Η Μαχη των Οχυρων Νυμφαιας

Δεκανεύς Κορώνης Γεώργιος

Στρατιώτης Μπάφας Γεώργιος

Στρατιώτης Ποτίδης Ευστράτιος

Στρατιώτης Τσικνάκης Γεώργιος

Στρατιώτης Μαλλιαράκης Ιωάννης

Στρατιώτης Καραγεωργίου Γεώργιος

Στρατιώτης Κιουλμπαξιώτης Εμμανουήλ

Επτά οι Αθάνατοι της Μάχης των Οχυρών της Νυμφαίας της 6ης Απριλίου 1941 στους οποίους απότισε φόρο τιμής η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Θράκης, το πρωί της Κυριακής 4 Απριλίου, καταθέτοντας στεφάνια στη μνήμη τους, τιμώντας τους ολιγάριθμους υπερασπιστές του Οχυρού για την ένδοξη αντίσταση στις σιδηρόφρακτες και αριθμητικά υπέρτερες γερμανικές δυνάμεις, τις οποίες πολέμησαν επί τετραήμερο, καταφέροντας καίρια πλήγματα για την αποτροπή της εισβολής στα πάτρια εδάφη.

Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης. Επικεφαλής των στρατιωτικών αρχών ο νέος Διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού αντιστράτηγος Στυλιανός Παναγόπουλος.

Σε εξέδρα απέναντι από τις θέσεις των συνόρων ο αντισυνταγματάρχης Γ. Σταυρακάκης περιέγραψε στους επισήμους προσκεκλημένους τη διεξαγωγή της Μάχης του Οχυρού, δίνοντας τις λεπτομέρειες και τις συνθήκες του «τιτάνιου» αγώνα που διεξήγαγαν οι ολιγάριθμοι υπερασπιστές.

Ακολούθησε ξενάγηση στο εσωτερικό του Οχυρού και στην αίθουσα που έχει διαμορφωθεί σε Ιστορικό Μουσείο. Ηχητικές εικόνες ανήγαγαν τους επισκέπτες στις δραματικές μέρες και ώρες που έζησαν όσοι έτυχε να βρίσκονται και να ζουν εκεί μέσα, με μοναδική αποστολή τη φύλαξη του πατρίου εδάφους.

Χορευτικά συγκροτήματα του Πολιτιστικού Συλλόγου Κοσμίου και του Μορφωτικού Ομίλου Κομοτηνής ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο χώρο του καταυλισμού του Φυλακίου Νυμφαίας.

Το αιώνιο «γιατί»

Τις αναμνήσεις από τη μάχη του Οχυρού καταθέτει με συγκίνηση ο μοναδικός στις μέρες μας επιζών ο 87χρονος, στρατιώτης τότε, Γεώργιος Λιπορδέζης. Στο στήθος του παράσημα τιμής, που ο χρόνος πέρασε από τις κορδέλες τους, «κερδισμένα» στα βουνά της Αλβανίας, στη Μέση Ανατολή, στο Ελ Αλαμέιν, ενώ ένα θραύσμα κάτω από το μάτι αποτελεί «μονάκριβο αναμνηστικό» ενός άδικου πολέμου.

«Ζω εγώ, με το «γιατί». Κάθε φορά που ακούω τα ονόματα των συμπολεμιστών μου που χάθηκαν, δακρύζω και κλαίω. Είναι τραγικό να ζω εγώ κι εκείνοι να έχουν φύγει. Από που να πρωτοαρχίσω. Αξέχαστος ο πολεμιστής Διοικητής μας Ταγματάρχης Αναγνωστός Αλέξανδρος, αυτός μας έδωσε το μήνυμα ότι επίκειται επίθεση από βορρά. Γενικός συναγερμός. Όλοι στη θέση μας.

Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα γερμανικά στρατεύματα από το δρόμο του Κίρτζαλι της Βουλγαρίας. Όλοι έτοιμοι. Ο καθένας στην κατάλληλη θέση και στο κυριότερο πολυβολείο, που έβλεπε ακριβώς στο κέντρο του δρόμου, μεγαλύτερη σε πυρομαχικά η ενίσχυση.

Οι Γερμανοί αμέτρητοι. Εμείς στο Οχυρό ήμασταν 386 οπλίτες και 14 αξιωματικοί με Διοικητή το άξιο παλικάρι της Πατρίδας τον Αναγνωστό Αλέξανδρο.

Πάρα πολύ δύσκολος ο αγώνας, άνισος. Από παντού μας «έβαζαν». Όταν φάνηκαν και τα πρώτα αεροπλάνα χιλιάδες βόμβες έσκασαν στο Οχυρό. Αλλά ποτέ δεν φοβηθήκαμε, ποτέ μα ποτέ! Εκατό φορές όχι! Δεν φοβηθήκαμε!

Όταν πια η κατάσταση έγινε αφόρητη από τη καπνογόνο βόμβα που έπεσε στο πολυβολείο και τη βόμβα που έπεσε στο γραφείο του Διοικητού, και αναπνοή δεν μπορούσε να πάρει κανένας και οι λάμπες έσβησαν, τότε μετά από σύσκεψη που έγινε, ο Διοικητής και οι αξιωματικοί πήραν την απόφαση να γίνει η παράδοση και σήκωσαν τη λευκή σημαία.

Το πρωί ο Γερμανός στρατηγός που ήρθε για την παράδοση του Οχυρού είπε στον Διοικητή «Το γερμανικό έθνος δια εμού σας συγχαίρει για τον δύσκολο αγώνα που δώσατε. Φανήκατε άξιοι της πατρίδος και ξεπεράσατε τη φήμη του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή. Τα γερμανικά ραδιόφωνα μιλούσαν χθες για σας». Τότε, ο σεμνός Ταγματάρχης Διοικητής μας είπε «Στρατηγέ δεν κάναμε τίποτε άλλο παρά το καθήκον μας υποστηρίζοντας τα πάτρια εδάφη».

Δεν αισθάνομαι ήρωας! Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι έκανα το χρέος μου απέναντι στην Πατρίδα. Θέλω τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου να είναι περήφανα που ο παππούς τους πολέμησε για την Πατρίδα. Τίποτε άλλο! Για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου έχω γράψει ένα βιβλίο και τους το αφιέρωσα για να είναι υπερήφανα».

Οι αναμνήσεις προχωρούν στην διαφυγή στην Τουρκία, στα στρατόπεδα της Περγάμου, στην αυτοκτονία και τα τελευταία λόγια του Στρατηγού Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Ζήση Ιωάννη, «αθάνατο παλικάρι»…

Η συγκίνηση φανερή στον γέροντα μαχητή που κάθε χρόνο έρχεται να συντροφέψει νοερά τους συμμαχητές του που χάθηκαν, με το «γιατί» πάντα στην καρδιά και τα χείλη. Οι μνήμες ζωντανεύουν. Οι πληγές όμως των ηλικιωμένων δεν πρέπει να αιμορραγούν…

Ε.Μ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.