Αλλοι καιροι(;), αλλος λογος

Ξεφυλλίζοντας παλιές εφημερίδες, τεστ για την αντοχή μου στη σκόνη, μπήκα, άθελά μου, στο κλίμα μιας άλλης εποχής.

Όχι πως άλλαξαν οι ειδήσεις.

Πολιτική (αν μπορεί να ονομαστεί έτσι αυτό που έκαναν οι πεφωτισμένοι του δικτατορικού καθεστώτος), φόνοι, δυστυχήματα, οικονομία, αθλητισμός,

φωτογραφίες, διαφημίσεις (ελάχιστες) και οι επιτυχίες των Αμερικάνων κατά των Βιετναμέζων στις στήλες που σήμερα φιλοξενούν τις επιτυχίες

κατά της τρομοκρατίας.

Βέβαια, το μέγεθος της εφημερίδας διαφορετικό και οι σελίδες τόσο λίγες που οι οικογενειάρχες της εποχής τις εξαντλούσαν μεταξύ μεσημεριανού φαγητού και πρώτου ύπνου που ερχόταν γλυκά-γλυκά μόλις οι γυναίκες τέλειωναν το σκούπισμα της κουζίνας και το πλύσιμο των πιάτων. Εικόνες μιας άλλης εποχής. Διαβάζοντας άρθρα και ρεπορτάζ δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό και να μη μοιραστώ την εμπειρία μου. Αιτία είναι ο «λόγος» και «ο τρόπος γραφήςεκφραζόμαστε» φλύαρα και περιγραφικά χωρίς να λέμε τίποτε. Ίσως έτσι ξεπερνούσαμε το φόβο μήπως ακουμπήσουμε πιο ουσιαστικές πτυχές της ζωής που πονούσαν, ίσως ήταν μια αντίδραση στο «πρόσεχε τι λες σε ποιον το λες και φυλάξου από τον περιπτερά σου». Ίσως έπρεπε να στολίζουμε τη ζωή μας με «κοσμητικά επίθετα» για να ξεχνούμε πόσο άκομψη και κακόγουστη είχε γίνει.

Παραθέτω απόσπασμα από ρεπορτάζ της εφημερίδας «Μακεδονία» με ημερομηνία έκδοσης Τρίτη 25 Νοεμβρίου 1969. Κρατώ τη γραμματική της εποχής.

Τίτλος:

Εις την χαράδραν της Πάρνηθος. Μυστηριώδης ο θάνατος των τραγικών εραστών. Δυστύχημα ήτο ή αυτοκτονία; Και μετά από μια μικρή εισαγωγή αρχίζει το κείμενο: Ήταν μεσημέρι όταν ένα μικρό σκούτερ που μετέφερε ένα ζευγάρι, σταμάτησε στο 31 χιλιόμετρο της οδού Αθηνών-Πάρνηθος και από αυτό κατέβηκαν ο Ιωάννης Μαυρατζιώτης και η γυναίκα του Μαρία για να θαυμάσουν το λεκανοπέδιο της Αττικής που ήταν ξαπλωμένο στα πόδια τους και η θέα ήταν απερίγραπτη από την θέση “Γοργόνα”. Σε μια στιγμή ο Μαυρατζιώτης έρριξε το βλέμμα του καμμιά εικοσαριά μέτρα πιο κάτω από το σημείο που πατούσε και είδε ένα καινούργιο φανάρι αυτοκινήτου και λίγο πιο κάτω ένα καθρέφτη. Άρχισε να κατεβαίνη τον απότομο κρημνό και στηριζόμενος στους θάμνους συνέλεξε τα δύο αντικείμενα, των οποίων όμως την παρουσία στο απόκρημνο εκείνο σημείο, δεν μπόρεσε να δικαιολογήση. Με ένα κακό προαίσθημα έρριξε τα μάτια του πιο κάτω και τότε είδε ένα ανδρικό σακκάκι και σχεδόν αμέσως ένα ακέφαλο ανδρικό σώμα.

Με κομμένη την ανάσα άρχισε να σκαρφαλώνη και βουβός έφτασε κοντά στη γυναίκα του, στην οποία με μισόλογα εξήγησε την ανακάλυψή του. Το ζευγάρι με την “βέσπα” κατευθύνθηκε στο σταθμό χωροφυλακής…»

Με αυτό τον τρόπο συνεχίζεται το κείμενο και γίνεται μέσα στο μυαλό μου ασπρόμαυρη ταινία με πρωταγωνιστές το Νίκο Ξανθόπουλο και την ομολογουμένως ταλαντούχα Μάρθα Βούρτση. Το σενάριο προβλέπει και την παραμικρή κίνηση των ηθοποιών μέσα στο σκηνικό. Ο δημοσιογράφος σκηνοθετεί. Περίπου έτσι θα δινόταν σήμερα η είδηση:

«Τραγικό δυστύχημα συνέβη χθες στο 31ο χιλιόμετρο της οδού Αθηνών-Πάρνηθας. Σε απότομη πλαγιά και κοντά στο κατεστραμμένο από την πτώση αυτοκίνητό τους, βρέθηκαν νεκροί ένας άνδρας και μια γυναίκα αγνώστων λοιπών στοιχείων. Τα πτώματα ανακάλυψε διερχόμενο ζευγάρι που ειδοποίησε την αστυνομία. Η ώρα του δυστυχήματος είναι ακόμη άγνωστη. Ερευνούνται όλα τα ενδεχόμενα και αυτό της αυτοκτονίας».

Δεν είναι επειδή ζούμε στην εποχή της ταχύτητας, αλλά γιατί θέλουμε να ζούμε στην εποχή της ουσίας και της αμεσότητας. Εξάλλου, η τηλεόραση, που σήμερα κρατάει επάξια τον περιγραφικό και μελό ρόλο στην ενημέρωση, δίνει τη δυνατότητα στο έντυπο να απαλλαγεί από ό,τι περιττό.

Το τι προηγήθηκε του τέλους των δύο αυτών ανθρώπων, ιστορία ενδεικτική του κλίματος της εποχής, είναι τραγικό. Μετά από καυγά των δύο θυμάτων, η γυναίκα σταμάτησε διερχόμενο αυτοκίνητο, ζητώντας από τους δύο άνδρες επιβάτες να τη βοηθήσουν «γιατί ο άνδρας της θέλει να τη σκοτώσει». Την πήραν μαζί τους, αλλά καθ΄ οδόν τους πρόλαβε με το δικό του αυτοκίνητο ο επίδοξος δολοφόνος και ζήτησε να του την παραδώσουν.

Οι δύο άνδρες στην αρχή αρνήθηκαν παρακινούμενοι από τις εκκλήσεις και τα κλάματα της γυναίκας. Μόλις όμως πληροφορήθηκαν ότι ο άνδρας έχει μαχαίρι, του την παρέδωσαν γιατί «αν εξακολουθούσαν να αρνούνται να αφήσουν ελευθέραν την νέαν και της επετίθετο εκείνος, θα ήσαν υποχρεωμένοι, αμυνόμενοι να τον κτυπήσουν με τον γρύλλον ή με άλλο σίδερο, πράγμα που θα είχε ώς συνέπειαν να εμπλακούν με τις αστυνομικές αρχές». Τα σχόλια εδώ περιττεύουν και, σίγουρα, σαν γνώστες της κατάληξης, νοιώθουμε μια ανατριχίλα στην ιδέα πως και τώρα το ίδιο κάνουμε. Οι καιροί ίσως είναι το ίδιο επικίνδυνοι. Ο «λόγος» όμως άλλαξε.

Γ.Σ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.