Λαμπρη με τον Προεδρο…

Εντύπωση είχε προκαλέσει η ακριβής τήρηση του προγράμματός του κατά την προ ετών επίσκεψή του στην Ξάνθη… Παρέκκλιση χρόνου; Ούτε λεπτό! Έκτοτε στη δημοσιογραφική οικογένεια απέκτησε το παρανόμι «ο Εγγλέζος»… Προς τούτο και η έγκαιρη αναχώρησή μας για τη Γλαύκη μιας και ο Πρόεδρος γνωρίζαμε πως απεχθάνεται τη συνήθεια των περισσοτέρων επισήμων να καθυστερούν συστηματικά στις προγραμματισμένες επισκέψεις τους…

Πέσαμε έξω! Κι εμείς με τα μαγνητοφωνάκια και τις κάμερες στα χέρια και οι εκπρόσωποι των Αρχών… Χαλάλι! Τα παιδιά στη Γλαύκη που συγκεντρώθηκαν στο φυλάκιο για να τον υποδεχτούν, μας κράτησαν καλή παρέα… Πιτσιρικάδες όλοι τους που όταν πληροφορήθηκαν ότι κάποιος κάτοικος του χωριού οργανώνει τέτοια υποδοχή, δεν έχασαν την …ευκαιρία να συμμετάσχουν! Κι έτσι βρεθήκαμε κάτω από τον μεσημεριάτικο ήλιο τής Λαμπρής να ψιλοκουβεντιάζουμε μαζί τους …για τα πάντα!

Τρεις από αυτούς, ο 9χρονος Μπιλέλ ή «Μπίλυ» όπως τον φωνάζουν οι χριστιανοί φίλοι του, ο 12χρονος αδερφός του Μπηρόλ και ο 14χρονος Ακκ ή «Χακί» ελληνιστί, είναι «πρωτευουσιάνοι» φιλοξενούμενοι… Για την ακρίβεια βρίσκονται στη Γλαύκη, το χωριό τους, κοντά στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, για τις σχολικές διακοπές του Πάσχα! Οι ίδιοι μένουν χρόνια τώρα στην Αθήνα με τους γονείς τους οι οποίοι αναζήτησαν εκεί την εργασία που δεν έβρισκαν στο βουνό… Κοντά τους και ο 13χρονος Γιουκσέλ που μένει μόνιμα στην πόλη της Ξάνθης και ανέβηκε στο χωριό για τις διακοπές.

Τα μάτια των παιδιών αυτών έχουν δει, κυριολεκτικά, πολλά… Και φαίνεται αυτό αμέσως στη συμπεριφορά τους… Άνετα, αυθόρμητα, φασαριόζικα και …με άποψη για τη ζωή! Μέσα στο φόντο του ατελείωτου, ανοιξιάτικου πράσινου και του ορεινού ανάγλυφου που σηκώνεται στον ορίζοντα, μοιάζουν να ψάχνουν για την αφορμή που θα τους εμφανιστεί τυχαία για να τιτιβίσουν… Συστηθήκαμε κι αρχίσαμε την κουβέντα…

– Πώς είναι η Αθήνα;

Και να πώς τη βλέπουν τα παιδικά τους μάτια από την Πλατεία Βάθης όπου διαμένουν:

– Λίγο άσχημα!

– (Μπηρόλ:) Δεν είναι όπως το χωριό μας. Επειδή εκεί είναι μία μεγάλη πόλη… Καυσαέρια υπάρχουν, κι εκεί που μένουμε εμείς, στη γειτονιά μας είναι τα πρεζάκια, τέτοια πράγματα…

– (Χακί:) Εμένα δεν μ’ αρέσει επειδή υπάρχουν Αλβανοί, πρεζάκια, Πακιστανοί, και κλέβουνε πάρα πολύ, γίνονται πάρα πολλοί φόνοι… Κάθε μέρα αυτό…

– (Μπίλυ:) Εμένα δεν μ’ αρέσει γιατί έχει πρεζάκια και δεν μας αφήνουνε να παίξουμε μπάλα. Μόλις έρχονται, μάς λένε «φέρε την μπάλα λίγο φέρε την μπάλα λίγο» και μετά χάνουμε το χρόνο μ’ αυτούς και πηγαίνουμε σπίτι…

Ο Μπηρόλ κατέβηκε στην Αθήνα από τη Β΄τάξη του Δημοτικού για να έρθει εφέτος στη Γλαύκη προκειμένου να φοιτήσει στο Ιεροσπουδαστήριο. Στους γονείς του θα επιστρέψει όταν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Στο μεταξύ, παράλληλα με το σχολείο βοηθάει και τη γιαγιά στο χωράφι.

– (Μπηρόλ:) Από φέτος πηγαίνω σχολείο στο χωριό για να μάθω το Κοράνι. Κάτω στην Αθήνα δεν το μαθαίνουμε. Ε! Εμείς πρέπει να το μάθουμε! Ο καθένας έχει τη θρησκεία του και πρέπει να την ξέρει δηλαδή…

Για το σχολείο στην Αθήνα μιλούν όλοι μαζί… Αν κάτι τους ξενίζει, αυτό μάλλον είναι η «χαμένη αθωότητα» των αναμνήσεών τους στο χωριό…

– Τα παιδιά ίδια είμαστε εκεί. Έχει διάφορα. Πακιστανούς, Αλβανούς…

– (Χακί:) Στο σχολείο δεν είναι ωραία επειδή υπάρχουν Αλβανοί που καπνίζουνε και δεν μπορούμε να πάμε στην τουαλέτα, και σπάνε πόρτες, πίνουνε ναρκωτικά, φοβάσαι να φας κάτι από τον άλλονε…

– (Μπηρόλ:) …δηλαδή να σου δανείσει κάτι, φοβάσαι να το πάρεις… Αλλά για φιλία είμαστε ίδιοι. Δεν τσακωνόμαστε μ’ εκείνους!

Αν εξαιρέσει κανείς την εγκληματικότητα που βιώνουν στο κοινωνικό περιβάλλον τής πρωτεύουσας σαν «αναγκαίο κακό» το οποίο βαθιά, φαίνεται και από τις γκριμάτσες του προσώπου τους ότι, απεχθάνονται, η δεύτερη κατά σειρά διαφορά που εντοπίζουν ανάμεσα στην ιδιαίτερη πατρίδα τους και τον τόπο διαμονής τους, είναι…:

– (Μπηρόλ:) Διαφορά; Είναι η γλώσσα. Μ’ αρέσει πιο πολύ εδώ γιατί μιλάω παντού τα πομάκικα. Και εδώ είναι η πατρίδα μου! Αυτή εδώ η πρασινάδα δεν υπάρχει στην Αθήνα!

– (Χακί:) …εμένα μ’ αρέσουν και τα πομάκικα και τα ελληνικά αλλά λίγο πιο πολύ τα ελληνικά γιατί χρειάζονται στο σχολείο…

Άμα μεγαλώσουν και είναι στο χέρι τους, λένε, θέλουν να έρθουν πίσω…

– (Χακί:) Και στη μητέρα μου δεν αρέσει η Αθήνα και στον πατέρα μου, αλλά εδώ δεν έχει και δουλειά!! Και ο καπνός δεν δίνει λεφτά. Πιο πολλά δίνεις παρά παίρνεις! Και πρωί – βράδυ είσαι με τον καπνό…

Όλοι τους γνωρίζουν τι θα πει αγροτιά… Ο μπασμάς είναι οικογενειακή υπόθεση στο βουνό άλλωστε:

– (Μπηρόλ:) Όλο το καλοκαίρι κάναμε καπνό με τη γιαγιά μου, τη βοήθαγα! Πάμε στις 4 η ώρα τα χαράματα και γυρνάμε στις 11 στις 12 το μεσημέρι…

– (Χακί:) …και μετά όλο το απόγευμα κάνουμε το μπούρλιασμα και μετά πάμε κρεμάμε τον καπνό… Το χειμώνα το φτιάχνουμε παστάλια… Είναι δύσκολη δουλειά…

Αλλά για να μην …ξεχνιόμαστε, η παιδική ηλικία δεν παύει να ’ναι παιδική ηλικία! Και όταν έρχεται η ώρα να ιεραρχήσουν τα προβλήματα, σκάει μύτη μέσ’ απ’ το βλέμμα τους μ’ ένα χαμόγελο, κι όσο πιο …κουτσοδόντικο τόσο πιο πειστικό!

– (Μπηρόλ:) Το μόνο πρόβλημα που έχουμε εμείς εδώ, δηλαδή το παράπονο που έχουμε να κάνουμε, είναι το γήπεδο που έχει τσιμέντο κάτω αντί για χώμα και χτυπάμε πολύ όταν πέφτουμε. Να, αυτός εδώ, έσπασε δυο φορές το πόδι του στο ποδόσφαιρο…

– (Χακί:) …Πού είδες εσύ γήπεδο στρωμένο με άσφαλτο!! Αυτό θέλουμε να φτιάξουν, τίποτ’ άλλο!

Το σοβαρότατο αυτό πρόβλημα έθεσαν μάλιστα επιτακτικά, με μια φωνή, και στον Κωστή Στεφανόπουλο όταν ρώτησε τα παιδιά πώς περνάνε! Από δίπλα και ο Νομάρχης ν’ ακούει… Κι ευτυχώς για τον Δήμαρχο που έλειπε… Στο μεταξύ, εκτός από λουλούδια, οι πιτσιρικάδες είχαν μαζί τους και τις κατάλληλες για την περίσταση «προμήθειες» σε κόκκινα αυγά. Και μπορεί από διακριτικότητα και σεβασμό στη θρησκεία τους ο Πρόεδρος ν’ αρνήθηκε την προτροπή ενηλίκου να τσουγγρίσει μαζί τους, πλην όμως αυτοί …αντιπαρήλθαν την άρνηση χωρίς διαμαρτυρία τιμώντας δεόντως το γουστόζικο έθιμο μεταξύ τους! Και φωτογραφία με το «δικό τους» (της Γλαύκης) τσολιά βγήκαν και έτοιμοι να μας ξεναγήσουν στα μέρη τους δήλωσαν, «και τού χρόνου» μάς ευχήθηκαν!

Αν μη τι άλλο, συμμάχους στον αγώνα τους για ένα γήπεδο όπου δεν θα τραυματίζονται οδυνηρά σε κάθε πτώση την ώρα του φαλτσαριστού σούτ ή της ντρίπλας στον αντίπαλο, είναι βέβαιο ότι βρήκαν…

Μ.Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.