Η ουσια και η απουσια στην πολιτικη

Σύμφωνα με τα πιστεύω μιας μερίδας ανθρώπων, στον πυρήνα της επιτυχίας και της ευδοκίμησης οποιασδήποτε προσπάθειας, βρίσκεται το αγνό και άδολο πάθος, όχι τόσο για το αποτέλεσμα, για το οποίο κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν εμφορείται από προσωπικές –ιδιοτελείς αγκυλώσεις, όσο το πάθος για την ίδια προσπάθεια ως εφαλτήριο καταρχήν αλλαγής και βελτιστοποίησης μιας υπάρχουσας κατάστασης. Και πέραν τούτου άπτεται «αποκλειστικά» του προσωπικού πολιτισμού και ψυχοφυσιγνωμίας του καθενός εξ ημών ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται εγκόσμια και συλλαμβάνει ενδόμυχα τόσο τα κίνητρα όσο και την ένταση της προσπάθειας όπως και το ίδιο το αποτέλεσμά της.

Τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα, όταν ο λόγος γίνεται περί πολιτικής ιδίως δε όταν οι εκάστοτε άρχοντες, πολιτευτές και πολιτευόμενοι επιθυμούν να μνημειώσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους, ένας όρος που τείνει να κονιορτοποιηθεί στα γρανάζια του σύγχρονου πολιτικού αγυρτισμού. Θα μου πείτε βέβαια ωραία και λαμπρά όλα αυτά που μας αραδιάζεις, πες μας όμως και για την ταμπακιέρα. Αναφέρομαι λοιπόν στις οδυνηρές συνέπειες της απουσίας της ουσίας και της συνακόλουθης μετάπτωσης σε ενέργειες και πράξεις επιεικώς απόλυτης φαιδρότητας και απαξίας.

Ο νομός μας, ο νομός Ροδόπης υπήρξε παραδοσιακά φυτώριο όχι μόνο απειροελάχιστων σοβαρών και συγκρατημένων πολιτικών φυσιογνωμιών, αλλά κυρίως αναρίθμητων ερασιτεχνών πολιτικάντηδων ή όπως αλλιώς θέλετε πιο λαϊκά. Και επειδή δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από γενικόλογες αοριστίες εκτοξεύοντας μύδρους αορίστως και κατά παντός υπευθύνου, θα προσπαθήσω όσο μπορώ να κατηγοριοποιήσω της εν λόγω ανθηρή κατηγορία.

Η ενασχόληση με τα κοινά προϋποθέτει συγκεκριμένα ψυχοπνευματικά εφόδια, που να μπορούν να χαλιναγωγούν την προσωπική ματαιοδοξία, να υπηρετούν την ατέρμονη προσπάθεια για την αυτονόητη αλλαγή των υπαρχόντων κακώς κειμένων σε επίπεδο κοινωνίας και τέλος να αναδεικνύουν την ανθρώπινη διάσταση ως πρωτεργάτη της ανθρώπινης αλληλεγγύης και κατανόησης του συνανθρώποπυ και συμπολίτη μας. Και τέτοια εφόδια δεν μπορεί να είναι άλλα από την σεμνότητα, την εργατικότητα, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα, την εργατικότητα, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα κυρίως και πρωτίστως. Αναφερόμενη στη σεμνότητα, αποκατηγοριοποιώ την μερίδα εκείνων που με τις πράξεις και τις ενέργειες των , φαλκιδεύουν το βάθος του όρου λαϊκός άρχοντας αντιλαμβανόμενοι τον εν λόγο όρο ως πλατφόρμα εγωκεντρισμού, ατομικής προβολής και κυρίως προσωπικής ιδιοτέλειας.

Σε ό,τι αφορά την εργατικότητα, από αυτή αποκλίνουν τόσο οι ουσιαστικά αδρανείς που συγκροτούν την ομάδα των πολιτικών κηφήνων, όσο κι αυτοί που την εργατικότητα και την τριβή στα λαϊκά προβλήματα την αντιλαμβάνονται ως μια στεγνή και άχαρη διαδικασία φωτογράφησης εαυτών σε κοινωνικές εκδηλώσεις που θα φιλοξενηθούν στον τοπικό τύπο, μοίρασμα χειραψιών γάμους και βαφτίσια ακόμα χειρότερα κηδείες, όπου φορώντας την πρόχειρη μάσκα της συμπόνιας για τους συγγενείς και του ανείπωτου θρήνου για τον εκλιπόντα συναγωνίζονται για το ποιος θα δώσει τις περισσότερες, διατηρώντας ενδόμυχα την ελπίδα πως η εμβριθής από θλίψη παρουσία τους θα κεφαλαιοποιηθεί μελλοντικά σε ψήφους!!!!, καθώς επίσης και στη μεγιστοποίηση της προβολής παρεμβάσεων που στερούνται μεν βαρύτητας, περιεχομένου και αξίας για τον απλό πολίτη προσφέρονται όμως για εύκολη και γρήγορη προβολή.

Μεγάλο κεφάλαιο είναι και αυτό της προσωπικής αξιοπρέπειας που διαγράφει τα όρια της προσωπικότητας του καθενός καθιστώντας τον ενεργεία ΑΝΘΡΩΠΟ και όχι εν δυνάμει. Γιατί η αξιοπρέπεια κερδίζεται, δεν χαρίζεται ούτε από πληρωμένα δημοσιεύματα, ούτε από ψευδολαϊκές κολακείες που αντί να τονώσουν το κουρασμένο προφίλ αυτών στους οποίους στρέφονται το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ντοπάρουν το λήθαργο και τη ματαιοδοξία τους.

Αδήριτη δεν είναι η ανάγκη κατανόησης πως τα πρόσωπα κάνουν τους θεσμούς και όχι οι θεσμοί τα πρόσωπα, και αναφέρομαι κυρίως σε όσους πιστεύουν στην βαρύτητα των πολιτικών τίτλων που οι ίδιοι με την μικροπολιτική συμπεριφορά τους απαξιώνουν καθημερινά, καθιστάμενοι έρμαια των ψευδαισθήσεών τους.

Άφησα τελευταία την εντιμότητα γιατί θυμήθηκαν ένα απόσπασμα του Ουμπέρτο Έκο σύμφωνα με το οποίο «Τι σημασία έχει αν κάποιος είναι έντιμος προτού αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα», τονίζοντας την ανάγκη ψυχοχαρτογράφησης των διαθέσεων αυτών, που πρόκειται να αναλάβουν δημόσια αξιώματα με τη συγκατάθεση της ψήφου του κάθε πολίτη. Γιατί η εντιμότητα άπτεται της προσωπικής εσωτερικής ισορροπίας και δεν μπορεί ούτε να εξαντληθεί σ΄ ένα ψευδεπίγραφο λαϊκό προφίλ ούτε μπορεί όμως να συναχθεί αυθαίρετα από ένα μη λαϊκό προφίλ. Και αποτελεί ουσιαστικά έναν από εκείνους τους παράγοντες που κατηγοριοποιούν τη λαϊκή μάζα από χειραγωγήσιμο όχλο σε εν ενεργεία πολίτη με σαφή επίγνωση τόσο της προσωπικής του δύναμης όσο και της δυνατότητας πάταξης των φαινομένων πολιτικής παθογένειας και κρατικοδίαιτου πλουτισμού.

Ευχής έργον είναι η εν λόγω γραπτή προσπάθειά μου, να κατηγοριοποιήσω τους κατ΄ ουσία και αξιοπρεπώς ασχολούμενους με τα κοινά, έστω και δια της εις άτοπον επαγωγής, να συμβάλλει ωσάν μικρό λιθαράκι στην πολιτική εγρήγορης των αξιότιμων συνανθρώπων και συμπολιτών μας. Και αυτό όχι επειδή εισήλθαμε στη δίνη μιας προεκλογικής περιόδου. Αλλά επειδή το οικοδόμημα της Σύγχρονης Δημοκρατίας στερεώθηκε στο αίμα αυτών που πίστεψαν και πιστεύουν στα ιδανικά και τις αξίες της.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.