Αναβιωσε το εθιμο της δεησης προς το Θεο για βροχη

Με σεβασμό στην παράδοση που έφεραν οι πρόγονοί τους από το Σιναπλί της Ανατολικής Ρωμυλίας αλλά και με σεβασμό προς τη χριστιανική παράδοση οι κάτοικοι της Μεσσούνης για μια ακόμη χρονιά αναβίωσαν το έθιμο της δέησης προς το θεό για να βρέξει αλλά και να ευλογήσει και να προστατέψει από κακές καιρικές συνθήκες την παραγωγή τους.
Πρόκειται για ένα έθιμο που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε στο Σιναπλί της Ανατολικής Ρωμυλίας πριν από το 1900 και συγκεκριμένα όταν για τριάμισι χρόνια υπήρξε τέτοια ανομβρία που ανάγκασε τους κατοίκους να πάρουν τις εικόνες αγκαλιά και με τους παπάδες και τους ψαλτάδες αποφάσισαν να προσφέρουν στο θεό. «Μάλιστα άφησαν τα παιδιά τους ατάιστα και τα ζώα τους πεινασμένα, για να δείξουν μεγάλη ευλάβεια και συγκεκριμένα ότι άφησαν όλα τα αγαθά για να είναι προσηλωμένοι στη δέηση», αναφέρει η πρόεδρος του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσσούνης Ιωάννα Δραγανίδου. Μέχρι να βράσει το κρέας άρχισε να βρέχει με αποτέλεσμα έκτοτε κάθε χρόνο να κάνουν δέηση και προσφορά τράπεζας αγάπης. Όταν πριν από είκοσι πέντε χρόνια, επειδή υπήρχαν κάποιες αντιρρήσεις στο πλαίσιο της αστικοποίησης, δεν το αναβίωσαν, δεν έβρεξε, οι κάτοικοι αποφάσισαν να το κάνουν κάθε χρόνο. Πρόκειται για ένα έθιμο που γίνεται κάθε χρόνο τη δεύτερη Δευτέρα μετά τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου.

Έθιμο ευχαριστία προς το θεό

Σύμφωνα με την κ. Δραγανίδου «στα παλιότερα χρόνια το απόγευμα της παραμονής επιτροπή από κατοίκους του Σιναπλί έβγαινε και μάζευε χρήματα για να πάρουν τα ζώα φωνάζοντας «Για τον Άγιο», «Για τον Άγιο». Οι νοικοκυραίοι παλιότερα έδιναν και διάφορα είδη, σήμερα δίνουν μόνο χρήματα. Τα είδη αυτά που συγκεντρώνονταν τα μετέφεραν στον τόπο τέλεσης της θυσίας και τα πουλούσαν. Τα χρήματα δε που συγκεντρώνονταν τα χρησιμοποιούσαν για να πληρώνουν τους τσομπάνηδες. Το όλο έθιμο είχε ως στόχο την ευχαριστία προς το θεό αλλά και για να πάει καλά η σοδειά και κυρίως τα στοιχεία της φύσεως να είναι ευνοϊκά προς τους αγρότες. Επίσης έκαναν και μια μπουγάτσα επάνω στην οποία έκαναν με το ζυμάρι τέσσερις σταυρούς και μάλιστα έβαζαν και σημάδια από κοκκαλάκι του ζώου που έσφαζαν με το οποίο έκαναν σφραγίδα επάνω στους σταυρούς το οποίο έπειτα μοίραζαν».

Το έθιμο της Περπέρως

«Παλιότερα την παραμονή του εθίμου γινόταν το έθιμο της «Περπέρως». Τα κορίτσια ντυμένα με τα γιορτινά τους ρούχα ξεκινούσαν και γυρνούσαν το χωριό κρατώντας στο χέρι τους ένα μπακιράκι με νερό και στο άλλο χόρτα της εποχής. Ένα από τα κορίτσια ήταν η Περπέρω, συνήθως κορίτσι ορφανό από μάνα ή πατέρα, για να τους ευσπλαχνισθεί ο θεός, που για να ξεχωρίζει είχε στο κεφάλι αλλά και στη μέση της στεφάνι με τα ίδια χόρτα. Κάθε νοικοκυρά είχε και ένα μπακιράκι με νερό στην αυλή και μόλις οι κοπέλες έμπαιναν μέσα δρόσιζαν το μέρος, χόρευαν κυκλικά και τραγουδούσαν «Περπερούνα περπατούσε το θεό παρακαλούσε, βρέξε Κύρη μ’, στάξε Κύρη μ’ για να γίνουν τα σταράκια και της μπάμπως τα κουκάκια». Η νοικοκυρά μετά έδινε στις κοπέλες το κόσκινο και αυτές το πετούσαν ψηλά και αν έπεφτε ανάποδα έλεγαν ότι δεν θα βρέξει εκείνη την χρονιά, αν έπεφτε κανονικά, όπως κοσκινίζει η νοικοκυρά, τότε έλεγαν πως θα βρέξει. Η νοικοκυρά ήταν υποχρεωμένη να δώσει αλεύρι, αλάτι, θυμίαμα και κεριά. Μια από τις κοπέλες μάζευε το αλεύρι, άλλη το αλάτι, άλλη το θυμίαμα και άλλη τα κεριά. Με το αλεύρι αυτό ζύμωναν το ψωμί που θα χρησιμοποιούσαν στην τράπεζα αγάπης, με το αλάτι αλάτιζαν το κρέας και το θυμίαμα και τα κεριά τα πήγαιναν στην εκκλησία. Έτσι περνούσαν από όλα τα σπίτια και στο τέλος ό,τι συγκέντρωναν τα πήγαιναν στο σπίτι της «Περπέρως» όπου την άλλη μέρα ζύμωναν το ψωμί τρεις γυναίκες που θήλαζαν. Αυτό συμβόλιζε την γονιμότητα της γης. Η μια το κοσκίνιζε, η άλλη ζύμωνε και η άλλη άναβε το φούρνο. Μετά το ψωμί δύο κοπέλες το πήγαιναν στο χώρο που θα γινόταν η τράπεζα αγάπης και το μοίραζαν, ενώ η Περπέρω ήταν υποχρεωμένη να φιλέψει τα κορίτσια. Όλοι στα χέρια τους κρατούσαν κεριά τα οποία έβαζαν σε ένα μέρος στην άκρη της αυλής της εκκλησίας και έριχναν επάνω και το θυμίαμα προσφορά στο θεό».

Έτσι και φέτος οι κάτοικοι της Μεσσούνης τιμώντας για άλλη μια φορά τα ήθη των προγόνων τη Δευτέρα μετά του Θωμά αναβίωσαν το έθιμο της δέησης προς το Θεό.

Και του χρόνου…

Το Κουρμπάνι σ’ Αγιά Τριάδας

Τραγούδι το οποίο γράφτηκε από μέλος του συλλόγου και εξιστορεί όλη το ιστορικό του εθίμου.

Σιαναπλί μου όμορφο χωριό
στη μέση έχεις ρυάκι
που πάνε οι σιαναπλώτισσες
κι πλένουν τα σκουτιά τους

Κι εκαμαν τάμα στου θιό
να τον ευχαριστήσουν
να σφάζουν πρόατα κι αρνιά
σαιντριάδας νεκκλησιά

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.