Τι απεγιναν οι οροθετικες γυναικες, που διαπομπευτηκαν το 2012;

Την προβολή ενός συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ, που καταπιάνεται με την υπόθεση της ποινικοποίησης του HIV και την διαπόμπευση οροθετικών γυναικών τον Απρίλιο του 2012 στη χώρα μας, θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κοινό της πόλης μας σήμερα στις 8 το βράδυ στο στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης νομού Ροδόπης. Το ντοκιμαντέρ έχει τίτλο «Ruins (Ερείπια)» και δημιουργήθηκε από την σκηνοθέτιδα κ. Ζωή Μαρούδη, η οποία επέλεξε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα, όταν ο καταιγισμός των δημοσιευμάτων από τα κεντρικά ΜΜΕ είχε λήξει. Τι απέγιναν τελικά οι οροθετικές γυναίκες, που προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία το 2012, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δόθηκαν βορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης;

Για την ιστορία… υστερίας, που «βομβάρδισε» την κοινή γνώμη το 2012, αλλά ως δια μαγείας έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μετά από λίγες εβδομάδες, μίλησε στον «ΠτΘ» η δημοσιογράφος του Περιοδικού Unfollow, κ. Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου. Το Περιοδικό Unfollow συμμετέχει στην ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ, ενώ η κ. Αλεβιζοπούλου, που καταθέτει τη γνώμη και τη μαρτυρία της για την υπόθεση με τη δημοσιογραφική της ιδιότητα, θα προλογίσει σήμερα την εκδήλωση στην Πολιτιστική Κίνηση. Η έρευνά της γύρω από το θέμα του ιού HIV είχε ξεκινήσει τον Νοέμβριο του 2011, παρακολουθώντας την συνέντευξη τύπου του τότε Υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου, στο πλαίσιο του Πανελληνίου Συνεδρίου για τον HIV. Σε εκείνη τη συνέντευξη, όπως θυμάται, ο πρώην υπουργός είχε υποστηρίξει ότι «ο ιός θα μπει στην ελληνική οικογένεια μέσω της μετανάστριας ιερόδουλης». Ταυτόχρονα, ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Μελέτης και Αντιμετώπισης του HIV/AIDS, κ. Μάριος Λαζανάς, που τύγχανε παράλληλα διευθυντής της Ομάδας Λοιμώξεων του Ερυθρού Σταυρού, είχε υποστηρίξει ότι οι τοξικομανείς κολλάνε επίτηδες AIDS για να πάρουν το προνοιακό επίδομα. «Με μεγάλη απορία άρχισα να παρακολουθώ το ζήτημα αυτό και τη διαχείριση του, την επαναφορά του στιγματισμού», σημείωσε η κ. Αλεβιζοπούλου. «Γιατί όταν ακούς ξαφνικά τον ιό να ξαναβγαίνει εν έτει 2011 με αυτόν τον τρόπο από υποτίθεται υπεύθυνα χείλη στη δημοσιότητα», συνέχισε, «είναι κάτι το οποίο δημοσιογραφικά τουλάχιστον οφείλεις να το παρακολουθείς».

Το χρονικό της υπόθεσης-πώς οι γυναίκες δόθηκαν βορά στα μέσα ενημέρωσης

Λίγους μήνες αργότερα έμελλε να «εισβάλλουν» στην επικαιρότητα οι υποθέσεις με τις οροθετικές γυναίκες, αρχής γενομένης από την πρώτη Ρωσίδα η οποία συνελήφθη 27 Απριλίου, ακριβώς μια εβδομάδα πριν από τις κρίσιμες εθνικές εκλογές του Μαΐου του 2012. Ανατρέχοντας σε εκείνη την περίοδο, η κ. Αλεβιζοπούλου μας υπενθυμίζει: «Η πρώτη γυναίκα μαθαίνουμε ότι συλλαμβάνεται σε οίκο ανοχής. Πάνω σε αυτή την ιστορία χτίζεται ένα τεράστιο «κυνήγι μαγισσών». Η πρώτη πληροφορία που λαμβάνουμε είναι ότι η πρώτη γυναίκα είναι ιερόδουλη και ήταν οροθετική. Δεχόμαστε έναν «βομβαρδισμό» από τα μέσα ενημέρωσης από το πρωί μέχρι το βράδυ- από τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, τα μεσημεριανάδικα, τις απογευματινές ενημερωτικές εκπομπές, τα δελτία ειδήσεων. Έσκασε η «βόμβα» του AIDS, μας έλεγαν, ήρθε ο καιρός να ελεγχθεί και η πορνεία. Από εκείνη τη στιγμή και στηριζόμενη στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τα οποία έβγαζαν το πρόσωπο της γυναίκας, που είχε ήδη βγει στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας και κάτω από το πρόσωπο της γυναίκας κάτι τρομολαγνικούς τίτλους «αυτή σκορπούσε το θάνατο», ξεκίνησε μια μεγάλη έρευνα της Ελληνικής Αστυνομίας, με «επιχειρήσεις-σκούπα», όπου έβγαιναν νύχτα-μέρα και μάζευαν γυναίκες από τις πιάτσες των τοξικοεξαρτημένων. Έρχεται και χτίζεται λοιπόν μέρα με τη μέρα αυτή η υπόθεση ότι όλες οι γυναίκες είναι ιερόδουλες. Κανένας δεν έψαχνε περαιτέρω, αν είναι ή όχι ιερόδουλες και πού στην ευχή συνελήφθησαν. Το λέω αυτό γιατί μεγάλος θόρυβος, αναταραχή και «σκόνη» σηκώθηκε εκείνο τον καιρό, με αποτέλεσμα οι γυναίκες αυτές να διαπομπευτούν πρώτα από όλα στο site της Ελληνικής Αστυνομίας και έπειτα σε πλειάδα μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπου γράφονταν τα ονοματεπώνυμά τους, τα ονοματεπώνυμα των γονιών τους, ο τόπος καταγωγής τους. Και όλα αυτά υποτίθεται για τον ευχερέστερο κολασμό των πράξεων αυτών εκ μέρους της κοινωνίας, για την ενημέρωση του κοινού και για την αποτροπή του πανικού. Ταυτόχρονα όμως η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ενσπέρνει τον πανικό και ουδείς εκ των συναδέλφων μας ασχολήθηκε με τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν οι αρχές αυτές τις γυναίκες. Ακούγαμε συνάδελφοί μας να συγχαίρουν το ΚΕΕΛΠΝΟ για τη δράση του αυτή, στην ουσία να συγχαίρουν το ΚΕΕΛΠΝΟ γιατί οι γιατροί του σε συνθήκες κράτησης εξετάζουν άρρωστους ανθρώπους μέσα σε Κέντρα Κράτησης. Γιατί εξέταζαν τις γυναίκες αυτές παρουσία αστυνομικών και το ιατρικό αποτέλεσμα της πράξης αυτής δόθηκε από τους γιατρούς στην αστυνομία και από εκεί βορά στα μέσα ενημέρωσης».

Απόλυτη σιωπή, όταν οι γυναίκες αθωώνονταν και αποφυλακίζονταν

Τα παραπάνω συνιστούν τη γνωστή πάνω-κάτω πλευρά των γεγονότων, που ανεξάρτητα από την οπτική με την οποία τα προσέγγιζε κανείς, εντούτοις είχε τη δυνατότητα να τα γνωρίσει, να τα κρίνει, να αποκομίσει άποψη για τη στάση των κρατικών αρχών και των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας. Η αθέατη πλευρά αυτής της υπόθεσης, η πτυχή που έμεινε έως σήμερα στο απόλυτο «σκοτάδι» και ούτε κατ’ ελάχιστον προβλήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης, που είχαν πρωταγωνιστήσει στην διαπόμπευση των συγκεκριμένων γυναικών, αφορά στην τύχη τους έπειτα από την προσαγωγή, τη σύλληψη, τη φυλάκιση και τον εξευτελισμό τους. Κατά την διάρκεια των επόμενων μηνών, όπως μας γνωστοποιεί η κ. Αλεβιζοπούλου, οι γυναίκες αυτές αρχίζουν να αποφυλακίζονται. «Τότε υπήρξε απόλυτη σιωπή», σχολίασε, «και κανένα δημοσίευμα δεν είδαμε από αυτά τουλάχιστον τα μέσα που χειρίστηκαν την υπόθεση με αυτή την χυδαιότητα. Από κανένα από αυτά τα μέσα δεν είδαμε δημοσίευμα, που να μας πληροφορεί ότι αυτές οι γυναίκες αποφυλακίζονται. Γιατί αποφυλακίζονται οι γυναίκες αυτές; Κάποιες έχουν ήδη βρεθεί ήδη ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης και κάποιες εξ αυτών έχουν αθωωθεί και έχουν απαλλαγεί των κατηγοριών. Η κατηγορία ήταν κακουργηματικού χαρακτήρα, ήταν βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη. Στην ουσία έλεγαν δηλαδή ότι και γνώριζαν ότι ήταν φορείς του ιού και ότι εκπορνεύονταν και ότι το έκαναν με σκοπό τη μετάδοση της ασθένειας. Με κάποιες από αυτές έχω μιλήσει και εγώ και η Ζωή Μαυρουδή στο ντοκιμαντέρ της και είπαν το έμαθαν στα αστυνομικά τμήματα».

Ποιος έφερε τη φασιστική ατζέντα στο επίκεντρο;

«Αναρωτιόμαστε λοιπόν βλέποντας τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής από τις εκλογές αν εκφασίστηκε η κοινωνία μας. Και εγώ ρωτάω: τη φασιστική ατζέντα, την ακραία ποιος την έφερε στο επίκεντρο της συζήτησης; Ο Μιχαλολιάκος και ο Παναγιώταρος ή το υποτιθέμενο μεταρρυθμιστικό, εκσυγχρονιστικό, σοσιαλιστικό ακόμα κράτος; Ποιος διαπόμπευσε άρρωστους ανθρώπους αν όχι ο Ανδρέας Λοβέρδος; Ποιος άνοιξε στρατόπεδα συγκέντρωσης αν όχι ο εκσυγχρονιστής σοσιαλιστής κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης; Ποιος τα γέμισε αν όχι ο νεοφιλελεύθερος κατά δήλωσή του κ. Δένδιας;».

Η πανηγυρική επανεκλογή των Χρυσοχοίδη και Λοβέρδου, ενώ το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρωνόταν

Η κ. Αλεβιζοπούλου δεν παραλείπει να εστιάσει και στην πολιτική διάσταση της όλης υπόθεσης, που αποκτά υπόσταση αναπόφευκτα από το γεγονός ότι το θέμα κυριάρχησε στην επικαιρότητα μία μόλις εβδομάδα πριν από τις κρίσιμες εκλογές του Μαΐου. Ερωτηθείσα αν κρίνει ότι υπήρχε υστεροβουλία εκ μέρους των πολιτικών προσώπων, που πρωταγωνίστησαν εκείνη την περίοδο, το πρώτο που παρατήρησε ήταν ότι οι δύο πολιτικοί, κ. κ. Μιχάλης Χρυσοχοίδης και Ανδρέας Λοβέρδος επανεξελέγησαν πανηγυρικά στις 6 Μαΐου, καίτοι συμμετέχοντας σε ένα κόμμα που καταβαραθρώθηκε στις εκλογές. «Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος εκείνο τον καιρό», σχολίασε, «δεν πήρε ποτέ δημόσια θέση κατά της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των προσωπικών δεδομένων των γυναικών αυτών. Αργότερα σε μια συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό μας, όταν ρωτήθηκε σχετικά, είπε ότι το Υπουργείο Υγείας δεν φέρει καμία ευθύνη για τη δημοσιοποίηση, ότι αυτή ήταν απόφαση των διωκτικών αρχών ότι το Υπουργείο Υγείας δεν κάνει τέτοιου είδους διαχείριση. Όταν συνέχισαν οι συνάδελφοί μου και τον ρώτησαν αν συμφωνεί με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, απάντησε ότι εξαιρουμένης της πρώτης, με τις υπόλοιπες διαφωνεί και μάλιστα είπε ότι ήταν κάτι δυστυχισμένα πλάσματα. Τότε, όταν ακόμα το θέμα ήταν στην επικαιρότητα, γιατί δεν το είπε αυτό; Γιατί δεν διαχώρισε την θέση του από αυτή τη διαχείριση; Γιατί άφησε να πιστεύει η κοινωνία ότι συλλαμβάνονται πόρνες; Γιατί και ο ίδιος το έλεγε ότι επιτέλους ελέγχουμε την πορνεία. Επανέφερε μάλιστα και φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ να λέει ότι βρήκε νομοθέτημα του ’40, που έδινε το δικαίωμα στον Υπουργό Υγείας να νομοθετεί κατ’ αυτόν τον τρόπο και έτσι δημιούργησε την κατάπτυστη υγειονομική διάταξη 39Α, την οποία αναγκάστηκε η μετέπειτα Υφυπουργός Υγείας, κ. Σκοπούλη να αποσύρει, ύστερα από το βάρος διεθνούς κατακραυγής. Ήταν η υγειονομική διάταξη, η οποία επανέφερε ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης, ως Υπουργός Υγείας στο πρώτο δεκαήμερό του στην υπουργική καρέκλα».

«Το «πάρε βάλε» ως έκφραση το ξέρω μόνο στο ποδόσφαιρο, «πάρε βάλε» στη δημοσιογραφία δεν ξέρω τι σημαίνει»

Πέρα από τις ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών των εμπλεκόμενων υπουργείων, ποια είναι η ευθύνη των ΜΜΕ σε αυτήν την υπόθεση; Υπήρχε σκοπιμότητα γύρω από την απαράδεκτη στάση τους ή προήλθε από κίνητρα, που έγκεινται στην απουσία δεοντολογίας και στην προσπάθεια εμπορευματοποίησης κάθε τραγικής είδησης; «Δεν είμαι επιεικής όταν βλέπω συναδέλφους να μεταχειρίζονται την δουλειά που αγαπάω με αυτό τον τρόπο», σημείωσε η κ. Αλεβιζοπούλου, «δεν μπορώ όμως να κάνω τον ντετέκτιβ». «Μπορώ όμως να κρίνω από το αποτέλεσμα», επισήμανε, «και επειδή αυτήν την ιστορία την παρακολουθούσα από νωρίς, όταν ο κ. Λαζανάς απευθύνθηκε στους δημοσιογράφους και τους είπε ότι οι τοξικομανείς κολλάνε επίτηδες για να πάρουν το επίδομα, αυτό το είδα να παίρνει μεγάλη έκταση στα ρεπορτάζ συναδέλφων. Είμαι σε θέση να γνωρίζω, παρακολουθώντας τα ρεπορτάζ από εκείνο το σημείο και έπειτα, ότι τον κ. Λαζανά τον εγκάλεσαν οι συνάδελφοί του στο Συνέδριο που ακολούθησε το Νοέμβριο του 2011. Τον ρώτησαν από πού προκύπτουν τα στοιχεία αυτά; Ακόμα και στα στοιχεία που μας έδωσε τότε το ΚΕΛΠΝΟ η πρώτη κατηγορία αναφερόταν άλλη πληθυσμιακή ομάδα και όχι στις γυναίκες, οι οποίες αποτελούν ούτως ή άλλως μειοψηφία στο χώρο του AIDS, αλλά ούτε και τους τοξικοεξαρτημένους. Όταν λοιπόν τον εγκάλεσαν οι συνάδελφοί του, ζητώντας του τα στοιχεία, αναγκάσθηκε να διαψεύσει την αρχική δήλωση, που ο ίδιος είχε κάνει δέκα ημέρες νωρίτερα. Δυστυχώς όμως η διάψευση αυτή δεν πήρε την αρχική έκταση του θέματος. Ακόμα μέχρι σήμερα, αν ρωτήσετε συμπολίτες μας όλο και κάποιος θα είχε ακούσει ότι οι τοξικομανείς το έκαναν επίτηδες για να πάρουν το επίδομα. Τουλάχιστον «ελαφρύ» είναι ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που μπορώ να δώσω στον τρόπο διαχείρισης του θέματος. Αλλά εδώ μιλάμε για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δεν έχουμε το δικαίωμα να συμπεριφερόμαστε με τέτοια ελαφρότητα ως δημοσιογράφοι. Έχουμε υποχρέωση ως δημοσιογράφοι να ελέγχουμε την πληροφορία που δεχόμαστε από τις επίσημες πηγές πληροφόρησης, όπως η Αστυνομία, το ΚΕΛΠΝΟ, το Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Εγώ το «πάρε βάλε» ως έκφραση το ξέρω μόνο στο ποδόσφαιρο, «πάρε βάλε» στη δημοσιογραφία δεν ξέρω τι σημαίνει».

«Μάθαμε να συζητάμε στο δημόσιο διάλογο με απολύτως κεκτημένη ταχύτητα»

Κλείνοντας, η κ. Αλεβιζοπούλου τόνισε ότι «αν καταφέρναμε κάποια στιγμή, αντί για σπαράγματα δημόσιου διαλόγου, να οργανώσουμε μια συζήτηση με αρχή, μέση και τέλος, στην οποία να συμμετέχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι και να έχουν το χρόνο να ξεδιπλώσουν τα επιχειρήματά τους, είμαι σχεδόν βέβαια ότι αυτό, που αποκαλούμε τόσο εύκολα κοινή γνώμη, θα είχε πολύ διαφορετική εικόνα για το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας». «Θέλω να πω ότι μάθαμε να συζητάμε στο δημόσιο διάλογο με απολύτως κεκτημένη ταχύτητα», επισήμανε. «Γιατί είδαμε και διανοούμενους», συνέχισε, «να γράφουν ότι βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να χτίσουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είμαστε με τα καλά μας; Εν έτει 2013 χτίζουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και το δεχόμαστε; Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε για το μεταναστευτικό, η απάντηση όμως δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στη συγκεκριμένη ιστορία δυστυχώς σε μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει περάσει ήταν ότι οι γυναίκες αυτές ήταν πόρνες, έφεραν τον ιό και έβγαιναν και σκορπούσαν το θάνατο».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.