«Ο ΣΥΝ δεν ειναι ουτε μαιντανος ουτε ψευδομαρτυρας συντηρητικων πολιτικων»

Ενας Παρατηρητής, ο Σταμάτης Σακελλίων, συναντά τον Γιάννη Τόλιο, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, ενόψει του προγραμματικού συνεδρίου. Η συζήτηση επικεντρώνεται στα ζητήματα της οικονομικής πολιτικής, αλλά δεν παραγνωρίζει και τα του συνεδρίου ή εν τέλει τα αιτούμενα μιας ριζοσπαστικής αριστεράς.

Άλλωστε η χρήση της οικονομίας είναι κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα.

ΠτΘ: Ο Συνασπισμός οδεύει στο προγραμματικό του συνέδριο. Γιατί τελικά αυτό το συνέδριο θα πρέπει να ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία; Το λέω αυτό γιατί πολλοί θεωρούν τον χώρο σας ως συμπλήρωμα του ΠΑΣΟΚ…

Γ.Τ.: Η ερώτησή σας είναι λίγο προκλητική γιατί τουλάχιστον σ΄ αυτό πρέπει να γίνει σαφές ότι ο Συνασπισμός έχει και διακριτή φυσιογνωμία και οι τοποθετήσεις του σηματοδοτούν αυτό που εμείς επιθυμούμε αλλά και πιστεύω σε μεγάλο βαθμό εκφράζεται με την αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας μια σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά.

ΠτΘ: Το λέω αυτό, ξέρετε, γιατί ακούγεται πάρα πολύ συχνά ας πούμε και κυρίως από, το ΚΚΕ. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι εκεί το θέμα μας, το θέμα είναι τώρα, τι προσδοκά και ο χώρος του Συνασπισμού αλλά και τι προσδοκά και η ελληνική κοινωνία, τι μπορεί να προσδοκά;

Γ.Τ.: Έχω την άποψη ότι σήμερα η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου βιώνει καταρχήν μια προϊούσα κρίση η οποία εκδηλώνεται σαν κρίση στην αγορά. Δείτε τις πρόσφατες απολύσεις, το κλείσιμο επιχειρήσεων, όπως ο Παπαστράτος και έχει μια αξία γιατί απευθύνομαι σε μια περιοχή, η εφημερίδα σας είναι σε μια περιοχή η οποία έχει καπνοπαραγωγή και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να το τονίσω με την έννοια ότι η εξαγορά της Παπαστράτος θα σηματοδότησει την παραπέρα μετατροπή της μεγάλης αυτής επιχείρησης σαν καπνοβιομηχανίας δηλαδή επεξεργασίας καπνού, θα σηματοδοτήσει την αυξανόμενη εισαγωγή ξένων καπνών, αμερικανικών καπνών γιατί η Φίλιπ Μόρις είναι η εταιρεία εκείνη η οποία προάγει το Marlboro και όλα τα καπνά από την Αμερική. Εδώ το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό.

ΠτΘ: Βλέπετε μια συσχέτιση της εξαγοράς της Παπαστράτος με πιθανές εξελίξεις και για τους καπνοπαραγωγούς της Θράκης;

Γ.Τ.: Βεβαίως, και μάλιστα θα ήθελα να το τονίσω γιατί είναι και το άλλο σκέλος που συνδέεται μ΄ αυτή την αναφορά μου, είναι η λεγόμενη ενδιάμεση αναθεώρηση της κοινής αγροτικής πολιτικής η οποία τώρα πλέον δεν λέγεται ενδιάμεση γιατί μιλάνε για μια εφ΄ όλης της ύλης αναθεώρηση της κοινής αγροτικής πολιτικής όταν και προϊόντα που είναι στις κοινές οργανώσεις αγορών όπως είναι καπνός, λάδι, βαμβάκι και αλλά, θα μπουν πλέον στην λογική αυτών των αλλαγών. Και επειδή μιλάνε για καπνοπαραγωγή θέλω να σας πω ότι ενώ η ΕΕ είναι ελλειμματική στις ανάγκες καπνού και κανονικά θα έπρεπε να ισχύει στοιχειωδώς η αρχή της κοινωνικής προτίμησης, να προτιμάει παραγωγή καπνών από χώρες μέλη όπως είναι η Ελλάδα. Δυστυχώς έχουμε μια διαδικασία αυξανόμενης εισαγωγής καπνού από την Αμερική και η Ελλάδα καλύπτει μόνο το 5% των αναγκών της ΕΕ. Θέλω να προσθέσω σ΄ αυτό το σημείο μια υποκριτική στάση επίσης της ΕΕ στο όνομα της μείωσης της καπνοκαλλιέργειας τάχα στο όνομα της υγείας των καταναλωτών όμως αυτό θα ήταν βάσιμο, εάν πράγματι αυτό αφορούσε και τις εισαγωγές. Ενώ έχουμε μια προπαγάνδα στο όνομα τάχα της υγείας των καταναλωτών να περιορίσουμε την καπνοπαραγωγή, από την άλλη κάνουμε ελεύθερες εισαγωγές από την Αμερική, καπνά από την Αμερική και σε καπνά ανατολίτικου τύπου που λέγεται ότι είναι πιο καλά από τα καπνά τα άλλα. Άρα λοιπόν, και σ΄ αυτό το πεδίο της ποιότητας θα έπρεπε να ήταν προτιμότερη η καπνοπαραγωγή εδώ στην Ελλάδα και ανάλογα να καλύπτουμε και έναν τομέα αναγκών που η ΕΕ αναγκάζεται να εισάγει. Μας βγήκε από «σπόντα» το μεγάλο θέμα της αναθεώρησης της ΚΑΠ η οποία είναι πάρα πολύ κρίσιμη σ΄ αυτό τον τομέα της καπνοπαραγωγής. Και συμπληρωματικά από ότι ξέρω εδώ η Θράκη έχει και την μεγάλη καλλιέργεια την άλλη η οποία είναι η βαμβακοπαραγωγή, η Ελλάδα για λόγους κλιματολογικούς και εδαφολογικούς έχει και μπορεί να παράγει, είναι η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό επίπεδο παραγωγής χώρα βαμβακιού. Θα έπρεπε επειδή δεν έχει και πολλά περιθώρια, εδώ να υπάρξει αντίστοιχα μια στήριξη. Αλλά βλέπουμε όλα αυτά τα μεσογειακά προϊόντα, δυστυχώς εν όψει των διαπραγματεύσεων με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου η ΕΕ τα θυσιάζει. Να γιατί λοιπόν ξαναγυρίζω από κει που ξεκίνησα, ότι το θέμα της Παπαστράτος στην πραγματικότητα θα επιδεινώσει τα προβλήματα της καπνοπαραγωγής και το ένα πακέτο της αναθεώρησης κοινής Αγροτικής Πολιτικής θα επιδεινώσει και τα προβλήματα των βαμβακοπαραγωγών της ελαιοκαλλιέργειας, των οπωροκηπευτικών και γενικά των μεσογειακών προϊόντων τα οποία ενδιαφέρουν άμεσα την Ελλάδα. Υπάρχει μια προϊούσα κρίση, λέμε στον τομέα της βιομηχανίας η ανταγωνιστικότητα είναι το ζητούμενο γιατί παρά το γεγονός ότι έχουμε μια έκρηξη κερδών, ας το συγκρατήσουμε εδώ με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ την τελευταία 5ετία έχουμε μια έκρηξη κερδών δεν έχουμε αντίστοιχα μια έκρηξη επενδύσεων.

ΠτΘ: Είναι υγιή τα κέρδη; Εξ΄ όσων γνωρίζω από την οικονομία μου βγαίνει ότι υγιές είναι ένα κέρδος όταν εν πάση περιπτώσει αυτός που έχει το μέσο παραγωγής στα χέρια του βγάζει το κέρδος του αλλά από την άλλη την μεριά έχει δημιουργήσει και κάποιες άλλες προϋποθέσεις για να μην στηρίζεται η εταιρεία του σε πήλινα πόδια. Ισχύει αυτό στην Ελλάδα; Δηλαδή λένε για αεριτζίδικο καπιταλισμό, να το πω κάπως έτσι;

Γ.Τ.: Το κέρδος είναι κέρδος και αυτό ας μην το ξεχνάμε, ότι σ΄ αυτόν είτε είναι κανονικά αυτό που λέμε βιομήχανος, είτε μεταποιητής είτε είναι έμπορος ο οποίος εμπορεύεται προϊόντα είτε είναι εφοπλιστής είτε είναι κατασκευαστής, μεγαλοεργολάβος, είτε οποιαδήποτε άλλο τομέα δραστηριότητας το κέρδος είναι κέρδος. Μ΄ αυτή την έννοια όταν έχουμε έκρηξη κερδών θα έπρεπε κανονικά να έχουμε και αντίστοιχη έκρηξη επενδύσεων. Δηλαδή, δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα οι ρυθμοί των ιδιωτικών επενδύσεων είναι κάτω του μέτριου. Και βεβαίως εδώ η απορία είναι τι γίνονται αυτά τα κέρδη; Είναι η εξωτερική επέκταση που κάνουν πολλές ελληνικές επιχειρήσεις σε Ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια με αποτέλεσμα τι; Είναι επίκαιρο πολύ επίκαιρο το ερώτημα. Τι κάνουν; Παίρνουν τα παραγωγικά τους τμήματα, τα πηγαίνουν σ΄ αυτές τις χώρες, προσέξτε επειδή εκεί ακόμη είναι φτηνό το εργατικό κόστος και εισάγουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής στην Ελλάδα, όχι με χαμηλό τίμημα, όχι με χαμηλότερες τιμές, αλλά με τις ίδιες τιμές. Άρα λοιπόν εδώ έχουμε επιπλέον κερδοσκοπία σε βάρος του Έλληνα καταναλωτή. Δηλαδή, συμπιέζεται αυτή τη στιγμή η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα. Από την μια πλευρά περικόπτονται οι θέσεις εργασίας και από την άλλη έχουμε τις ίδιες και αυξανόμενες τιμές. Άρα λοιπόν εδώ κάπου υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα πολιτικής, υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες, υπάρχουν ευθύνες των επιχειρηματικών φορέων, οι οποίοι ζητάνε όλο και περισσότερα κίνητρα και στο τέλος ψάχνουμε να βρούμε τι έγινε όσον αφορά στην περιφερειακή ανάπτυξη, τι έγινε με τις θέσεις εργασίας, τι έγινε και σε πολλά επίπεδα.

ΠτΘ: Θα μπορούσε να σας πει κάποιος, εντάξει τι να κάνει ο Χριστοδουλάκης επειδή έκλεισε το Υβόνη Stores, όπως έγραψε μάλιστα και ένας σχολιογράφος, να πάει ο ίδιος να πουλήσει καλλυντικά; Εταιρεία είναι, παίρνει το ρίσκο της, κλείνει. Εδώ τι γίνεται; Τα λέω αυτά αλλά ξέρετε ότι αυτή τη λογική παίζει η κυβέρνηση, λέει τι μπορεί να κάνει σε μια ελεύθερη αγορά;

Γ.Τ.: Είπατε την λέξη κλειδί, «ελεύθερη αγορά και απελευθέρωση των αγορών». Τι σημαίνει αυτό; Αυτή είναι η πεμπτουσία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δηλαδή, όταν λέμε απελευθέρωση των αγορών και ασυδοσία στην αγορά των ισχυρών σημαίνει ότι δεν υπάρχει- και κακώς δεν υπάρχει- μια οικονομική πολιτική η οποία θα θέτει όρια και στην ενέργειες αυτές οι οποίες απαιτούν όλο και περισσότερες θυσίες από τους εργαζόμενους, ζητάνε όλο και περισσότερα κίνητρα από το κράτος και στο τέλος δεν υπάρχουν δεσμεύσεις για μια ανταποδοτικότητα. Σαν Συνασπισμός θεωρούμε ότι αυτή η λογική της νεοφιλελεύθερης πολιτικής είναι σε βάρος τελικά όχι μόνο των εργαζομένων αλλά σε βάρος τελικά όλης της ελληνικής κοινωνίας.

ΠτΘ: Τίθεται όμως το ερώτημα, πού μπορεί να παρέμβει το κράτος; Δηλαδή θα έχουμε μια επιστροφή σε ένα περίπου κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας;

Γ.Τ.: Μα δεν είχαμε ποτέ και ούτε μπαίνει το θέμα κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, μπαίνει απλώς το θέμα μιας πολιτικής που εν πάση περιπτώσει σ΄ αυτή την κοινωνία θα επιχειρεί: πρώτον, να βελτιώσει την συνολική της απόδοση σαν κοινωνίας και ταυτόχρονα να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των ιδίων των πολιτών και πρώτα – πρώτα των εργαζομένων. Αυτό τι απαιτεί; Πολύ απλά απαιτεί ένα στοιχειώδες πρόγραμμα ανάπτυξης η οποία θα έχει και την περιφερειακή και την τοπική διάσταση και εκεί θα επιχειρεί με κάποιο τρόπο να προσανατολίσει, να κάνει επιλογές δηλαδή μια βιομηχανική πολιτική για παράδειγμα, που άλλες χώρες την έχουν εφαρμόσει και δεν μιλάμε τώρα για άλλου είδους υπερβάσεις και άλλου είδους ριζικότερες αλλαγές, μιλάμε με όρους που κάποιες άλλες χώρες τις έχουν εφαρμόσει, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία.

ΠτΘ: ο κ. Σημίτης είπε δεν θα γίνουμε Ιρλανδία…

Γ.Τ.: Δεν θα γίνουμε Ιρλανδία; Απλοποιείται το επίτευγμα της Ιρλανδίας; Η Ιρλανδία από 65% που ήταν αρχές δεκαετίας ΄80, έφτασε το μ.ο. της Ε.Ε. σήμερα κατά 115% και η Πορτογαλία που ήταν πιο πίσω από την Ελλάδα μας ξεπέρασε και είναι στο 72%. Άρα λοιπόν εδώ κάτι φταίει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, όπως λέμε. Δηλαδή κάτι φταίει στην ίδια την ασκούμενη πολιτική εκ μέρους της κυβέρνησης και βέβαια όλα αυτά τα χρόνια, δεκαετία του ΄90 ήταν και 3,5 χρόνια και κυβέρνηση της ΝΔ η οποία άνοιξε το παράθυρο των νεοφιλελεύθερων επιλογών και βεβαίως ήρθε ο Σημίτης, η κυβέρνηση Σημίτη, προχώρησε και προώθησε και εφαρμόζει αυτές τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Εδώ, λοιπόν, μπορούμε να έχουμε μια πολιτική για τη βιομηχανία η οποία να είναι επιλεκτική, να συνδυάζει κάθετα και οριζόντια μέτρα και να ενισχύει την ανταγωνιστικότητα. Όχι κάθε φορά το σενάριο όπως αυτό του κ. Γκαργκάνα που λέει πρέπει να περιοριστούν οι μισθοί τάχα για να μειωθεί η ανεργία και τάχα για να έχουμε ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Γιατί ακόμα και αν οι εργαζόμενοι δεν παίρναμε ευρώ η ανεργία θα ήταν μεγαλύτερη. Δεν είναι περίεργη η διατύπωση. Γιατί; Γιατί η αδυναμία των εργαζομένων, η μείωση της αγοραστικής δύναμης οδηγεί σε συρρίκνωση της παραγωγής. Άρα λοιπόν αυτό είναι το κατηφορικό σενάριο για την στήριξη της ανταγωνιστικότητας.

ΠτΘ: Εδώ τίθεται έστω και έμμεσα το μεγάλο θέμα του εκλογικού νόμου. Γιατί στο μυαλό μου λίγο συνδέεται; Να πω το εξής σε πρόσφατη συζήτηση στην Αθήνα ήταν ο Πρόεδρος του Συνασπισμού ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ήταν ο πρώην πρωθυπουργός ο Κώστας Μητσοτάκης και ήταν και ο Παρασκευάς Αυγερινός από το ΠΑΣΟΚ. Συναίνεσαν οι δύο τελευταίοι στην υφισταμένη κατάσταση, εν πάση περιπτώσει, στην υφισταμένη κατάσταση, σε ένα εκλογικό σύστημα που να βγάζει ισχυρές κυβερνήσεις. Παράλληλα, γίνεται και μια συζήτηση στην Ελλάδα για την διαπλοκή, την διαφθορά, όλα αυτά τα ζητήματα. Γιατί τελικά μια αλλαγή του εκλογικού νόμου, υπόθεση εργασίας απλή αναλογική, θα ελάττωνε αυτά τα φαινόμενα; Και θα ήταν καταλυτική ίσως και στον οικονομικό τομέα ακόμη.

Γ.Τ.: Είναι γεγονός ότι οι ισχυρές κυβερνήσεις δεν δίνουν ισχυρά αποτελέσματα και δόξα τω Θεώ στην Ελλάδα, τουλάχιστον μεταπολιτευτικά, τα τελευταία 30 χρόνια περίπου έχουμε ισχυρές κυβερνήσεις, αλλά η διαχείριση που έχουν κάνει αυτές οι κυβερνήσεις δεν ήταν αντίστοιχη, ακόμα τηρούμενων των αναλογιών σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Χωρίς να εξωραΐζω ούτε προβλήματα, ούτε ευθύνες αυτών των κυβερνήσεων γιατί και εκεί υπάρχουν διαμαρτυρίες, υπάρχουν εργαζόμενοι, υπάρχουν προβλήματα, και τα λοιπά. Αλλά τηρούμενων των αναλογιών, δυστυχώς εδώ τα αποτελέσματα ήταν κάτω του μέτριου και αυτό είναι το δράμα για την Ελλάδα. ενώ να κάνουμε μια σύγκριση έστω και με την Κύπρο, μια διαμελισμένη Κύπρο, η οποία έχει δείξει ότι μπορεί να διαχειρίζεται πιο καλά τα πράγματα και να είναι σε καλύτερο επίπεδο. Και εδώ το φέρνω σαν στοιχείο σύγκρισης για να αναδείξω ότι ιδιαίτερα και τα 2 μεγάλα κόμματα, και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν τεράστιες ευθύνες. Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν μονοκομματικές κυβερνήσεις, μπορούν να υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας, αυτό όμως να μην οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τάχα κλείνουμε το ματάκι ή ότι ο Συνασπισμός προσδοκά κυβερνητικά πόστα και λοιπά. Αυτή είναι μια, εγώ θα έλεγα κακοπροαίρετη άποψη, να το πω έτσι ευθέως, γιατί εμείς προβάλλουμε, όχι γενικά την συνεργασία αλλά πρώτα απ΄ όλα την αλλαγή πολιτικής. Εάν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής είτε κυβερνήσεις συνεργασίας είτε όχι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, έτσι για να το τονίσουμε.

ΠτΘ: Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα, γιατί θα σας πει κάποιος εντάξει απλή αναλογική, με ποιους θα συνεργαστείτε; Με κάποιους θα συνεργαστείτε άρα πρέπει να υπάρξουν οι πολιτικές συγκλήσεις, δεν μπορείτε να τα πάρετε όλα ας πούμε.

Γ.Τ.: Μπορεί να υπάρξουν εφόσον υπάρξουν και αντίστοιχες πολιτικές βουλήσεις. Γιατί αν δεν υπάρξουν οι αντίστοιχες πολιτικές βουλήσεις δεν είμαστε εμείς διατεθειμένοι να παίξουμε το μαϊντανό ή να παίξουμε το ρόλο του ψευδομάρτυρα. Γιατί στην δίκη είναι ο γνήσιος μάρτυρας είναι ο ψευδομάρτυρας. Ο οποίος πιστοποιεί κάτι το οποίο δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Λοιπόν δεν θα παίξουμε αυτό το ρόλο του ψευδομάρτυρα ή του μαϊντανού στην συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Αυτό το εννοούμε, είναι θέμα ουσιαστικό. Από αυτήν την άποψη έχει σημασία, να αποδοκιμαστεί ο δικομματισμός, πρέπει να συνειδητοποιηθεί και από την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ότι πρέπει να αλλάξει η πολιτική, δηλαδή να υπάρξουν οι αντίστοιχες θεσμικές δεσμεύσεις.

ΠτΘ: Να πάμε σ΄ ένα άλλο μεγάλο θέμα τουλάχιστον απασχολεί πολύ κόσμο και πολλούς ανθρώπους καλής θέλησης, είναι η ποιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ελλάδα με αφορμή ξέρετε την δική της 17 Νοέμβρη. Έχει ξεκινήσει μια συζήτηση και πολλοί έχουν ισχυριστεί ότι η ιστορία αυτή από το καλοκαίρι μέχρι τώρα έχει λειτουργήσει και ως πλυντήριο για να καθαρθούν οι άνθρωποι που υπήρξαν συνεργάτες της χούντας και από την άλλη μεριά για να πάνε και τα ζητήματα αυτά σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις. Ισχύει κατά την γνώμη σας αυτό; Έχετε αυτή την αίσθηση;

Γ.Τ.: Κοιτάξτε ελλείμματα στο πεδίο των κοινωνικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών υπάρχουν. Υπάρχουν διακριτικές μεταχειρίσεις σε πολλά επίπεδα. Δηλαδή και μόνο να σας πω στην δημόσια διοίκηση, για να το περιορίσω εκεί, και μόνο στην δημόσια διοίκηση προκειμένου να γίνει κάποιος τμηματάρχης πρέπει να έχει την έγκριση των κλαδικών του ΠΑΣΟΚ, είναι ένα στοιχείο άνισης μεταχείρισης των ίδιων των ελλήνων πολιτών. Ένα το κρατούμενο, δεύτερο στο πεδίο των οικονομικών μεταναστών, τώρα έχουν εκδοθεί τυπικά οι πράσινες κάρτες, στην πράξη όμως υπάρχει μαύρη εργασία. Για την ίδια ποιότητα και ποσότητα εργασίας πρέπει να έχει την ίδια αμοιβή, έτσι είναι το σωστό, έτσι είναι το δικαίωμα. Εμείς δεν κάνουμε πίσω γύρω από αυτό. Και εάν μάλιστα υπήρχε αυτή η αντιμετώπιση τότε θα υπήρχε και λιγότερη ενδεχομένως παρουσία ξένων μεταναστών γιατί δεν θα είχε κίνητρο η εργοδοσία να προτιμά τους φθηνούς αλλοδαπούς που τους έχει για ένα κομμάτι ψωμί αλλά θα έπαιρνε έλληνες και θα ήταν και αλλιώς το ισοζύγιο άρα λοιπόν έχει και αυτή την πλευρά την οποία πρέπει να υπολογίζουμε. Υπάρχουν και άλλα ζητήματα τα οποία είναι στα ελλείμματα των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ωστόσο όμως μια και θίξατε το θέμα της 17 Νοέμβρη, είναι μια καρικατούρα, αποδείχθηκε ότι οι άνθρωποι αυτοί χωρίς υπερβολή ήταν, σαν άνθρωποι του… ποινικού δικαίου. Να αφήσουμε τώρα τις φιλολογίες και τα διάφορα περί αριστεράς και προλεταρισμού, αυτά είναι φτηνιάρικες και ανεδαφικές αναφορές γιατί δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με την ελληνική πραγματικότητα ούτε και με άλλου είδους ταυτότητες που επιχειρούν, τύπου Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες ας πούμε, γιατί κάνουν και τέτοιες προεκτάσεις. Λοιπόν, και για να μην πω το άλλο το πολύ πιο σοβαρό. Η αριστερά μάλιστα απέναντι στην τρομοκρατία έχει πάνω από 2 αιώνες απαντήσει θεωρητικά και πολιτικά τι συνεπάγεται τρομοκρατία. Εμείς είμαστε κάθετοι στην τρομοκρατία γιατί σε τελευταία ανάλυση οι ωφελημένοι είναι όχι η αριστερά αλλά είναι οι μηχανισμοί εκείνοι, κυρίως τα κατεστημένα συμφέροντα που εξυπηρετούνται μέσα από τέτοιες πράξεις. Δεν χρειάζεται να πάω μακριά, απλώς να σας αναφέρω την περίπτωση τρομοκρατίας στην Ιταλία. Εκεί αποδείχτηκε όχι μόνο η διάβρωση των οργανώσεων αυτών από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες αλλά αποδείχτηκε στην πράξη ότι το τελικό αποτέλεσμα ήταν να χτυπηθούν το κίνημα στην Ιταλία και η αριστερά Λοιπόν εδώ στην Ελλάδα περίπου στην ίδια λογική κινήθηκε ένα τέτοιο σενάριο, αλλά ήταν σε ελλαδικό επίπεδο. Και καθυστερημένο και πιο φτωχό και τελικά ακόμα και στην πράξη αποδείχτηκε ότι είναι μια παρεούλα. Και πρέπει να σας πω ότι εμείς είμαστε υπέρ του να αναδειχτούν όλες οι πλευρές που συνδέονται με όλη αυτή την ιστορία της 17 Νοέμβρη. Δεν ξέρω αν θα γίνει αυτό.

ΠτΘ: Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη κ. Τόλιο μια ακόμη ερώτηση: Στο συνέδριο θα αλλάξει όνομα ο Συνασπισμός;

Γ.Τ.: Κοιτάξτε, δεν υπάρχει θέμα αλλαγής ονόματος, εντάξει υπάρχουν, προβληματισμοί από καιρό τώρα από τη μια ή την άλλη σκοπιά. Ο Συνασπισμός έχει μια συγκεκριμένη διακριτή φυσιογνωμία. Δεν μπορώ, βεβαίως, να προδικάσω ότι κάποιοι θα θέσουν και αυτή την διάσταση, δεν μπορώ να προδικάσω, αλλά η προσωπική μου άποψη, είναι ότι δεν είναι κάτι που θα δώσει το καινούργιο στον Συνασπισμό. Είναι εντελώς επουσιώδες και δευτερεύον. Άσε που μπορεί να υπάρξουν και άλλου είδους ενστάσεις όσον αφορά και την ερμηνεία της οικολογίας, γιατί η οικολογία όπως ξέρετε είναι ένα ρεύμα γενικότερα κάποιων αξιών, κάποιων ιδεών αλλά έχουν και μια ετερογένεια στην σύνθεση τους. Δηλαδή υπάρχουν οικολογικές αντιλήψεις οι οποίες είναι συντηρητικές και υπάρχουν και ριζοσπαστικές αντιλήψεις στο χώρο της οικολογίας. Εμείς θεωρούμε ότι ο Συνασπισμός έχει οικολογικές ευαισθησίες και έτσι όπως είναι σήμερα, στο ιδρυτικό του συνέδριο πρέπει να σας πω, πριν 5 χρόνια προέβλεπε το καταστατικό την ύπαρξη οικολογικού ρεύματος άρα λοιπόν δεν είναι κάτι καινούργιο, υπήρχαν και υπάρχουν και θα υπάρχουν. Νομίζω ότι μέσα από το συνέδριο και ίσως δεν απάντησα αρχικά, το ξεκίνημα της ερώτησης σας, νομίζω ότι ο Συνασπισμός μέσα από αυτό το συνέδριο και ο ίδιος θα κάνει ένα βήμα στο εγχείρημα του να απαντήσει, με συγχρόνους όρους, στο τι σημαίνει σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά.

ΠτΘ: Θα δώσουμε ραντεβού τον Ιούνιο στην Θεσσαλονίκη;

Γ.Τ.: Αυτό βέβαια είναι επίσης σημαντικό γιατί ο Συνασπισμός έχει πάρει το τελευταίο διάστημα δύο σοβαρότατες πρωτοβουλίες. Η μια πρωτοβουλία είναι η δημιουργία του χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς, που είναι πολλή κρίσιμη πρωτοβουλία γιατί αποδείχτηκε το θετικό αποτέλεσμα στο επίπεδο νομαρχιακών και δημοτικών εκλογών περίπτωση Γλέζου Σ΄ αυτή την ίδια λογική είναι και η συμμετοχή σ΄ αυτή την πρωτοβουλία δημιουργίας του ελληνικού κοινωνικού φόρουμ που είναι μέρος του παγκοσμίου κοινωνικού φόρουμ κλπ. Λοιπόν, εδώ έχουμε κάνει, το τελευταίο 6μηνο διάφορες αντισυνόδους με αφορμή τις συνοδούς των υπουργών, των αρμόδιων υπουργών της ΕΕ και επίσης έχει κάνει μια παρουσία δυναμική με τη νεολαία, με συνθήματα καινούργια, με ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού κινήματος με αφορμή και τον πόλεμο στο Ιράκ και πιστεύουμε ότι στην Θεσσαλονίκη στις 19, 20, 21 και 22 Ιουνίου το Κοινωνικό Φόρουμ θα χει μια πολύ καλή παρουσία και θα είναι και μια καταγγελία και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και μιας πολιτικής η οποία είναι νεοφιλελεύθερης έμπνευσης εδώ στην Ελλάδα. Για μια Ευρώπη που δεν θα είναι ούτε υποταγμένη στους Αμερικανούς ούτε θα δημιουργηθεί ένα άλλο φρούριο, με μιλιταριστικούς όρους και ένα ιμπεριαλιστικό κέντρο που θα ναι κόντρα σε ένα άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο αλλά θα ναι μια Ευρώπη, των λαών των εργαζομένων και των πολιτών. Θα ναι μια Ευρώπη που θα προωθεί τις ιδέες και τις πολιτικές της Ασφαλείας, της Ειρήνης, της συνεργασίας, της οικολογίας, του σεβασμού στο περιβάλλον, μια Ευρώπης που πιστεύω είναι στα πραγματικά στοιχεία της αριστεράς.

ΠτΘ: Κύριε Τόλιο, σας ευχαριστώ πολύ.

Γ.Τ.: Και εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.