Αλαν Κογιου: Η «ολυμπιακη» Ελλαδα ειναι εδω

Πριν από οκτώ χρόνια ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης δήλωνε ότι μέσα σε μία δεκαετία πρέπει να έχει λυθεί το πρόβλημα των Τσιγγάνων. Η δήλωση αυτή δεν «έφτασε» ποτέ στο Αλάν Κογιού, ή αλλιώς «Τενεκέ μαχαλά». Φαίνεται ότι υπάρχει μια αδιόρατη φραγή μηνυμάτων και τα ελπιδοφόρα δεν φτάνουν στους «καταδικασμένους» στην ανέχεια και στην εξαθλίωση κατοίκους. Από το 1912 μένουν στο ίδιο μέρος οι άνθρωποι αυτοί. Σήμερα κοντά 300 οικογένειες, μένουν στον οικισμό, γύρω δηλαδή στα 1500 άτομα. Παρασκευή μεσημέρι και περπατώ στους άθλιους δρόμους από τσιμέντο, γιατί εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει γίνει καμία παρέμβαση. Παιδιά να παίζουν και να στριμώχνονται για μια φωτογραφία γύρω μου, πρόσωπα μεγαλύτερων γεμάτα θλίψη. Ρωτούν από πού είμαι και όταν τους λέω δημοσιογράφος μου δείχνουν τα «σπίτια» τους. Παράγκες με σκεπές από λαμαρίνα. “Το χειμώνα υποφέρουμε” μου λέει ο Ισμαήλ. «Να, τον βλέπεις αυτόν; Κοιμάται καταγής στο χώμα, χειμώνα καλοκαίρι, γιατί πιο μέσα στο σπίτι κοιμάται ο γιος με τη νύφη και τα τέσσερα παιδιά. Κάνει μωρέ να κοιμούνται έτσι;» Δεν κάνει του λέω. «Τουαλέτες δεν έχουμε, μπάνιο δεν έχουμε» μου λέει ο Χουσεϊν. Πώς να ζήσεις με 625 ευρώ το μήνα; Μπορείς δεν μπορείς. Δουλεύει οδηγός σε μία βιομηχανία, είναι μάλλον από τους «τυχερούς» μιας και έχει δουλειά. Λίγοι ακόμη από τον οικισμό έχουν άδεια μικροπωλητή και οι περισσότεροι παίρνουν ένα επίδομα από την πρόνοια, 200 ευρώ το μήνα «Ο γιος μου”, μου λέει ο Χουσεϊν, “αλλάζει τις κάρτες ανεργίας του Ο.Α.Ε.Δ., πώς να θρέψεις τα παιδιά; Θέλουν το γάλα τους…θέλουν…θέλουν…» Ναι, πολλά θέλουν τα παιδιά, αλλά δεν γίνεται. Ρωτάω αν πάνε στο σχολείο. Πηγαίνουν μου λένε, αλλά λίγο καιρό μετά αρκετά τα παρατάνε…Γιατί; Μα θέλει και ρώτημα; Που να διαβάσουν, που να ησυχάσουν; Όταν μέσα στο σπίτι είναι δέκα άτομα, σε ένα σπίτι 30 τετραγωνικών, πες μου που να διαβάσουν…Σ’ ένα καφενείο βλέπω μια φωτογραφία παλιά ενός Έλληνα στρατιώτη… «Ο πατέρας μου είναι”, λέει η κυρία Δήμητρα, “στην Αλβανία πολέμησε, και τι είδε; Αυτός δεν ήταν Έλληνας;» Σκύβω το κεφάλι. Τι να πεις; Στους καιρούς της ολυμπιακής χλιδής, στους καιρούς της «ισχυρής Ελλάδας», το Αλάν Κογιού μένει στο περιθώριο. 200 μόλις μέτρα από το κέντρο της Κομοτηνής. «Κι’ ο άντρας μου” λέει πάλι η κυρία Δήμητρα, που όλοι την φωνάζουν θεία,”σκοτώθηκε 20 χρονώ στο στρατό, στη Καλαμάτα. Μ’ άφησε μ’ ένα παιδί και που είναι η Ελλάδα να μας βοηθήσει; Από δέκα χρονώ ακούω όλο θα και τίποτε δεν έχει γίνει. Εμείς είμαστε ακόμη εδώ.» Διακόσια παιδιά γράφονται το χρόνο στο σχολείο και στο τέλος μένουν 20, μου λέει ο κύριος Αλεξίου, μέλος της επιτροπής του οικισμού. «Τι έχουμε κάνει και είμαστε σε αυτή τη κατάσταση; Εμείς δεν είμαστε Έλληνες;»… Τι να του πω…Ακούω μονάχα…,όπως εκείνα τα νέα τα παιδιά με τα σφιγμένα πρόσωπα που μετρούν τις μέρες της ανεργίας και παρόλα αυτά με κερνούν καφέ. «Δεν θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές μου λένε, κανέναν δεν θα ψηφίσουμε, γιατί όλοι έρχονται πριν από τις εκλογές σφίγγουν τα χέρια ακόμη και των μικρών παιδιών και ύστερα τίποτε.» Όλοι με ένα στόμα μου μιλούν για το μεγάλο πρόβλημα, το στεγαστικό. Δεν χρειάζονται να στο πουν το βλέπεις και μόνος σου. Βλέπεις τις εικόνες, βλέπεις την πραγματικότητα και δεν έχεις να πεις τίποτε γιατί οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν τη κατάσταση. Στεγαστικό και ανεργία. Ξέρουν και για τα Ευρωπαϊκά προγράμματα. «Σε ενάμιση χρόνο θα χαθούν τα λεφτά που έδωσε η Ευρώπη για μας, αλλά δεν ξέρει η Ευρώπη ότι δεν έχει γίνει τίποτε.» Στο καφενείο εκεί στον πρώτο δρόμο, τον κύριο, του οικισμού τα νέα παιδιά μετρούν τις ώρες και περιμένουν κανένα μεροκάματο στην τσάπα. 25 ευρώ λένε είναι το μεροκάματο, τι να προλάβεις να κάνεις με αυτό; Σωστά. Και πάνω από όλα η αβεβαιότητα. «Αν ξέραμε ότι θα μείνουμε εδώ, ή έστω ότι θα πάμε κάπου αλλού θα χτίζαμε και εμείς σπίτια. Αλλά δεν ξέρουμε τίποτε. Ήταν να μας πάνε στο Κικίδιο, αλλά μαζέψανε υπογραφές ότι δεν μας θέλουν. Κανείς δεν μας θέλει.» Και τι θα γίνει; «Συναντήσαμε τον Δήμαρχο και τον Περιφερειάρχη”, μου λένε, “θα τους ξαναδούμε.». Έχουν ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και θα βγουν από αυτή την αθλιότητα. «Βγάλε με και μένα φωτογραφία» ακούς τα πιτσιρίκια και σκέφτεσαι ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν μέλλον. Ή τουλάχιστον δεν έχουν το μέλλον που θάπρεπε νάχουν. Λες και είναι τιμωρία. «Είσαι δημοσιογράφος έχεις πάει σε πολλά μέρη. Πες μας, τέτοια κατάντια την έχεις δει;» Ναι τους λέω, την είδα. Την είδα στην Αίγυπτο, στο Μαρόκο, την είδα στη Ταϋλάνδη, στο Κόσσοβο του πολέμου, στη Βουλγαρία…

«Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο πληθυσμός του οικισμού αυξάνεται και σε λίγο θα χρειαστεί να επεκταθεί ο οικισμός. Θα κάνουμε καταπατήσεις;» Αυτά μου λέει ο κύριος Αλεξίου. Νέα επέκταση, νέος τενεκέ μαχαλάς; Νέα αθλιότητα; Γυρνάς να φύγεις για να βρεθείς στον «πολιτισμό». Στον «πολιτισμό» που θάβει και ξεχνά τα «απορρίμματα» του.

Ελλάδα 2004, η Ελλάδα της Ο.Ν.Ε. γκρεμίζεται στο Αλάν Κογιού, στον τενεκέ μαχαλά της Κομοτηνής. Η αθλιότητα σε σοκάρει με την αλήθεια της και τη γύμνια της. Όχι πολύ μακριά…διακόσια μέτρα από το κέντρο της πόλης. Φεύγοντας ακούω και τον τελευταίο τους λόγο… «Θα κάνουμε και άλλες διαδηλώσεις γιατί δεν πάει άλλο»… Άμποτες, μπας και κάτι να γίνει, ό,τι δεν έγινε από το 1912 και ύστερα, ό, τι δεν έγινε από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ύστερα….Μήπως και τα σπίτια με τις λαμαρίνες, τα σπίτια του τίποτε, τα σπίτια που στεγάζουν φτώχεια , ανεργία και αθλιότητα αλλάξουν…

Σταμάτης Σακελλίων

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.