Γιωργος Παπαδριελλης,Η ο πολιτισμος της πολιτικης

Ο Δήμαρχος Κομοτηναίων κ. Γεώργιος Παπαδριέλλης όταν ενημερώθηκε από τους γιατρούς ότι έχει να επιλέξει οριστικά πλέον μεταξύ υγείας και πολιτικής, επέλεξε, με την σύνεση και την αίσθηση πολιτικής ευθύνης, που πάντοτε τον διέκρινε και τον διακρίνει, να προσκαλέσει τους πολιτικούς του συντρόφους να τους ανακοινώσει τα νέα προσωπικά δεδομένα που επηρεάζουν καθοριστικά και τα της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

Τους προέτρεψε δε τιμώντας τους ως σύνολο πολιτικό σώμα, συγκροτημένο και συμπαγές από την πολύχρονη ενασχόλησή τους με τα δημοτικά πράγματα του τόπου, λειτουργώντας ως δημοτική ομάδα να συγκροτηθούν σε σώμα και να προτείνουν έναν έως δύο υποψηφίους. Υπονοώντας με την κίνησή του αυτή και ελπίζοντας, θεωρώντας το μάλλον ως αδιαπραγμάτευτο, ότι η δημοτική του ομάδα θα λειτουργήσει με κριτήρια πολιτικά και ότι θα επιλέξει να διατηρήσει το ρόλο του πολιτικού πυρήνα, που συνδιαμορφώνει τα πολιτικά πράγματα του τόπου, συνδράμοντας την πολιτική με παραμέτρους πολιτικού πολιτισμού, που όπως και στο παρελθόν υπήρξαν πρωτοποριακές, ιστορικής σημασίας, για τον τόπο.

Πολιτικές πολιτικού πολιτισμού, όπως αυτές της ισονομίας – ισοπολιτείας, πολύ πριν αποφασίσουν μάλιστα για αυτές τα μεγαλοσχήμονα εν Αθήναις κομματικά κέντρα, με προσωπικό κόστος, αλλά και άλλο τόσο πολιτικό κουράγιο και πίστη στα ανθρωπιστικά ιδεώδη. Η ανάδειξη μουσουλμάνων αντιδημάρχων, η ανάθεση διευθυντικών θέσεων σε μουσουλμάνους δημοτικούς συμβούλους, η αγαστή συνεργασία με την αριστερά (ΣΥΝ) λειτούργησαν ως προδρομικές κινήσεις που χάραξαν νέες, όντως, πορείες στην πόλη, στη Θράκη.

Υπήρξαν, βέβαια, επίγονοι, ποτέ του ίδιου κύρους και της ίδιας ποιότητας με την πολιτική που ασκήθηκε από τον Γιώργο Παπαδριέλλη και την Νέα Πορεία στα μειονοτικά, από εκπροσώπους του ιδίου κομματικού χώρου. Η μικρή –μεγάλη διαφορά εστιάζονταν και πάλι στον άνθρωπο. Η Νέα Πορεία δεν φάνηκε ποτέ να εξαρτάται από τα πακέτα μειονοτικών ψήφων και δεν φάνηκε ποτέ να την ενδιαφέρει η κατά παραγγελία ψήφος.

Έτσι, αν η δημοτική ομάδα δεν αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και αποφασίσει τη διάλυσή της, αποδεικνυόμενη μη ικανή να αναδείξει εκ σπλάχνων της, υποψήφιο δήμαρχο, διατηρώντας εν ισχύι τον ρόλο του πολιτικού πόλου στη μετα – Παπαδριέλλη εποχή, όπως ήθελε και επιθυμούσε και επιθυμεί ο Γιώργος Παπαδριέλλης, τότε οι πολιτικές αναγνώσεις διαφοροποιούνται. Και φυσικά χαμένος δεν θα είναι πάλι ο Γιώργος Παπαδριέλλης. Ο ίδιος ό,τι είχε να προσφέρει στην πολιτική το πρόσφερε, καταγραφόμενος στην συνείδηση του κόσμου ως ένας δήμαρχος, ένας πολιτικός που πήγε τα πράγματα μπροστά, χαρακτηρισμός που δεν μπορεί να αποδοθεί στον καθένα. Αντιθέτως μάλιστα σε ελαχίστους.

Οι επίγονοι, αν δεν τα καταφέρουν, το θέμα στους ίδιους αφορά. Κανενός η πολιτική ιστορία, εξάλλου, ποτέ δεν κρίθηκε από το αν εξασφάλισε διαδοχή.

Ο Γιώργος Παπαδριέλλης έπραξε το πρέπον. Εναπόθεσε το μέλλον στους ανήκοντες, επισημαίνοντας ότι ο προταθείς από την δημοτική ομάδα θα πρέπει να έχει εκλογιμότητα, να είναι αποδεκτός και να κερδίσει τις εκλογές. Επιλέγοντας ξανά τις δημοκρατικές διαδικασίες και όχι την διαδικασία του να χρίσει διάδοχο. Επιλέγοντας τα δύσκολα και όσα τιμούν, και όσα πρέπουν σε μια ομάδα που μαθήτευσε και ανδρώθηκε μαζί του. Χαιρετώντας τους με τον καλύτερο τρόπο, υποδεικνύοντας το του ποιητή: «Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα».

Τ.Β.

Υ.Γ.: Το κείμενο γράφτηκε πριν την συνεδρίαση της δημοτικής ομάδας. Τέλειωσε με το τέλος της… Ες αύριον λοιπόν τα σπουδαία… Του καθενός εξάλλου έρχεται η ώρα…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.