«Τι εγιναν οι αποζημιωσεις που δικαιουμαστε;»

Η Μαρώνεια, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια των Θρακικών ακτών γνωρίζει την αδιαφορία και την αναλγησία των τοπικών αρχών.

Πληγωμένη από την πυρκαγιά του Αυγούστου του 2001 που συνέβη Σαββατοκύριακο, στις 4 και 5 Αυγούστου, τα ξημερώματα 4.30 του Σαββάτου 24 Νοεμβρίου του 2001 υφίσταται τις συνέπειες της πυρκαγιάς με μια ξαφνική νεροποντή. Έτσι το ρέμα, που έρχεται από το βουνό του Ισμάρου, διασχίζει τον οικισμό και καλυμμένο περνάει κάτω από την πλατεία, ξεχειλίζει. Η καταστροφή είναι μεγάλη. Η πλατεία γίνεται λεκάνη υποδοχής κάθε φερτής ύλης που κατεβαίνει από το βουνό και μετατρέπεται σε μία τεράστια λίμνη. Τα καταστήματα, εστιατόρια, καφέ και παντοπωλεία, πλημμυρίζουν και η οικονομική καταστροφή των ιδιοκτητών συμπληρώνει το σκηνικό.

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο, οι πληγέντες καταστηματάρχες, μέσα από την Ένωση Τουριστικών Επιχειρήσεων Μαρώνειας καταγγέλλουν ότι δεν έχουν ακόμη αποζημιωθεί ούτε καν με 200.000 που δικαιούνται και παίρνουν άλλοι πλημμυροπαθείς.

Η επιτροπή των ΠΣΕΑ εκτίμησε τις καταστροφές που έγιναν, μετά από 2 μέρες, όταν ήδη οι ίδιοι οι καταστηματάρχες είχαν ξεκινήσει και σε ένα βαθμό αποκαταστήσει, το καθάρισμα των καταστημάτων τους. Ο καθένας τους δήλωσε κατά προσέγγιση ένα ποσό που μπορούσε να αντιπροσωπεύει την οικονομική ζημιά που έπαθε. Ήταν δύο παντοπωλεία και μία ταβέρνα. Από τότε, όμως, ο δυσκίνητος γραφειοκρατικός μηχανισμός, όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, δεν έχει προβεί σε καμία καταβολή αποζημίωσης ούτε καν τους ενημέρωσε για το «τι μέλλει γενέσθαι».

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια καταφεύγουν στην δημοσιοποίηση του προβλήματός τους, προσδοκώντας όχι τόσο την λύση και την καταβολή την αποζημίωσης, την οποία θεωρούν ήδη χαμένη, αλλά μία διερεύνηση του πώς και γιατί κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί γι΄ αυτούς.

Ο Πρόεδρος της Ένωσης κ. Γιώργος Βολουδάκης λέει χαρακτηριστικά: «Στην Αττική το κάθε παράνομο που πλημμυρίζει αποζημιώνεται τουλάχιστον με τις πρώτες 200.000, εμείς δεν έχουμε δικαίωμα, όπως μας ενημέρωσαν, ούτε σ΄αυτά. Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να πάρουν οι άνθρωποι τις αποζημιώσεις που δικαιούνται, αλλά πέρασε ένας χρόνος και ακόμη τίποτε και το ζητούμενο είναι ότι δεν ξέρουμε για πιο λόγο υπάρχει αυτή η καθυστέρηση. Ζητήσαμε συνάντηση με τη νέα δημοτική αρχή για ενημέρωση και μας είπε ότι θα συναντηθούμε όταν γίνει η ανάληψη των καθηκόντων. Προσπαθούμε να δούμε και τον Περιφερειάρχη, αλλά εδώ και 15 μήνες δεν μπορούμε να κλείσουμε μία συνάντηση».

Η κ. Φραντζίδου Λόλα ιδιοκτήτρια εστιατορίου, που πλήγηκε από την πλημμύρα λέει: «Όλοι μάς υποσχέθηκαν, αλλά πέρασε ένας χρόνος και δεν πήραμε δραχμή. Στην Αθήνα πλημμυρίζουν τα μαγαζιά, γιατί είναι παράνομα και υπόγεια, τα δικά μας μαγαζιά είναι νόμιμα. Όλοι μας κορόιδεψαν. Τα χρήματα έχουν χαθεί. Δεν ξέρουμε τι γίνεται, ούτε καν από τα ΠΣΕΑ. Στην πλημμύρα καταστράφηκαν τα πάντα στο μαγαζί, από καρέκλες μέχρι πατατιέρες, ψυγεία, πιάτα, ντουλάπια. Μέσα στη πλατεία είχε 1,5 μέτρο νερό. Κάναμε χαρτιά στην Πρόνοια, αλλά μας είπαν ότι δεν δικαιούμαστε να πάρουμε τις 200.000, γιατί ήταν μαγαζιά και όχι σπίτια. Δηλαδή έπρεπε να μην έχουμε κρεβάτια να κοιμηθούμε για να πάρουμε τα πρώτα λεφτά;

Μας είπαν να πάμε στη Νομαρχία να κάνουμε μια αίτηση για νά ‘ρθει μηχανικός από τα ΠΣΕΑ. Το κάναμε, ήρθαν μετά από 2 μέρες. Οι ζημιές που καταγράφηκαν ήταν μηδαμινές. Αυτά τα ΠΣΕΑ εδώ και ένα χρόνο δεν υπάρχουν. Ακούγεται, ρωτάμε, μαθαίνουμε και μάλλον δεν θα πάρουμε τίποτα. Κανείς δεν μας λέει ότι θα πάρουμε κάποια αποζημίωση, αλλά και κανείς δεν μας λέει ότι δεν θα πάρουμε. Όλα είναι στον αέρα. Πήγαμε να δούμε το Νομάρχη μια μέρα, αλλά εκείνος θα έφευγε και δεν μπόρεσε να μας δεχθεί. Θέλαμε να δούμε πού βρίσκεται επιτέλους η ιστορία.

Αν υπολογίσουμε, ότι μετά την πυρκαγιά ο κόσμος που έκανε διακοπές έφυγε γιατί φοβήθηκε, αλλά και γιατί παρόλο που καθαρίσαμε ακουμπούσε τα χέρια του στο τραπέζι και μαύριζαν, αν υπολογίσουμε ότι μετά το καλοκαίρι το 2001, και αυτό μπορούν να το δουν από τα βιβλία μας, δεν ξαναήρθε ο τουρίστας που έφυγε τότε και αν βάλουμε μαζί και την πλημμύρα, τότε η ζημιά που πάθαμε είναι τεράστια και ανυπολόγιστη!

Όμως εμείς όποιον έρθει τώρα, οποιαδήποτε στιγμή, έχουμε να του προσφέρουμε ντόπια μαρωνίτικη κουζίνα και ζυμωτό ψωμί. Παλεύουμε για την Μαρώνεια, αλλά οι αρμόδιοι αδιαφορούν. Μήπως δεν είμαστε Έλληνες!

Από αυτή την επιχείρηση που πλημμύρισε και δεν δούλεψα για ένα, ενάμιση μήνα, ζω τρία παιδιά! Την άλλη μέρα μεροκάματο δεν είχα! Έκλεισε το μαγαζί και οι πελάτες μου έκαναν τρεις μήνες να ξαναέρθουν! Ερχόταν, έβλεπαν ένα μαγαζί μέσα στη λάσπη και το βούρκο και έφευγαν. Αυτό ήταν το μεροκάματό μας, γιατί άλλα έσοδα δεν έχουμε! Αδιαφόρησαν όλοι από την πυρκαγιά και μετά. Το καλοκαίρι θα μπορούσε να γίνει μία τάφρος, κάτι τέλος πάντων, ώστε να μην γίνει η πλημμύρα, αλλά δεν έκαναν τίποτα! Είχαν στείλει μία μπουλντόζα, έκατσε εδώ 3 μέρες, αλλά δεν έκανε τίποτα. Η απάντησή τους ήταν ότι δεν υπήρχε μελέτη! Αναρωτιέμαι τι μελέτη χρειαζόταν για να γίνουν πέντε πράγματα, για να προστατευτούμε! Τα λέγαμε και μας κορόιδευαν, αλλά εμείς πλημμυρίσαμε! Είναι θαύμα που η πλημμύρα έγινε ξημερώματα, αν γινόταν άλλη ώρα θα είχαμε πνιγεί και μεις και οι πελάτες μας!

Όλοι η Μαρώνεια βούιζε από το νερό που ερχόταν. Εύχομαι να μην ξανασυμβεί τέτοιο πράγμα!».

Ο κ. Περβανάς Θεόδωρος που διατηρεί παντοπωλείο στην πλατεία λέει: «Παρακολουθούμε με μεγάλη λύπη σε άλλες περιοχές να πηγαίνουν τα λεφτά στους πλημμυροπαθείς οι ίδιοι υπουργοί και εδώ σε εμάς να μας έχουν ξεχάσει! Δεν πήραμε ούτε δραχμή. Ήρθε το κλιμάκιο των ΠΣΕΑ. Εμείς αντικειμενικά, γιατί ήμασταν όλοι μαζί και δεν μπορούσαμε να πούμε ψέματα, δηλώσαμε λίγα. Εγώ δήλωσα 1 εκατομμύριο, αλλά η ζημιά μου ήταν πολύ περισσότερη, άλλωστε το τι έπαθες το βλέπεις λίγο αργότερα.

Στο υπόγειο είχα εμπόρευμα, που μόλις είχα παραλάβει και ήταν «επί πιστώσει». Το πλήρωσα χωρίς να το πουλήσω! Δεν είναι στο ύφος κανενός μας να γινόμαστε «ξεφτίλα» και να βγαίνουμε να ζητάμε τα λεφτά που δικαιούμαστε. Κάναμε με δημοκρατικό τρόπο ό,τι ήταν να κάνουμε. Πήγαμε στις υπηρεσίες ενοχλήσαμε αλλά τίποτα εδώ και ένα χρόνο, όμως υποσχέσεις πήραμε πολλές! Αν μπορείτε να βοηθήσετε έστω μετά από ένα χρόνο, βοηθήστε! Αλλιώς τι να πω!!!».

Ο κ. Ζησίδης Γιώργος που έχει παντοπωλείο λέει θυμόσοφα: «Δήλωσα 700.000 ζημιά από φιλότιμο, να μην τους φανούν πολλά και δεν μας δώσουν τίποτα! Στα ψυγεία μου, που τα βρήκα έξω στην πλατεία, ακόμη έχει χώματα από αυτή τη λάσπη σαν κόλλα που φέρνει το ποτάμι. Πέταξα ό,τι εμπόρευμα είχε φουσκώσει ή αλλοιωθεί, άλλα έπλυνα στο ποτάμι, άλλα πέταξα με το φορτηγό! Μεγάλη ταλαιπωρία!!! Τι να πω; Μας κορόιδεψαν και μας κοροϊδεύουν. Εσείς μπορείτε να βοηθήσετε; Κάντε το! Σε ένα σπίτι μπήκε νερό και τα έκανε όλα μια λάσπη, ούτε ξέρω τι έγινε μ΄ αυτούς!»

Μια πυρκαγιά και μία πλημμύρα. Ένα κράτος, αρχές και φορείς που αδιαφορούν και τρεις άνθρωποι, όλοι και όλοι, ζητούν από το κράτος, που προσωποποιείται στους τοπικούς διεκπεραιωτές της κρατικής εξουσίας και στους γραφειοκράτες υπαλλήλους του, καταρχήν σεβασμό, και κατά δεύτερον, το αναφαίρετο δικαίωμά τους, την αποζημίωσή τους! Ο σεβασμός εκλείπει, αφού κανείς δεν τους ενημερώνει, αλλά η αποζημίωση;

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.