«Ο ΣΥΝ ειναι η δυναμη της συγχρονης ριζοσπαστικης Αριστερας»

ΠτΘ: Κύριε πρόεδρε, υπάρχουν κάποια ζητήματα που αφορούν στη μειονότητα και είναι οι ανιθαγενείς, τα βακούφια και το θέμα του μουφτή. Ποια είναι η άποψη του κόμματός σας;

Ν.Κ.: Είναι προβλήματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν λυθεί. Εμείς από την πλευρά του Συνασπισμού υποστηρίζουμε την ανάγκη της πλήρους εξάλειψης όλων των διακρίσεων και των εκκρεμοτήτων που απομένουν. Όποια βήματα έχουν γίνει θετικά προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να τα αξιοποιήσουμε και να ολοκληρωθούν. Πρέπει να τελειώσει αυτή η πρωτοτυπία, να υπάρχουν άνθρωποι «φαντάσματα», με την επινόηση των ανιθαγενών, του όρου περί ανιθαγενών, όπως επίσης είναι φανερό ότι πρέπει να γίνουν εκλογές στις διαχειριστικές επιτροπές για τα βακούφια και να υπάρξει ένας τρόπος αξιόπιστος, αποδεκτός απ΄ όλους για την ανάδειξη των θρησκευτικών ηγετών των πιστών. Προς αυτήν την κατεύθυνση πιστεύουμε ότι θα συμβάλλει αποφασιστικά η κύρωση του ψηφίσματος περί δικαιωμάτων των μειονοτήτων που εκκρεμεί στην ελληνική βουλή, ενώ σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης έχει ψηφιστεί, έχει κυρωθεί και ισχύει. Βασικά είναι τα προβλήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση. Χρειάζεται ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, αναπροσανατολισμένο προς την κατεύθυνση των δίγλωσσων σχολείων, τα οποία θα στελεχώνονται από δασκάλους ειδικής κατάρτισης και φορείς πνεύματος, φιλίας, συνύπαρξης, και συνεργασίας. Θα ήταν καλό προς αυτήν την κατεύθυνση να ιδρυθεί ένα παιδαγωγικό τμήμα στο Δ.Π.Θ. έτσι ώστε να μην συνεχιστεί η μέχρι σήμερα κατάσταση του παιδαγωγικού τμήματος της Θεσ/νίκης, στο οποίο φοιτούν απόφοιτοι ιεροδιδασκαλείων, απόφοιτοι λυκείων, ώστε να μπορούν να έχουν αυτή την κατάρτιση την σύγχρονη για να ασχολούνται με το ζωτικής σημασίας πρόβλημα της εκπαίδευσης. Όλοι ξέρουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός παιδιών αναγκάζεται να εγκαταλείψει την εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν οι αποκλεισμοί. Η ολοκληρωμένη αυτή πολιτική θα πρέπει να περιλαμβάνει και την αξιοποίηση των πολλών πτυχιούχων που πια υπάρχουν και της συμμετοχής στην δημόσια διοίκηση με ένα ποσοστό συγκεκριμένο, το οποίο και τα προβλήματα της απασχόλησης θα αντιμετωπίζει, αλλά και τα προβλήματα της καλύτερης λειτουργίας της διοίκησης και της καλύτερης συνεννόησης και της καλύτερης σύγκλισης, εντός της κοινωνίας της περιοχής. Είναι φανερό ότι αυτά πρέπει να είναι περιεχόμενο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής και όχι αποσπασματικά μέτρα ρουσφετολογικής νοοτροπίας, που πολλές φορές εξαγγέλλονται από διάφορες πλευρές. Αυτονόητο, επίσης, είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί η κοινωνική πολιτική, η οικονομική πολιτική στήριξης και προστασίας, που θα εξασφαλίζει μια ανθρώπινη καθημερινότητα για όλους, και ταυτόχρονα θα αντιμετωπίζει τις μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες που υπάρχουν, τις μεγάλες εισοδηματικές πιέσεις, το αγροτικό εισόδημα, το εισόδημα των καπνοπαραγωγών, το εισόδημα των εργαζομένων που στη μειονότητα είναι ένα πρόβλημα πολύ σοβαρό το οποίο δημιουργεί κοινωνικές αποκλείσεις και κοινωνικές ανισότητες. Είναι φανερό ότι καθώς μπαίνουμε στον 21ο αιώνα όλοι κατανοούν ότι το συμφέρον όλων μας είναι σταθερότητα και ειρήνη στην περιοχή. Καλές σχέσεις ανάμεσα στις κυβερνήσεις και στα κράτη που θα διευκόλυνε αυτή την πολυπολιτισμικότητα των κοινωνιών να βρει τον δρόμο της, και όχι να γίνεται εστία εντάσεων και τριβών.

ΠτΘ: Ποια η άποψη του ΣΥΝ για το θέμα των επενδύσεων του χρυσού στην περιοχή της Θράκης;

Ν.Κ.: Είναι φανερό ότι οι επενδύσεις χρυσού έχουν δημιουργήσει μια έντονη αντίθεση, ακριβώς διότι στηρίζονται σε μεθόδους οι οποίες είναι επιβλαβείς για το περιβάλλον, για την δημόσια υγεία αλλά και για το πραγματικό συμφέρον των εργαζομένων σε κάθε περιοχή. Εμείς από πλευράς κόμματος έχουμε μια προτεραιότητα στην οικολογική παράμετρο της πολιτικής μας, θεωρούμε ότι οι ήπιες μορφές ανάπτυξης, πρέπει να είναι εκείνες οι οποίες θα εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα και τη διεύρυνσή της, την βιωσιμότητα της ανάπτυξης και τη διεύρυνση της ευημερίας για όλους μας. Ενδιαφέρουν, επομένως, παρεμβάσεις οι οποίες δεν θα καταστρέψουν την φυσιογνωμία μιας περιοχής, θα αναδεικνύουν την ιδιαιτερότητα της και μ΄ αυτή την έννοια κανείς δεν πρέπει να κινηθεί σε αντίθεση με την θέληση όλων των φορέων της περιοχής. Η θέληση των φορέων της περιοχής, των δήμων, των κοινωνικών φορέων, των κοινωνικών οργανώσεων, των ενεργών πολιτών είναι να αποτραπεί μια τέτοια επένδυση η οποία θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα περιβαλλοντικής τάξης, πολλά προβλήματα κοινωνικής συνοχής. Εμείς, λοιπόν, τις συμμεριζόμαστε αυτές τις απόψεις, θεωρούμε ότι δεν πρέπει να προχωρήσει αυτό το επιχειρησιακό σχέδιο.

ΠτΘ: Κύριε πρόεδρε, πολλοί θέτουν το ζήτημα της ανάγκης ύπαρξης ισχυρών κυβερνήσεων και μιλούν για τη θεωρία της χαμένης ψήφου. Ποια η απάντηση της αριστεράς;

Ν.Κ.: ΄Οσο παρατηρείται αυτό το φαινόμενο του γιγαντισμού του δικομματισμού τόσο μεγαλώνει η κρίση του πολιτικού συστήματος, γιατί το κάθε κόμμα θέλει την μεγάλη αυτοδυναμία ως εργαλείο παντοδυναμίας, για να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό ούτε στην κοινωνία ούτε μέσα στην Βουλή, χωρίς να αισθάνεται την υποχρέωση να έχει εξασφαλίσει διαφάνεια στην λήψη των αποφάσεων, και χωρίς να βάζει σε προτεραιότητα τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι φανερό ότι όποιος έχει την αυτοδυναμία μέσα στην Βουλή συμπεριφέρεται σαν να είναι ο ιδιοκτήτης του κράτους, ο ιδιοκτήτης της χώρας, ο ιδιοκτήτης του ταμείου, ο ιδιοκτήτης όλων των καταστάσεων. Εμείς είχαμε υποστηρίξει και εξακολουθούμε να επιμένουμε στην ανάγκη της αλλαγής του εκλογικού συστήματος για να είναι πιο εξισορροπημένοι οι συσχετισμοί, όπως υπάρχουν πράγματι στην ελληνική κοινωνία χωρίς να πριμοδοτούνται, και όχι όπως πριμοδοτούνται από τον εκλογικό νόμο. Το επιχείρημα ότι η αριστερά δεν έχει δύναμη είναι ένα επιχείρημα, που χρησιμοποιείται ως άλλοθι από τα δύο μεγάλα κόμματα τα οποία επιδιώκουν να στερούν δυνάμεις από την αριστερά με τον εκλογικό νόμο και με την λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Και κυρίως με το γεγονός ότι μέσα σ΄ αυτό το πολιτικό σύστημα δεν λειτουργούν ισότιμα όλα τα κόμματα, όπως βλέπουμε όλοι κάθε μέρα μπροστά μας. Αντί λοιπόν να χρησιμοποιούν ως άλλοθι το επιχείρημα ότι η αριστερά δεν έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά, καλά θα έκαναν να μην αρνιόντουσαν την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Η αριστερά έχει και εκείνη τα δικά της προβλήματα, δίνει αγώνα με άνισους όρους, δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση να βρίσκεται στη θέση που επιδιώκουν οι άλλοι να την βάλουν. Το επιχείρημα περί κατακερματισμού της αριστεράς είναι επιχείρημα εκείνων που επιδιώκουν τον κατακερματισμό της αριστεράς. Άρα λοιπόν και οι πολίτες της αριστεράς θα πρέπει να πεισμώσουν, θα πρέπει να θυμώσουν, θα πρέπει να μην επιτρέπουν να παίζονται αυτά τα παιχνίδια σε βάρος τους με τα εκβιαστικά διλήμματα και τα αποπροσανατολιστικά επιχειρήματα. Θα σας έλεγα ότι σε αυτήν την περίοδο που περνάμε είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η παρουσία της σύγχρονης αριστεράς, της αριστεράς της εποχής μας. Εμείς γι΄ αυτό το λόγο κάνουμε αυτό το αποφασιστικό βήμα να βρεθούμε στο ενωτικό ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ευρύτερες δυνάμεις, μακάρι να ήταν και εκείνοι οι οποίοι εξακολουθούν να επιμένουν στον αυτοαποκλεισμό τους και στον απομονωτισμό τους.

ΠτΘ: Κύριε πρόεδρε, έχετε με σαφήνεια ταχθεί υπέρ το χωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας. Αισιοδοξείτε ότι οι κ.κ. Παπανδρέου και Καραμανλής θα προχωρήσουν σε τούτο το βήμα του στοιχειώδους εκσυγχρονισμού;

Ν.Κ.: Νομίζω ότι και τα δύο κόμματα έχουν δείξει ότι δεν θέλουν σε καμία περίπτωση αυτόν τον στοιχειώδη εκσυγχρονισμό, δηλαδή την διάκριση του ρόλου κράτους και εκκλησίας. Επιμένουνε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, να διατηρούν αυτήν την πρωτοτυπία που υπάρχει στο ελληνικό μας Σύνταγμα, σε σχέση με τα Συντάγματα όλων των άλλων χωρών. Στην πρόσφατη αναθεώρηση του Συντάγματος ο Συνασπισμός επέμεινε, συνάντησε όμως την πεισματική άρνηση τόσο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ. Είναι αδιανόητο να μιλάει ο κ. Παπανδρέου για ένα σύγχρονο κόμμα και ο κ. Καραμανλής για μια σύγχρονη παράταξη και να αρνούνται πεισματικά αυτό που είναι από τις πρώτες προϋποθέσεις. Άλλος ο ρόλος της εκκλησίας, άλλος ο ρόλος του κράτους. Δυστυχώς, όμως, τα δύο μεγάλα κόμματα λειτουργούν με πολυσυλλεκτική εκλογική νοοτροπία η οποία υπολογίζει και το παγκάρι των εκκλησιών. Πίσω από την κάλπη βλέπουμε και το παγκάρι, αλλά και η εκκλησία εκμεταλλεύεται την κατάσταση ακριβώς γιατί έχει ισχύ και σ΄ αυτό τον τομέα των εκλογών, να διεκδικεί κοσμικό ρόλο. Εμείς επιμένουμε ότι μια από τις πρώτες, από τις στοιχειώδες, εκσυγχρονιστικές διαρθρωτικές δομές είναι η διάκριση του ρόλου κράτους και εκκλησίας. Το γεγονός ότι δεν έχει γίνει μέχρι τώρα οφείλεται στην ύπαρξη πολιτικής υστεροβουλίας.

ΠτΘ: Στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών χαρακτηρίσατε «θλιβερό φινάλε» την ομιλία του πρωθυπουργού. Ο Κώστας Σημίτης τι παραπάνω θα μπορούσε να κάνει και δεν το έκανε;

Ν.Κ.: Ο κ. Σημίτης ήταν πρωθυπουργός επί 8 χρόνια, και δύο τετραετίες είναι μια μεγάλη κυβερνητική περίοδος στην οποία κανείς μπορεί αν έχει πρόγραμμα να το εφαρμόσει. Ο κ. Σημίτης είχε ισχυρές κυβερνήσεις, στα χέρια του, ισχυρές αυτοδύναμες πλειοψηφίες, οι οποίες του επέτρεπαν να εφαρμόσει πρόγραμμα εάν πράγματι πίστευε στον προοδευτικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Δυστυχώς χρησιμοποίησε την ανάγκη εκσυγχρονισμού που όλη η κοινωνία δέχεται, ως σύνθημα, την χρησιμοποίησε ως άλλοθι, και πίσω από αυτό το άλλοθι του εκσυγχρονισμού επανέφερε έναν γνωστό παλαιό κομματισμό, ο οποίος και δεν του επέτρεψε να είναι στοιχειωδώς συνεπής μ΄ αυτά τα οποία διακήρυσσε. Αυτά τα οποία διακήρυσσε ήταν δημαγωγικά.Αποδείχτηκε στην πραγματικότητα ότι δεν πίστευε και δεν ήθελε τον προοδευτικό εκσυγχρονισμό. Ήταν δημαγωγικά επίσης και όλα αυτά τα οποία έλεγε κατά καιρούς περί κεντροαριστεράς. Αποδείχτηκε ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η μονοκομματική αυτοδύναμη πλειοψηφία και θα έλεγα ότι και ο τρόπος με τον όποιον συμπεριφέρθηκε απέναντι στην κοινωνία και απέναντι στην αριστερά έδειξε μια ανακολουθία ανάμεσα σε λόγια και έργα.

Απέναντι στην κοινωνία εφάρμοσε πολιτική που δεν είχει καμιά σχέση ούτε με προοδευτικές λύσεις ούτε με σοσιαλιστικές λύσεις, ούτε με αριστερές απαντήσεις. Έβαλε την κοινωνία με την πλάτη στον τοίχο. Και αυτοί που πλήρωσαν τα σπασμένα της πολιτικής του κ. Σημίτη ήταν η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων. Προνομιακοί συνομιλητές του δεν ήταν οι κοινωνικές ομάδες που αγωνίζονται να αναπληρώσουν απώλειες στο εισόδημά τους, προνομιακοί συνομιλητές τους ήταν τα οργανωμένα συμφέροντα, οι εθνικοί προμηθευτές, οι εθνικοί συνεταίροι, μηχανισμοί οι οποίοι έχουν ισχύ, να στηρίξουν κυβερνήσεις, να ανεβάζουν και να κατεβάζουν πρωθυπουργούς.

Υποκριτική ήτανε και η συμπεριφορά του έναντι της αριστεράς, επιχείρησε να αμφισβητήσει το λόγο ύπαρξης της αριστεράς, να διεμβολίσει την αριστερά. Έναντι του Συνασπισμού, ακολούθησε μια πολιτική παραγκωνισμού και αμφισβήτησης με αποτέλεσμα να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την κρίση στην πολιτική. Τέτοια φαινόμενα παραγκωνισμού και διεμβολισμού όταν τα επιλέγουν οι ηγεσίες μεγάλων κομμάτων, σε βάρος της αριστεράς, δεν είναι θετικά δείγματα ενός διαφορετικού τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος δεν είναι θετικά δείγματα που δημιουργούν έναν πολιτισμό στην πολιτική. Τα επικαλέστηκε και ο κ. Σημίτης αλλά τα επικαλέστηκε περισσότερο ως προσχήματα ως προφάσεις γιατί ακολούθησε κι αυτός την πεπατημένη της διπλής γλώσσας, της διπλής εικόνας.

ΠτΘ.: Παραμένει η Αριστερά αυτή η ηθική δύναμη; Και πώς αυτή η ηθική θα μεταφρασθεί σε πολιτική;

Ν.Κ.: Ο Συνασπισμός θέλει να είναι δύναμη εξυγίανσης ακριβώς γιατί το 80% του Ελληνικού λαού λέει ότι είναι νοσηρός ο δημόσιος βίος της χώρας, ότι είναι κακή η κατάσταση που υπάρχει στην πολιτική ζωή, θέλει όμως να είναι και δημιουργική δύναμη, δηλαδή δύναμη που προτείνει εναλλακτικές προτάσεις, άρα λοιπόν μας ενδιαφέρει όχι μονάχα να κάνουμε κριτική κι έλεγχο, αλλά ταυτόχρονα να επεξεργαζόμαστε και να προτείνουμε διαφορετικές απαντήσεις για τις λύσεις των προβλημάτων και αυτό το κάναμε στην προηγούμενη Βουλή, από το 35ωρο ως την οργανωμένη, ολοκληρωμένη πρόταση για μια περιβαλλοντική πολιτική στη χώρα. Από το χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους έως την αλλαγή του εκλογικού νόμου με την απλή αναλογική, από την αποκάλυψη, περί διπλών βιβλίων και την πρόταση για θεσμούς ελέγχου στην δημοσιονομική κατάσταση, πρόταση για την αναδιανομή του πλούτου και την φορολογική μεταρρύθμιση. Κάνουμε τέτοιες προτάσεις εναλλακτικές, επιμένουμε να επεξεργαζόμαστε νέες ιδέες, άρα λοιπόν θέλουμε να είμαστε και δύναμη που προτείνει εναλλακτικό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας και δύναμη που θέλει την εξυγίανση του δημοσίου βίου και κυρίως θέλουμε να είμαστε δύναμη η οποία να κερδίζει την εμπιστοσύνη ενός ευρύτερου τμήματος, διαρκώς μεγαλύτερου της Ελληνικής κοινωνίας για να επιδιώκει και ενωτική τακτική στο χώρο της Αριστεράς αλλά και να επιδιώκει μεγαλύτερη αξιοπιστία και εμπιστοσύνη των πολιτών προς την πολιτική μας δράση.

ΠτΘ.: Ποιοι τελικά, κύριε Πρόεδρε, μιλούν στο όνομα της σύγχρονης Αριστεράς;

Ν.Κ.: Καταρχήν δεν μπορεί να μιλάει σήμερα στο όνομα της Αριστεράς, και για την αριστερά αυτό που ο κ. Παπανδρέου έτσι με ασάφεια και με απλοϊκότητα το περιγράφει ως δημοκρατική παράταξη.

Σήμερα στο όνομα της αριστεράς της εποχής μας μιλάνε τα νέα κοινωνικά κινήματα, οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστεράς, οι ενώσεις πολιτών, όλες αυτές οι δυνάμεις που συναντώνται στο ανοικτό πεδίο της αναζήτησης των νέων απαντήσεων στις προσκλήσεις των νέων απαντήσεων στις προκλήσεις της εποχής μας που είναι τα κοινωνικά φόρουμ, το παγκόσμιο κοινωνικό φόρουμ, το ευρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ.

Σήμερα ο διαφορετικός κόσμος είναι εκείνος για τον οποίο μπορεί και πρέπει να αγωνιστεί η Αριστερά. Ο διαφορετικός κόσμος που δεν θα ακολουθεί τις θεωρίες περί ενιαίας σκέψης, ούτε τις οδηγίες για αναγκαστική προσαρμογή στον μονόδρομο των νεοφιλελεύθερων επιλογών.

Είναι φανερό ότι σ΄ αυτή την περίοδο οι αξίες της Δημοκρατίας και του σοσιαλισμού εμπνέουν εκ νέου, δραστηριοποιούν εκ νέου και αυτό που αναζητάει η εποχή μας είναι η ριζοσπαστική, οικολογική, κινηματική αριστερά, η Αριστερά δηλαδή που σε τελευταία ανάλυση μόνο έτσι μπορεί να επιβεβαιώνει τον εαυτό της, πως αγωνιά διαρκώς για ένα διαφορετικό μέλλον.

ΠτΘ: Κύριε πρόεδρε σας ευχαριστούμε πολύ.

Ν.Κ.: Και εγώ ευχαριστώ.