«Η Ανεχεια και η ανασφαλεια ταλαιπωρουν και αγανακτουν τον εργατικο κοσμο της Θρακης»

«Η εργατική τάξις και η εργοδότρια τάξις δεν έχουν τίποτε το κοινόν. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξη ειρήνη. Εφ’ όσον η πείνα και η στέρησις ευρίσκονται μεταξύ εκατομμυρίων εργαζομένων ανθρώπων, ενώ ολίγοι, οι αποτελούντες την εργοδότριαν τάξιν, έχουν όλα τα καλά της ζωής» λόγια αναρχικών «ξεχασμένα» σίγουρα από τους συνδικαλιστές του ελληνικού χώρου που πρωταγωνιστούν σήμερα. Για τα «ξεχασμένα» λόγια, αλλά και για τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» των κυβερνήσεων συζητάμε σήμερα με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ξάνθης, τον κ. Νίκο Παπαβασιλείου. Πώς κρίνει την κυβερνητική πολιτική; Τι λέει για τις υποσχέσεις Τσιτουρίδη για διάλογο; Ποια είναι τα προβλήματα των εργαζομένων της Ξάνθης και πόσοι έχασαν στον γειτονικό νομό τη δουλειά τους; Ο κ. Παπαβασιλείου μιλά για το σήμερα και το αύριο των Συνεταιριστικών Μονάδων, αλλά και για τα λάθη των Συνδικαλιστών, καλώντας τους εργαζομένους σε νέους αγώνες…

Φαίνεστε αποφασισμένοι για νέες κινητοποιήσεις γιατί;

Γιατί βλέπουμε μια διγλωσσία από την πλευρά της κυβέρνησης. Από τη μια ο κ. Αλογοσκούφης υποστηρίζει ότι τα ημερομίσθια είναι βαλκανικά από την άλλη ότι οι τιμές είναι τιμές Βρυξελλών. Από τη μια ρίχνει κροκοδείλια δάκρυα και από την άλλη προχωρά σε αποφάσεις που είναι αντίθετες με τα λεγόμενά του. Ο κ. Τσιτουρίδης πάλι έλεγε ότι ό,τι θα περάσει, θα περάσει από μια συναίνεση και συνεκτίμηση των εργαζομένων, αλλά τώρα βλέπουμε μια τροπολογία να περνά χωρίς συναίνεση και διάλογο

Τι κλίμα έχει δημιουργηθεί στις τάξεις των εργαζομένων;

Κλίμα ανασφάλειας. Απορρέει ανασφάλεια από αυτούς τους χειρισμούς. Με το 3% αυξήσεις που έδωσε ο Αλογοσκούφης προσδιόρισε και πού θα κυμανθούν οι αυξήσεις του ΣΕΒ. Σαφώς αυξήσεις οι οποίες δεν καλύπτουν τίποτα από τα βασικά έξοδα της οικογένειας.

Η Ξάνθη πώς πληρώνει αυτό το κλίμα;

Πάρα πολύ βαριά. Εταιρείες Φασόν έκλεισαν. Άλλες μείωσαν το προσωπικό τους κάτω από 50%. Έχουμε μια συνεχή πληγή την οποία αντιμετωπίζουμε από το 92 και εντεύθεν.

Πρόσφατα σας είδαμε να μιλάτε με ανησυχία και για την τύχη του Εργοστασίου Ζάχαρης…

Το ζήτημα του Εργοστασίου Ζαχάρεως ήταν ζήτημα αγοράς χρόνου για να δρομολογήσουμε κινήσεις από τις οποίες θα επωφεληθούμε ως τοπική κοινωνία

Ακούσαμε πρόσφατα τον Γενικό Διευθυντή της ΑΤΕ να υποστηρίζει ότι αν φέτος τα πέντε εργοστάσια παρουσιάσουν ζημιές, τότε κάποια θα σταματήσουν τη λειτουργία τους. Θα έχουμε ζημιές, αυτό δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, διότι η ζάχαρη θα πωλείται φθηνότερα από πέρσι. Ακόμη και οι παραγωγοί θα πουλήσουν φθηνότερα κατά 35 με 40% και ελλοχεύει ο κίνδυνος να μην ανταποκριθούν στο κάλεσμα της Βιομηχανίας Ζάχαρης και να μην σπείρουν τεύτλα. Μας είπαν για μετατροπή του εργοστασίου σε εργοστάσιο παραγωγής βιο-καυσίμων. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο χρειάζονται εκθέσεις, για να δει ο μεγαλομέτοχος αν συμφέρει ή όχι; Δεν προχωράει όμως το σχέδιο και μελέτες δεν έχουν γίνει.

Ποιες άλλες Μονάδες αντιμετωπίζουν προβλήματα;

Η ΣΕΚΑΠ είναι σε καλύτερη θέση από όλες τις άλλες. Η Ροδόπη εδώ και χρόνια δεν προχώρησε λόγω των επενδυτικών προγραμμάτων που δεν στηρίχθηκαν από την ΑΤΕ. Οι υπόλοιπες φυτοζωούν, ίσα βάρκα ίσα πανιά. Η ΣΕΒΑΘ απασχολεί και ένα κομμάτι μεγάλο του αγροτικού πληθυσμού κι αυτή δεν πάει καλά. Αυτά τα οποία κατά καιρούς γίνονται είναι «ενέσεις» οι οποίες βέβαια δεν φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πόσες θέσεις εργασίας κινδυνεύουν, αν δεν γίνουν ουσιαστικές παρεμβάσεις;

Κινδυνεύουν: Τόσο στο εργοστάσιο ζάχαρης, όσο και στις Συνεταιριστικές Μονάδες 1000 θέσεις εργασίας. 1000 μόνιμες θέσεις συν εκατοντάδες άλλες εποχιακές θα χαθούν αν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προοπτικές.

Πόσες θέσεις εργασίας χάθηκαν στην Ξάνθη τα τελευταία χρόνια;

Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν χαθεί πάνω από 3000 θέσεις εργασίας πραγματικές. Συνέπειες δυσάρεστες έχουμε και στον τομέα της ανοικοδόμησης. Η Ξάνθη έχει το μεγαλύτερο Σωματείο Οικοδόμων, με 4500 κόσμο. Μεγάλη ανεργία και εδώ. Οι αντιδράσεις είναι αλυσιδωτές, όταν ένας χώρος αντιμετωπίζει πρόβλημα, τότε πολύ σύντομα προβλήματα παρουσιάζονται και σε άλλον.

Τι θα προτείνατε στον κ. Αλογοσκούφη;

Θα του έλεγα ότι πρέπει να δει την περιοχή της Θράκης με διαφορετικό μάτι από ό,τι κάποια άλλη περιοχή για πολλούς και διάφορους λόγους. Χρειάζονται σωστές μελέτες για να σταθεί και να λειτουργήσει μια επιχείρηση. Οι μελέτες θα πρέπει να ακολουθούνται σωστά από τις διοικήσεις. Ό,τι αποφασίζεται και ό,τι δημιουργείται να στηρίζεται σε σωστές οικονομικοτεχνικές μελέτες. Θα πρότεινα επίσης, να πριμοδοτούνται περισσότερο οι Βιομηχανίες που έχουν να κάνουν όχι με ένταση εργασίας αλλά με ένταση κεφαλαίου και μάλιστα περισσότερο από ότι σήμερα, ώστε να στραφεί ο αγροτικός και παραγωγικός κλάδος προς τη λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων. Πρέπει να ξεφύγουμε από τις επιδοτήσεις βιοτεχνιών που παράγουν φασόν. Η ιστορία αυτή τελειώνει, όπως συνέβη πριν στην Γερμανία. Τώρα έχουμε μονάδες φασόν στην Ελλάδα και σε άλλες βαλκανικές χώρες, αύριο ίσως στην Κίνα.

Η περιοχή μας πρέπει να φοβάται τις άλλες βαλκανικές χώρες;

Όσο τα Βαλκάνια δεν είναι ενταγμένα στην Ε.Ε. πάντα θα λειτουργούν ως δέλεαρ οι Βαλκανικές χώρες. Ακόμη δεν είδαμε τίποτα. Αν ανοίξουν οι Κάθετοι Οδικοί Άξονες, τότε θα δούμε να εισρέουν μετανάστες. Η πείνα δεν αντιμετωπίζεται με ωραία λόγια, αλλά με εργασία. Αν δεν βρίσκουν μεροκάματο στον τόπο τους, τότε θα μεταναστεύσουν ως φθηνά εργατικά χέρια. Οι Έλληνες που υπήρξαν μετανάστες το ξέρουν καλά.

Και τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

Να θεσπίσει το Ελληνικό Κράτος νόμους που δεν θα αφήνουν τους σημερινούς εργοδότες να κλέβουν τους μετανάστες. Αλλά να είναι υποχρεωμένοι να τους καλύπτουν με ό,τι προβλέπει η εργατική νομοθεσία Αν αξιοποιούν συστήματα τύπου: «Οδηγιών Μπολκεσταϊν», τότε νομίζω ότι θα είμαστε μετανάστες στην περιοχή μας. Ξέρετε, δεν νομίζω να υπάρχει λόγος ύπαρξης αν δεν υπάρχει το μεροκάματο. Προσφέραμε πάρα πολλά στην πολιτεία και είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιστούμε για να μην γίνουμε μετανάστες στον τόπο μας

Η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί στον εργασιακό χώρο ποια είναι;

Υπάρχει η αίσθηση ότι είναι στο αμήν, χωρίς να είναι. Του χρόνου θα είμαστε χειρότερα. Ο πάτος συνέχεια κατεβαίνει, του χρόνου θα είμαστε χειρότερα από ό,τι φέτος. Ανέχεια και ανασφάλεια ταλαιπωρεί και αγανακτεί τον εργατικό κόσμο της Θράκης.

Πού κυμαίνεται το ποσοστό της ανεργίας στην Ξάνθη;

Πάνω από 20% η ανεργία στην Ξάνθη, με συνεχώς αυξητικές τάσεις. Και ξέρετε τα πρώτα θύματα είναι η νεολαία και η γυναικά. Και μετά λένε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε την υπογεννητικότητα. Τη θυμόμαστε τη γυναίκα μόνο σε τελετές. Η γυναίκα χτυπιέται αδυσώπητα από τους εργοδότες. Πού είναι οι Ελεγκτικοί μηχανισμοί; Είναι ανύπαρκτοι.

Ποια είναι οι ψυχολογία των ανέργων; Τρεις χιλιάδες βρέθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη άνεργοι πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Στην περιοχή μας ο εργάτης είναι και λίγο αγρότης. Μα και τα προβλήματα των αγροτών χειροτερεύουν με αποτέλεσμα μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα γι’ αυτούς, από πουθενά ελπίδα. Είναι πικραμένοι, νιώθουν ότι πρόσφεραν πολλά και δεν πήραν τίποτα. Είναι 45 και 50 ετών άνεργοι και μακριά από την σύνταξη. Από την άλλη κανείς δεν τους προσλαμβάνει Χάνουν τις ελπίδες τους. Είναι χαμένοι στο χάος. Δεν περιμένουν από πουθενά στήριξη. Μέσα από τις κινητοποιήσεις, όμως, μπορεί να έρθει ένα αποτέλεσμα, αρκεί να μην σκύψουν το κεφάλι. Οι κυβερνώντες θα πρέπει να δουν ότι εκτός από την ελίτ, υπάρχει και ο κόσμος της αγροτιάς.

Έχετε και εσείς οι συνδικαλιστές όμως ευθύνη. Χρόνια, υποστηρίζουν πολλοί, μας είχατε συνηθίσει σε επιλεκτικές σιωπές και δημαγωγικές κραυγές…

Υπάρχει μια κινέζικη παροιμία που λέει: «Παλαμάκια με ένα χέρι δεν χτυπάς». Έκανε κοιλιά το συνδικαλιστικό κίνημα. Από το 91 και μετά προχωρά μπροστά, καθώς απογαλακτίστηκε από τα κόμματα. Είναι βασικοί πυλώνες δημοκρατίας τα κόμματα, αλλά πρέπει να μας υπηρετούν κι όχι να τα υπηρετούμε εμείς.

Με τη ΓΣΣΕ το 92 και τη μεγάλη κινητοποίηση Γιαννίτση έγινε μια στροφή. Είδαν οι επικεφαλείς διαφορετικά τον ρόλο τους, μακριά από χρώματα. Δεν σας κρύβω ότι ένα μεγάλο του Συνδικαλιστικού Κινήματος εκφράζεται από μετριότητες. Οι σωστοί εργαζόμενοι, οι άνθρωποι πραγματικά με όρεξη για δουλειά και προσφορά απογοητεύτηκαν ή φρόντισαν να βρουν ένα δεύτερο μεροκάματο για να βγαίνουν. Η ενασχόληση με τα κοινά απαιτεί χρόνο. Απαιτεί περίσσευμα ψυχής η ενασχόληση με τον συνδικαλισμό. Όταν δεν φτάνουν τα χρήματα για να τον προϋπολογισμό της οικογένειας, τότε κάνεις και άλλες δουλειές για να είσαι εντάξει με την οικογένειά σου. Ναι, έχει μεγάλες ευθύνες ο συνδικαλιστικός χώρος.

Σας ευχαριστώ

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.