Γιαννης Δαρρας, δημοσιογραφος ΕΡΤ «Μηπως τους ποναει περισσοτερο να ειναι σε λειτουργια η ΕΡΤ;»

Το δεύτερο «μαύρο» στην ΕΡΤ με την επέμβαση των ΜΑΤ τα ξημερώματα της Πέμπτης στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής είναι πλέον γεγονός. Ωστόσο παρά την εκκένωση του κτηρίου και τις συλλήψεις δημοσιογράφων της ΕΡΤ οι εργαζόμενοι συνέχισαν να «εκπέμπουν» αυτή τη φορά από την είσοδο του Ραδιομεγάρου σε ένα πρόχειρα φτιαγμένο «πλατό» με φόντο τις διμοιρίες των ΜΑΤ.

Μαζί τους χιλιάδες κόσμος που βρίσκεται εκεί σε ένδειξη συμπαράστασης, όπως επίσης και εκατομμύρια άλλοι που παρακολουθούν μέσω των ertopen.com και thepressproject.gr.

Στην περιφέρεια, οι κατά τόπους ΕΡΑ παραμένουν ανοιχτές και σε λειτουργία, μεταφέροντας τα όσα λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα, μεταφέροντας την φωνή των απολυμένων της ΕΡΤ σε όλη την επικράτεια.

Το «Ράδιο Παρατηρητής» θέλησε να μεταφέρει στους ακροατές του τον παλμό των εξελίξεων του Ραδιομεγάρου μιλώντας με κάποιον που ζει από κοντά και «εκ των έσω» τα όσα διαδραματίζονται εκεί. Εξ ου και οι Νατάσσα Βαφειάδου και Νίκος Βαβατσικλής συνομίλησαν στην εκπομπή «Με το Ν και με το Β» με τον κ. Γιάννη Δάρρα, δημοσιογράφο της ΕΡΤ ο οποίος περιέγραψε την κατάσταση που επικρατεί έξω από την ΕΡΤ στην Αθήνα αλλά και τις σκέψεις των έκπτωτων πλέον εργαζομένων της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Στην γραπτή εκδοχή της συνέντευξης επιλέξαμε να διατηρήσουμε την προφορικότητα του λόγου του κ.Δάρρα, ως ζήτημα ουσίας και όχι μόνον ύφους, αφού η αμεσότητα των λεγομένων και ο συναισθηματικός φόρτος είναι ένα ακόμη ενισχυτικό της αληθείας της χαρακτηριστικό.

Γιάννης Δάρρας λοιπόν…

Το μαύρο στην ΕΡΤ αψυχολόγητο, αντιδημοκρατικό, μαχαιριά στη δημοκρατία

ΠτΘ: κ.Δάρρα οι δημοσιογράφοι της ΕΡΑ Κομοτηνής και της Ορεστιάδας συνεχίζουν να κάνουν εκπομπές. Μάλιστα την Πέμπτη το μεσημέρι ήταν αρκετοί αυτοί που συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν στα κτίρια των ραδιοφωνικών σταθμών σε όλη την χώρα όπως και στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Βλέπουμε ότι είναι αρκετός ο κόσμος που στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα σας, παρά την προσπάθεια περί του αντιθέτου…
Γ.Δ.: Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στέκονται αλληλέγγυοι στον αγώνα μας, ένα αγώνα που ξεκίνησε την 11η Ιουνίου, αλλά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτός δεν είναι ένας αγώνας για τους 1650 απολυμένους, δεν είναι δηλαδή για 1650 οικογένειες που ξαφνικά δεν είχαν εισόδημα. Αυτό είναι το λιγότερο, διότι μέσα σε αυτό το ένα εκατομμύριο οκτακόσιες χιλιάδες ανέργους που έχει σήμερα η χώρα μας, αυτό είναι ένα άλλο νούμερο που απλώς προσθέτει ανέργους. Από την άλλη, πολλοί από εμάς που μείναμε εκεί δεν έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε οι «περιούσιοι» που, επειδή δουλεύαμε στην ΕΡΤ, δεν έπρεπε να μας πειράξει κανείς, και η ανεργία δεν ήταν άγνωστη λέξη και σ’ εμάς. Αυτό που ενόχλησε περισσότερο είναι αυτό το «μαύρο» που επεβλήθη την 11η Ιουνίου, αψυχολόγητο το λιγότερο, που θα μπορούσαμε επιεικώς να χαρακτηρίσουμε αντιδημοκρατικό ή, όπως εγώ θα έλεγα, ήταν μια μαχαιριά στην δημοκρατία μας. Αυτό λοιπόν το αντιλήφθηκε ακόμα και αυτός που γκρίνιαζε για την ΕΡΤ, ακόμα και αυτός που δεν άκουγε ή δεν έβλεπε την ΕΡΤ. Η ΕΡΤ όμως τι είναι; Γιατί και εκεί υπάρχει μύθος και πάρα πολλοί έλεγαν γιατί να την πληρώνουν ή γιατί να απασχολείται τόσο κόσμος σε αυτή.

ΠτΘ: Θα ήθελα να αναφερθούμε σε αυτό. Η ΕΡΤ ήταν πολλά πράγματα τα οποία η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει καταλάβει…
Γ.Δ.: Βεβαίως. Είναι δεκαεννέα περιφερειακοί σταθμοί. Τρία κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, ένα ψηφιακό κανάλι, υπήρχε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός στα μεσαία που είναι πολύ σημαντικός γιατί μας άκουγαν οι ναυτικοί μας όπου κι αν βρίσκονταν, σε όποια πελάγη και θάλασσες βρισκόντουσαν.

ΠτΘ: Η ομογένεια…
Γ.Δ.: Όλη η ομογένεια άκουγε, μάθαινε, είχε την επαφή με την Ελλάδα μέσω της ΕΡΤ. Υπήρχε δορυφορικό κανάλι, ψηφιακά κανάλια, ήμασταν οι πρώτοι που φέραμε την ψηφιακή τεχνολογία, και αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που μας έκλεισαν. Γιατί ακριβώς το «δωράκι» το κάνανε στους ιδιώτες προχθές, το πέρασαν το νομοσχέδιο. Τους έδωσαν τη δυνατότητα από το ‘89 που είναι τα ιδιωτικά κανάλια, τα μεγάλα τα αθηναϊκά πανελλήνιας εμβέλειας, και μέχρι σήμερα να λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Το κυριότερο, αυτό είναι το ηθικό αν θέλετε, σε μια χώρα που έχει τόσα προβλήματα οικονομικά αυτοί οι άνθρωποι, οι μεγαλοκαναλάρχες, δεν έχουν πληρώσει από το 1989 μέχρι σήμερα ούτε μισό ευρώ για τη χρήση ενός δημόσιου πόρου, δηλαδή ενός πόρου που ανήκε στο κράτος και που θα μπορούσε το κράτος να έχει έσοδα.

«Οι 35 κυβερνητικοί ειδικοί σύμβουλοι έπαιρναν όσα οι 360 δημοσιογράφοι της ΕΡΤ συνολικά!!!»

ΠτΘ: Θα μπορούσαμε να πούμε ότι την πληρώσαμε εμείς.
Γ.Δ.: Βεβαίως. Τα έχουμε πληρώσει όλοι μας και αυτό πάλι ήταν ένας μύθος που κάθονταν κάποιοι και έλεγαν για την ΕΡΤ « ότι δεν με ενδιαφέρει τι παίζουν οι ιδιώτες, δεν τους πληρώνω, ενώ την ΕΡΤ την πληρώνω». Πόσα; Γιατί η ΕΡΤ δεν ήταν μόνο αυτά που είπα ήταν και οι ορχήστρες, η συμφωνική, ήταν και η ποικίλης μουσικής, η χορωδία, ήταν και πολιτισμός, ήταν και οι επιχορηγήσεις που έδινε στις ταινίες μικρού μήκους, στα Φεστιβάλ, σε θεατρικές παραστάσεις και θεατρικά έργα. Δεν θα μπορούσαν αυτή τη στιγμή να ζήσουν οι μικρομηκάδες, δεν θα μπορούσαν να παράξουν αυτό τον πολιτισμό που παράγουν, αν δεν υπήρχε η ΕΡΤ. Ποιο ήταν λοιπόν το αντίτιμο που δίναμε ο καθένας μας; 4,2 ευρώ το μήνα το κάθε νοικοκυριό στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Πολλοί μπορεί να έλεγαν γιατί να τα δίνω; Δεν υπάρχει όμως δημόσια τηλεόραση, δημόσια ραδιοφωνία πουθενά στον κόσμο που δεν έχει ανταποδοτικό τέλος, και μάλιστα ήταν το πιο χαμηλό. Κανένας δεν είπε ότι ήταν όλα τέλεια. Δεν είπε ότι δεν έγιναν λάθη μέσα στην ΕΡΤ. Να είστε όμως σίγουροι ότι τα μεγαλύτερα λάθη γινόντουσαν από τις διοικήσεις, οι διορισμένες διοικήσεις ήταν αυτές που έπαιρναν τις αποφάσεις για το πού πάνε τα χρήματα. Πολλοί μπορούν να βγουν και να πουν ότι υπήρχαν συνάδελφοί μου που πέρασαν μέσα από την ΕΡΤ, και γινόταν ένα πάρτυ και έπαιρναν πολλά λεφτά. Δεν τα έδωσα όμως εγώ αυτά τα χρήματα, ούτε οι εργαζόμενοι, με την έννοια ότι είπαν, ναι. Εμείς βγαίναμε και τα καταγγέλλαμε αυτά. Δεν ξεκινήσαμε την 11η Ιουνίου να τα λέμε. Την 11η Ιουνίου ακούστηκε ότι τα λέγαμε. Οι δημοσιογράφοι που δουλεύουν μέσα στην ΕΡΤ δυόμισι χρόνια, κάνοντας τέτοιου είδους καταγγελίες, κάναμε πάρα πολλές στάσεις εργασίας όχι γιατί θέλαμε κομματικά, πολιτικά να μπλοκάρουμε κάποιον ή να δημιουργήσουμε πρόβλημα στην κυβέρνηση. Βγαίναμε, ζητώντας συγκεκριμένα πράγματα και ένα από αυτά που λέγαμε ήταν ακριβώς ότι έπρεπε να διαφυλάξουμε, να γίνει μια καλή χρήση χρημάτων του κόσμου που μας δίνει αυτά τα λεφτά, και υπάρχουμε γιατί πληρωνόμαστε από τον ελληνικό λαό. Ήμασταν υπόλογοι λοιπόν μπροστά στον ελληνικό λαό. Αυτό ζητούσαμε και καταγγέλλαμε τέτοιου είδους φαινόμενα. Για παράδειγμα θα σας πω ότι 35 ειδικοί σύμβουλοι της τελευταίας διοίκησης της ΕΡΤ που πληρωνόντουσαν ως προσωπικό ειδικών θέσεων, που σημαίνει ότι θα μπορούσαν να τους δώσουν περισσότερα χρήματα, όσα ήθελε η διοίκηση, έπαιρναν συνολικά όσα χρήματα έπαιρναν οι 360 δημοσιογράφοι της ΕΡΤ. Κοστίζανε λοιπόν στον ελληνικό λαό αυτοί οι 35 σύμβουλοι, μεταξύ των οποίων και ένας γυμναστής- δεν ξέραμε τι δουλειά είχε ένας γυμναστής διορισμένος από την κυβέρνηση στην ΕΡΤ. Μας κατηγόρησαν για «ιερές αγελάδες». Δεν αντιλαμβάνομαι βεβαίως γιατί ήταν σωστό, όταν εγώ μετά από 28 χρόνια τα χρήματα που έπαιρνα με όλα τα επιδόματα που μπορούσα να έχω, με τα πτυχία με το παιδί μου, ήταν 1280 ευρώ, να έρχεται κάποια κοπέλα και να παίρνει 3500 ευρώ από τη διοίκηση.

ΠτΘ: Υπάρχουν στοιχεία για όλα αυτά;
Γ.Δ.: Όχι απλώς υπάρχουν στοιχεία, έχουμε δώσει πολλές συνεντεύξεις τύπου. Ποιο όμως κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας όταν δίναμε εμείς συνεντεύξεις έβγαζε αυτά τα στοιχεία; Εμείς βγαίναμε, τα συζητούσαμε. Εγώ συμμετείχα σε μια εκπομπή μεικτής παραγωγής πέρσι το χειμώνα, την οποία δεν την επέλεξα και όσον αφορά το περιεχόμενό της, το περίφημο «Μεσογείων 136».

«Όταν γύρω σου τα πάντα πέφτουν το πρόβλημα πρέπει να το δεις συλλογικά όχι ατομικά»

ΠτΘ: Για το οποίο έγινε και μεγάλος ντόρος…
Γ.Δ.: Σαφέστατα. Ήμουν ένας υπάλληλος και έπρεπε να δουλέψω. Όλο το υπόλοιπο ήταν μια μεικτή παραγωγή, γινόταν πραγματικά ένα πάρτυ. Χρήματα πάρα πολλά, τα οποία έπαιρνε ο εξωτερικός παραγωγός, ως εργολάβος- γιατί δεν έβαζε τίποτα, τα μηχανήματα ήταν της ΕΡΤ, το στούντιο της ΕΡΤ, εγώ πληρωνόμουν από την ΕΡΤ -και ο οποίος έχοντας ως παραγωγός την εκπομπή, την κοστολογούσε για να πληρώνει τους εξωτερικούς δημοσιογράφους, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να πάρει δημοσιογράφους, και μετά έλεγε ότι κοστίζει τόσο και έπαιρνε το κέρδος του. Υπήρχε και το εξής παράδοξο και θα το πω για να το γνωρίζει ο κόσμος. Κάναμε γενικές συνελεύσεις. Αποφασίζαμε και λέγαμε οι δημοσιογράφοι ότι δεν πρέπει να γίνονται μεικτές παραγωγές. Συμμετείχα γιατί ήμουν υπάλληλος, δεν μπορούσα να πω όχι, αλλά στις γενικές συνελεύσεις πήγαινα και ψήφιζα να κάνουμε στάση εργασίας την ώρα της εκπομπής, δηλώνοντας την αντίθεσή μας σε τέτοιου είδους πρακτικές μεικτών παραγωγών. Δεν ανοίξαμε τα στόματά μας ξαφνικά. Κάποιοι μπορούν να πουν ότι όλοι γίναμε επαναστάτες και ότι εμφανιστήκαμε την 11η Ιουνίου, επειδή μας έκλεισαν και μας πέταξαν στο δρόμο. Εμείς είχαμε φωνή και μιλάγαμε και φωνάζαμε και τον προηγούμενο καιρό και τα προηγούμενα χρόνια, όχι τους προηγούμενους μήνες, τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Υπήρξαν διαδικασίες μέσα στην ΕΡΤ συλλογικότητας, με γενικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων -και δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο αυτό-, μαζικότατες, δημοκρατικές, βγάζαμε ψηφίσματα και αποφάσεις, με ψηφοφορία. Ξέρετε ότι οι δημοσιογράφοι είμαστε μια φάρα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αρκετά περίεργη, καθόλου με συλλογική λογική. Θεωρούμε ότι κάποια στιγμή, επειδή κάποιοι συναλλάσσονται με την εξουσία ότι είμαστε και εμείς ένα κομμάτι της εξουσίας και λέει ο άλλος «έλα τώρα εγώ τον Κεδίκογλου που τον μιλάω, και που τον βγάζω στην εκπομπή μου και του μιλώ με το όνομά του και του λέω έλα ρε Σίμο, θα βολευτώ εγώ άστο μη σε νοιάζει». Υπάρχει αυτή η λογική. Φανταστείτε λειτουργήσαμε πολύ συλλογικά τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Προσπαθήσαμε επί της ουσίας και του περιεχομένου και όχι επί των χρημάτων μας. Είχαμε υποστεί μια μείωση των χρημάτων μας 45%. Λειτουργούσαμε, δουλεύαμε, δεν ήταν το πρόβλημά μας ότι μας έκαναν μια μείωση. Όταν γύρω σου τα πάντα πέφτουν, το πρόβλημα πρέπει να το δεις συλλογικά όχι ατομικά

ΠτΘ: Γενικά το οικονομικό πρόβλημα δεν ήταν το θέμα. Τα νούμερα μιλάνε όπως είπατε για ένα εκατομμύριο οκτακόσιες χιλιάδες ανέργους, για πεντακόσιες χιλιάδες οικογένειες που δεν έχουν ούτε ένα ευρώ εισόδημα.
Γ.Δ.: Προχθές μίλαγα με ένα φίλο μου επιστημονικό συνεργάτη στη Πάντειο, τον Γιάννη τον Κουζή ο οποίος είναι επιστημονικός συνεργάτης της ΓΣΕΕ και μου έλεγε ότι βάσει έρευνας 680.000 οικογένειες στην Ελλάδα δεν έχουν ούτε ένα απασχολούμενο. Και αυτός ο αριθμός πρέπει να πολλαπλασιαστεί επί τέσσερα. Σε μια τετραμελή οικογένεια να μην υπάρχει εισόδημα ούτε από μια πλευρά.

« Η εικόνα της δεμένης πόρτας του Ραδιομεγάρου με χειροπέδες νομίζω ότι θα τους στοιχειώσει»

ΠτΘ: Μπορείτε να μας μεταφέρετε το κλίμα έξω από το Ραδιομέγαρο; Ήσασταν παρών στο βραδινό δελτίο που έγινε από την είσοδο του μεγάρου;
Γ.Δ.: Δεν έχω φύγει από τις τέσσερις το πρωί. Βγάλαμε ένα δελτίο ειδήσεων. Κατ’ αρχήν ήταν χιλιάδες οι άνθρωποι από έξω. Υπήρχε μια νεκρική σιγή όταν ξεκινούσε το δελτίο ειδήσεων, ένα υποτυπώδες δελτίο υπό την έννοια ότι δεν είχαμε τη δυνατότητα να έχουμε βίντεο. Είχαμε όμως όλες τις ειδήσεις, την παρουσιάστρια, τους αρχισυντάκτες μας στο πεζοδρόμιο στην κυριολεξία, και ένα κλοιό ανθρώπων γύρω μας να κάνει νεκρική σιγή. Και ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες θεατές εκείνη την ώρα μόνο από ένα site. Είναι πρωτόγνωρα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι μας δίνουν δύναμη. Σήμερα βρίσκεται λιγότερος κόσμος το πρωί. Στις έξι η ώρα υπάρχει ένα κάλεσμα και των εργαζομένων και των αλληλέγγυων που θέλουν να διαδηλώσουν και να πουν φτάνει πια με το πώς θέλετε να μας καταντήσετε και όχι φθάνει πια με αυτό που κάνατε στην ΕΡΤ. Σε λίγη ώρα έχουμε μια άτυπη συνέλευση για να δούμε τις επόμενες κινήσεις μας, σήμερα το πρωί θα βγάλουμε ξανά δελτίο ειδήσεων από το πεζοδρόμιο και με τα ΜΑΤ από πίσω και με τις χειροπέδες που είδατε να είναι δεμένη η πόρτα, αλυσίδα αντί για λουκέτο. Αυτή η εικόνα νομίζω ότι θα τους στοιχειώσει.

«Οι συνδικαλιστές έχουν αρχίσει να προβληματίζονται προκειμένου να βρουν καινούργιους τρόπους αντίδρασης»

ΠτΘ: Διαβάζω σήμερα στο «105,5 Στο Κόκκινο» ότι το παράδειγμα της ΕΡΤ και της Ελλάδας ακολουθεί και η κυβέρνηση της Βαλένθια στην Ισπανία όπου όχι μόνο έκλεισε την τηλεόραση και το ραδιόφωνο εκεί λόγω οικονομικών προβλημάτων αλλά τα εκεί μέσα μαζικής ενημέρωσης στους τίτλους τους τονίζουν ότι «η Ισπανία ακολουθεί τα βήματα της Ελλάδας».
Γ.Δ.: Και όχι μόνο η Ισπανία αλλά και ο συνδικαλισμός γενικότερα οι συνδικαλιστές έχουν αρχίσει να προβληματίζονται στο να βρούμε καινούργιους τρόπους αντίδρασης. Εννοώ ότι το κάνω απεργία μόνος και κλείνω δεν είναι αρκετό. Μιλώ με σεβασμό για τους εργαζόμενους της Χαλυβουργίας που έμειναν αυτούς τους μήνες στο εργοστάσιο και τους σέβομαι, αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά για παράδειγμα με την ΕΡΤ. Τη δική μας «χαλυβουργία», εννοώ την ΕΡΤ, τη δουλεύαμε, την είχαμε ανοικτή, δεν την είχαμε κλειδώσει, ούτε είχαμε κατεβάσει τους διακόπτες. Μήπως λοιπόν, και αυτό είναι ένα ερώτημα και πολιτικό και συνδικαλιστικό προς τους συνδικαλιστές το ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει, μήπως και εμείς πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο αντίδρασής μας από το να κλείνουμε το μαγαζί και να κατεβάζουμε τους διακόπτες; Μήπως τους πονάει περισσότερο το να το λειτουργήσουμε; Να τους αποδείξουμε ότι οι διοικήσεις είναι αυτές που είναι ανήμπορες και πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά γιατί δεν μπορούν. Διότι αν το πάει ο καπετάνιος το καράβι στα βράχια, εάν δεν μπορεί, ας δώσει το τιμόνι σε κάποιον άλλον.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.