μέσα σ’ αυτήν. Αντιθέτως, η εθνοτική συνείδηση αφορά την ευρύτερη κουλτούρα, πολιτισμό μιας ομάδας ανθρώπων, καθώς και το «αίσθημα του ανήκειν» σε συλλογικότητα με παρόμοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Αυτές οι δύο καταστάσεις μπορούν κάλλιστα να συνυπάρχουν και δεν έρχονται σε καμία σύγκρουση μεταξύ τους. Με βάση αυτή τη διεθνώς αποδεκτή πολιτειακή αντίληψη, για παράδειγμα, ο Έλληνας πολίτης της Δ. Θράκης, που είναι τουρκικής καταγωγής, και να έχει τουρκική εθνοτική συνείδηση, ανήκει οργανικά στην ελληνική έννομη τάξη, διότι έχει επιλέξει να φέρει την ελληνική ιθαγένεια και συνεπώς προτιμά να απολαμβάνει δικαιώματα και να υπέχει υποχρεώσεις μέσα στην εδαφική επικράτεια της Ελληνικής Δημοκρατίας, διατηρώντας παράλληλα την τουρκική πολιτισμική του κληρονομιά και τη σύνδεση του με τις παραδόσεις και τα έθιμα του συγκεκριμένου πολιτισμού. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο Ρωμιός της Τουρκίας που έχει ελληνική συνείδηση ανήκει οργανικά στην τουρκική έννομη τάξη, επιθυμεί να έχει την τουρκική ιθαγένεια και να σέβεται τους νόμους της Τουρκίας, διατηρώντας παράλληλα την ελληνική του πολιτισμική κληρονομιά και την ελληνική του συνείδηση.

Τέλος, δεν διστάζουμε να τονίσουμε ότι θεωρούμε πρωτίστως τους εαυτούς μας ως πολίτες του κόσμου, που συνειδητά δεν δεχόμαστε να εγκλωβιστούμε σε αδιαπέραστα πολιτισμικά τείχη ή να ενστερνιστούμε άκριτα κινδυνολογικές θεωρίες περί «σύγκρουσης των πολιτισμών», αλλά να αντλήσουμε οφέλη και χαρά από την όσμωση που συνεπάγεται η ύπαρξη ποικίλων πολιτισμικών ρευμάτων στο σύγχρονο κόσμο, και άρα στην Ελλάδα. Εξάλλου, είναι πασίγνωστο ότι μόνο μέσα από μια ουμανιστική διεθνιστική προσέγγιση, που θα έχει γνώμονα την απόλυτη προσήλωση στα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικότερα στα δικαιώματα των μειονοτήτων, είναι εφικτό να ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις και τα μίση ανάμεσα σε λαούς με διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις και εθνικές ταυτότητες».

Ακολουθούν τα ονόματα

Ονοματεπώνυμο Εφημερίδα

Σαλή ΧΑΛΗΛ(ΧΑΚΙ) ΙΛΕΡΙ

Σεζέρ ΡΙΖΑ ΤΖΟΥΜΧΟΥΡΙΕΤ

Διλέκ ΟΣΜΑΝ ΤΟΥΡΟΥΝΤΖΟΥ

Ουζγκίουρ ΜΕΜΕΤ ——–

Ιλχάν ΤΑΧΣΙΝ ΟΤΟΥΚΕΝ

Αχμέτ ΝΤΑΟΥΤ ΟΛΑΙ

Οζάν ΑΧΜΕΤΟΓΛΟΥ ΓΚΙΟΥΝΔΕΜ

Τζεμίλ ΚΑΜΠΖΑ ——–

Ιμπράμ ΙΜΠΡΑΗΜ ΡΟΔΟΠ ΡΟΥΖΓΙΑΡΙ

Αλήοσμαν ΟΖΤΖΑΝ ΟΥΛΚΙΟΥ

Μουσταφά ΤΡΑΜΠΑ ——–

Μπιλάλ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡ ——–

Φειζουλλάχ ΧΑΣΑΝ ΚΕΧΑΓΙΑ ——–

Τζενγκίζ ΟΜΕΡ ——–

Απτουλλάχ ΤΣΟΛΑΚ ——–

Ιλκνούρ ΧΑΛΗΛ ΟΓΡΕΤΜΕΝΙΝ ΣΕΔΙ

Σεβίλ ΣΕΡΙΦ ———-

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.