Κάπως έτσι εξηγώ τη μιζέρια που με κυνηγά τα τελευταία χρόνια, χρόνια στη διάρκεια των οποίων, αναγκαστικά λειτουργώ υπέρ της… ενημέρωσης των αναγνωστών… Να αντιληφθώ το γεγονός, να το καταγράψω, να του δώσω «ορισμό» και τίτλο, να φωτογραφήσω το επιστέγασμα… Κι ύστερα να βγάλω μόνη το.. συμπέρασμά μου, για την ουσία… Σε μια τέτοια μηχανιστική αντίληψη για τις ροές των ημερών μας, πώς να καταφέρεις να δεις τα πράγματα αφ΄ υψηλού, όμως; Πώς να αποστασιοποιηθείς από την εικόνα ενός «αρχοντάκου» που βγάζει λόγο στην… εορτή του «Χ» Δημοτικού Σχολείου, ή τι να πεις για το βηματισμό του, όταν προσέρχεται, υπό τους ήχους της μπάντας, στη δοξολογία της εθνικής εορτής; Εν προκειμένω, κανένας φάρος και κανένα ανεμόπτερο δεν θα μπορούσε να φυλακίσει τη στιγμή, ακριβώς επειδή σ΄ αυτή δεν υπάρχει… θέμα.

Ο παραλογισμός της δημοσιογραφίας είναι ότι… κάνει θέμα το «τίποτε», εν τέλει, στις πλείστες των περιπτώσεων, ποικίλλοντας την ανία των εντυπώσεών της με άχρηστο υλικό, που ούτε ως ανακύκλωση μνήμης δεν χρησιμεύει…

Στο «βρόντο» λοιπόν τα έργα και οι ημέρες μας; Στο «βρόντο», κι ευτυχώς όχι «εις το πυρ το… εξώτερον…», νόες και μη έχουμε τα άλλοθί μας για τα παραγόμενα και τον κάματό μας…

Ήταν το 1960 ή 1961 θυμάμαι, όταν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας επισκέφθηκε την Αλεξανδρούπολη. Ήρθε από τη γέφυρα των Κήπων, οδικώς στην Ελλάδα, ενδεδυμένος με τον αυτοκρατορικό του χιτώνα και τη χρυσή γκλίτσα, σύμβολα δια των οποίων η Ορθοδοξία αντιποιήθηκε τον Αυτοκράτορα, και συντήρησε την… Μεγάλη του Έθνους ιδέα… Τα σχολεία είχαν παραταχθεί στα πεζοδρόμια των οδών και τον χειροκροτούσαν καθώς εβάδιζε πεζός και με περισσό καμάρι… Κι οι υπεύθυνοι της υποδοχής μας έτρεχαν από οδό σε οδό, ως μια τεράστια ουρά που σερνόταν στην πόλη για να βρίσκεται πάντα μπροστά στον Πατριάρχη. (Από εκεί πήρα και τα πρώτα μαθήματα τεχνικής περιφρούρησης πορειών και διαδηλώσεων, πολύ χρήσιμα στην περίοδο της οργισμένης μου – πολιτικοποιημένης –νιότης). Σ΄ εκείνο το happening επί τρεις συνεχείς φορές βρέθηκα να σέρνομαι στην «ποδιά» του Αθηναγόρα, στριμωγμένη και τρομαγμένη… Την τρίτη φορά ήταν, που ο ίδιος με κοίταξε, μου χαμογέλασε και μου απηύθυνε το λόγο… Γοητεύτηκα, διότι η όλη σκηνή μου θύμισε κάτι από εκείνες τις φωτογραφίες του βιβλίου των θρησκευτικών, με τον Ιησού να ομιλεί σε παιδιά και τη λεζάντα: «Άφετε τα παιδιά έρχεσθαι προς εμέ…». Και, ω του θαύματος, τη στιγμή απαθανάτισε φωτορεπόρτερ της «Μεσημβρινής» που κάλυπτε το θέμα. Την επομένη, η εφημερίδα της Ελένης Βλάχου, με είχε κεντρικό θέμα! Εμένα και τις συμμαθητριούλες μου να κοιτούμε στα μάτια τον Πατριάρχη και εκείνος να ομιλεί… τρυφερά!

Βέβαια, ο τίτλος – πρωτοσέλιδο- δεν είχε καμιά σχέση με τις φαντασιώσεις μου, ίσως γι΄ αυτό «προχώρησα» αμέσως στην υπόθεση… Έφτιαξα δεκάδες τίτλους με κολάζ για να με κάνω εξώφυλλο, κόλλησα στα κεφάλια μας έως και φωτοστέφανο για να μετατρέψω το κλίμα της εικόνας, κανένα τρυκάκι όμως δεν με ικανοποιούσε. Φύλαξα την εφημερίδα στο οικογενειακό αρχείο και στη μνήμη. Τα ανέσυρα τώρα, με την επίσκεψη του Βαρθολομαίου στην Ηλεία, και άθελά μου έκανα συγκρίσεις… Εν αρχή η καθαρεύουσα Βαρθολομαίου, που με ξένισε, σε αντίθεση με εκείνη του Αθηναγόρα, που ήταν ακριβώς η καθομιλουμένη, της εποχής: «Πόσο ευτυχής είμαι που σας … συναντώ!». Και το δεύτερο, ότι ο Βαρθολομαίος ανεχώρησε με ιδιωτικό σκάφος (;) για Ζάκυνθο, ενώ ο Αθηναγόρας με ένα πολεμικό για τον Πειραιά… Τότε ήταν, που καθώς τον χαιρετούσαμε, είδα έναν φωτορεπόρτερ, ανεβασμένο στο ακρομώλιο, πάνω στο σηματωρό, να φωτογραφίζει… Ζήλεψα και σκέφθηκα πόσο όμορφα είναι να κοιτάς από μακριά κι από ψηλά τα… γεγονότα. Τα βλέπεις όλα, χωρίς λεπτομέρειες, αλλά τα βλέπεις…

Βουτηγμένη στις ενδοσκοπήσεις των standards details, χάνω τη μαγεία του «από μακριά…» και της αποστασιοποίησης. Το άρωμα του συνόλου, έναντι του μέρους. Μια ιδιότυπη αναπηρία που κουμαντάρει βίο, έρωτες, προσδοκίες. «Νόσος» επαγγελματική για την οποία ουδέποτε θα λάβω επίδομα, από τα βαρέα και ανθυγιεινά!

Ελένη Σκάβδη, « Ελεύθερο Βήμα της Ηλείας », 1/9/ 2003

Υ.Γ.: Η αξία της ζωής χωρίς λεπτομέρειες… ή η αξία της ζωής από μακριά… Πόσο μακριά; Μακριά από τη σημερινή ημέρα που σήμα κατατεθέν της είναι ο αγιασμός για την καινούρια σχολική χρονιά παρουσία των τοπικών αρχόντων σε ένα κάποιο σχολειό; Πόσο άραγε μακριά;

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.