«Ειναι διαφορετικο το σημειο εκκινησης μεταξυ ανδρων και γυναικων»

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας εκδήλωση με προσκεκλημένη ομιλήτρια τη δημοσιογράφο Σοφία Βούλτεψη διοργάνωσε την Παρασκευή 8 Μάρτη το Τμήμα Γυναικών της Νομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας.

Χαιρετίζοντας την εκδήλωση η πρόεδρος του Τμήματος Γυναικών κ. Μάρθα Παπαδοπούλου αναφέρθηκε στα βήματα που έχουν γίνει για την καλυτέρευση της θέσης της γυναίκας η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να κερδίσει την πλήρη ισοτιμία της με τον άνδρα, που εξακολουθεί να βιώνει την ανισότητα των δύο φύλων, καθώς η κοινωνία μας παραμένει ανδροκρατούμενη.

Αναφερόμενη δε στις αιτίες του προβλήματος η κ. Παπαδοπούλου τόνισε: «Δεν είναι η φύση, αλλά η ταξική κοινωνία αυτή που «βάφτισε» τη γυναίκα «κατώτερη» από τον άντρα. Οι άντρες, κατάφεραν δια μέσου των αιώνων να επιβληθούν στις γυναίκες. Και η μακραίωνη κοινωνική «κατωτερότητα» των γυναικών παγίωσε στην συνείδηση των ανθρώπων στερεότυπες αντιλήψεις, δυσμενείς για το γυναικείο φύλλο.

Βέβαια και οι ίδιες οι γυναίκες, τόσο εκείνες που λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης παραιτούνται από τη προσπάθεια εξέλιξής τους, όσο κι εκείνες που συνειδητά επιλέγουν να περιοριστούν στους παραδοσιακούς ρόλους της μάνας, της συζύγου, της νοικοκυράς, συμβάλλουν στην ενίσχυση του πατροπαράδοτου διαχωρισμού των δύο φύλων».

Η κ. Παπαδοπούλου επεσήμανε την ανάγκη να αρθεί η ανισότητα των φύλων μέσα από την αλλαγή της ευρύτερης νοοτροπίας αλλά και την αλλαγή του ρόλου της στους μηχανισμούς λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων.

Η κ. Βούλτεψη στην αρχή της ομιλίας της τόνισε ιδιαίτερα τη σχέση της με τη Θράκη η οποία, όπως είπε, μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός ότι βαθιά μέσα της την έχει συνδέσει με τα γυναικεία πάθη και τα γυναικεία προτερήματα. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θέμα των πληροφοριών και στον τρόπο που φθάνουν στον πολίτη «μέσω της λεγόμενης επικοινωνιακής διαμεσολάβησης, ώστε να επιτυγχάνεται η παραπληροφόρηση, η επιβολή της κυρίαρχης άποψης, η αποπληροφόρηση, η συσκότιση.

Πιστεύω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της Δημοκρατίας, που συντελείται στην εποχή της υπερπληροφόρησης, της διαπλοκής, της επιλεκτικής και της εναλλακτικής ενημέρωσης. Με τρόπο που θα ζήλευε ακόμη και ο Γκαίμπελς, οι πρώτες ειδήσεις γίνονται τελευταίες, κάποιες αποσιωπούνται εντελώς για να μη διαταραχθεί η πορεία εξαιρετικά, κατά την άποψή μου, επικίνδυνων και σκοτεινών σχεδίων, άλλες αντικαθίστανται, έτσι που οι πραγματικές ειδήσεις να εξαφανίζονται εντελώς και τη θέση τους να παίρνουν άλλες, ανούσιες και αδιάφορες για τη ζωή μας.

Αν στο παρελθόν ο «μεγάλος φόβος» συνδεόταν με τις αρρώστιες και τις επιδημίες, στις μέρες μας, ο «μεγάλος φόβος» συνδέεται με τον αποκλεισμό από τις πληροφορίες. Ο αποκλεισμός από τις πληροφορίες, καθώς και η επιλεκτική και η εναλλακτική ενημέρωση σχετίζονται άμεσα με την προπαγάνδα.

Στις μέρες μας και στη χώρα μας, όλα αυτά τα ζούμε στο πετσί μας. Ειδήσεις κρύβονται και άλλες υπερπροβάλλονται. Και δίδεται μεγάλη έμφαση σε διάφορα τηλεπαιχνίδια με πρωταγωνιστές ανθρώπους του, κατά Αλέξανδρο Δουμά, ημικόσμου, για να αποπροσανατολίζεται ο λαός από τα πραγματικά προβλήματα, όπως το Ασφαλιστικό, το Αγροτικό, τα εθνικά και τα κοινωνικά θέματα, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η αδιαφορία για τους ακρίτες, το γεγονός ότι εξανεμίστηκαν εκατό τρισεκατομμύρια χωρίς ή χώρα μας να αποκτήσει στοιχειώδη ευρωπαϊκή υποδομή».

Χρησιμοποιώντας τα λόγια από το βιβλίο «Οι έχοντες και οι μη κατέχοντες» του Αμερικάνου διανοητή Νόαμ Τσόμσκι, στηλίτευσε τη δουλική εργασία του μισού πληθυσμού της γης. «Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει γράψει πως ο καπιταλισμός συνεχίζει να επιβιώνει και ο σοσιαλισμός κατόρθωσε να επιβιώσει για εβδομήντα χρόνια, ακριβώς επειδή στηρίχθηκαν πάντοτε στη δουλική εργασία του μισού πληθυσμού της γης.

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος συνέχισε να πηγαίνει μπροστά χάρη στη δουλική εργασία του μισού πληθυσμού της γης. Το 1949 κυκλοφόρησε αυτό που έγινε η «Βίβλος» του φεμινισμού, το έργο της Γαλλίδας φεμινίστριας Σιμόν ντε Μποβουάρ «Το Δεύτερο Φύλο». Τότε ήταν που πληροφορηθήκαμε ότι «γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Τότε ήταν που για πρώτη φορά αναρωτηθήκαμε: «Υπάρχουν γυναίκες πραγματικά;».

Έγραφε η Μποβουάρ: «Απορεί κανείς αν η γυναίκα υπάρχει ακόμη, αν θα υπάρχει στο μέλλον, αν είναι ή όχι επιθυμητό να υπάρχει, τι θέση κατέχει στον κόσμο και ποια θα έπρεπε να είναι η θέση της. Πρώτα από όλα όμως πρέπει να ρωτήσουμε. Τι είναι η γυναίκα; Το πρόβλημα δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν πιστεύαμε ότι η μοίρα της γυναίκας προσδιορίζεται αναπόφευκτα από βιολογικές, ψυχολογικές και οικονομικές δυνάμεις».

Η Μποβουάρ δεν δεχόταν ότι η γυναίκα εξαρτάται από το βιολογικό και ψυχικό της πεπρωμένο. Δεν πίστευε δηλαδή ότι οι γυναίκες είναι οι «καλύτεροι υπήκοοι των ανδρών» λόγω των βιολογικών τους διαφορών. Γι’ αυτό και είχε συγκρουστεί με τις φανατικές φεμινίστριες, που επέμεναν ότι οι βιολογικές διαφορές παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο, ώστε θα έπρεπε να… καταργηθούν για να έλθει η πραγματική απελευθέρωση. Αντίθετα, η Μποβουάρ διακήρυσσε πως η κοινωνία επεξεργάζεται αυτό το ενδιάμεσο μεταξύ του αρσενικού και του ευνούχου, που ονομάσθηκε θηλυκό. Πίστευε επίσης ότι και η εκ μέρους των ανδρών ανάθεση στις γυναίκες της ανατροφής των παιδιών αποτελεί μια ακόμη παγίδα. Και κάθε άλλο παρά κατάκτηση. Γιατί η ανατροφή των παιδιών οφείλει να είναι κοινή υπόθεση ανδρών και γυναικών».

Κατόπιν η κ. Βούλτεψη αναφέρθηκε στις θεωρητικές απόψεις που αναπτύχθηκαν στον 20ο αιώνα, όταν οι γυναίκες μπήκαν κι αυτές στην πολυπόθητη παραγωγή, «ταυτίζοντας την μοίρα τους με την μοίρα των ανδρών, που είχαν ήδη γίνει σκλάβοι της παραγωγής και της κατανάλωσης. Και όσο και αν οι άνδρες δυσκολεύονται να τα κατανοήσουν όλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και στις μέρες της μεγάλης τεχνολογικής ανάπτυξης, η γυναικεία ψυχή εξακολουθεί να πλημμυρίζει από αγανάκτηση – γιατί η γυναικεία δουλειά εξακολουθεί να κακοπληρώνεται – από αίσθημα αδικίας – γιατί η γυναίκα πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει τις ικανότητές της – από ενοχές- γιατί πρέπει να αποδεικνύεται επαρκής σε πολύ περισσότερες αποστολές από όσες οι άνδρες καλούνται να διεκπεραιώσουν.

Αλλά γιατί τελικά συμβαίνουν όλα αυτά; Η απάντηση φαίνεται ότι βρίσκεται στη γυναικεία υπερπροσπάθεια, που παραμένει ο μεγαλύτερος ζυγός για τη γυναίκα. Οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να ξοδέψουν τόση πολλή ενέργεια για να απελευθερωθούν από εξωτερικούς αντιπερισπασμούς, ώστε φθάνουν σχεδόν εξαντλημένες στο σημείο εκείνο από όπου οι άνδρες μόλις ξεκινούν, άνετοι και ξεκούραστοι, χωρίς, σε αντίθεση με τις γυναίκες, να χρειάζεται προηγουμένως να αποδείξουν το παραμικρό. Είναι δηλαδή διαφορετικό το σημείο εκκίνησης μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να διανύσουν μεγαλύτερη απόσταση από τους άνδρες για να αποδείξουν το αυτονόητο και να φθάσουν στη νίκη. Και όταν φθάνουν δεν τους απομένουν πολλές δυνάμεις για να επωφεληθούν από αυτή τη νίκη. Έχουν εξαντλήσει όλα τα αποθέματα του θάρρους τους στην προσπάθεια να διαλύσουν τις αυταπάτες. Και στο κατώφλι πια της πραγματικότητας, σταματούν θαμπωμένες από την έκσταση».

Μετά την αναλυτική τοποθέτηση της κ. Βούλτεψη γύρω από την πορεία του γυναικείου ζητήματος, η κ. Μάρθα Παπαδοπούλου πρόσφερε στην καλεσμένη δημοσιογράφο ως αναμνηστικό δώρο μια εικόνα.

Αμέσως μετά ξεκίνησε το γλέντι στο οποίο πρωτοστάτησαν ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ, κ. Αθανασιάδης> με τη σύζυγο και την κόρη του, νομαρχιακοί σύμβουλοι, στελέχη της τοπικής ΝΔ και βέβαια πλήθος γυναικών που είχαν και την τιμητική τους.

Α.Π. – Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.