Ανασκοπηση 2012

Φεύγει και το 2012, το 2013 μας χτυπάει την πόρτα και λίγο πολύ όλα τα ίδια έμειναν, αν εξαιρέσουμε έναν επιπλέον χρόνο στις «πλάτες» μας.

Όταν πέρυσι έγραφα πως ανυπομονώ να αφήσω πίσω μου το 2011 ως μία πολύ άσχημη χρονιά, μάλλον τώρα που τελειώνει και το 2012 θα άρμοζε καλύτερα στην περίπτωση το «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην λες» γιατί κάνοντας τελικά τον απολογισμό μου μάλλον χειρότερος χρόνος ήταν, παρά τα όσα έλεγε η Λίτσα Πατέρα πέρυσι για τους Αιγόκερους, ότι φέτος θα ήταν η χρονιά μας.

Για το γενικότερο τοπίο δεν θα μιλήσω, καθώς όσο πάει και χειροτερεύει! Κοινώς η περσινή μου εισαγωγή θεωρείται άκυρη.

Φέτος λοιπόν το μόνο που θα ευχηθώ είναι υγεία, αγάπη και δύναμη για να αντιμετωπίσουμε ή να απολαύσουμε ό,τι το νέο έτος μας επιφυλάσσει.

Καλή μας χρονιά!

Ελλάδα

Πολιτικό

Πολιτικό γεγονός της χρονιάς κατά την άποψή μου καθότι χρονιά εκλογών δεν θα μπορούσαν να είναι παρά τα «τραγικά» αποτελέσματά τους, με επικρατέστερο την είσοδο της Χρυσής Αυγής στην Βουλή και τα όσα επακολούθησαν.
Οι συνεδριάσεις απείρου κάλλους και οι διάλογοι με ιδιαίτερο «τακτ» μέσα στο κοινοβούλιο μεταξύ των βουλευτών του ακροδεξιού κόμματος και των βουλευτών των υπόλοιπων κομμάτων, οι καθημερινές διαδηλώσεις επίδειξης πατριωτισμού των «παιδιών» του Μιχαλολιάκου και των ψηφοφόρων τους στους δρόμους της Αθήνας, αλλά και στην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια.
Και φυσικά οι αγαπημένες τηλεοπτικές εμφανίσεις – δηλώσεις του κ. Μιχαλολιάκου με τον γυπαετό, αετό – ό,τι πουλί είναι τέλος πάντων – στο πλευρό του, ως άλλο μάτι του «Μεγάλου αδελφού» να μας κοιτάει.

Κοινωνικό

Η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» ή καλύτερα η επιχείρηση «Σκούπα» στο κέντρο της Αθήνας για να δείξουμε στους ψηφοφόρους ότι καταπολεμήσαμε την λαθρομετανάστευση και η μεταφορά χιλιάδων παράνομων μεταναστών στις αστυνομικές σχολές Κομοτηνής και Ξάνθης. Μία ακόμα πολιτική κίνηση για το θεαθήναι θα την χαρακτήριζα εγώ, θέμα για τη συμπλήρωση των πάνελ των εκ πρωτευούσης ενημερωτικών εκπομπών με την πλειοψηφία των πολιτικών αρχόντων, τοπικών και μη, να δηλώνουν άγνοια για την εν λόγω απόφαση και φιλοσοφικού τύπου αναλύσεις επί αναλύσεων για τις κοινωνικές προεκτάσεις της απόφασης αυτής, χωρίς ουδεμία ωστόσο συζήτηση περί σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ανθρώπων αυτών που εν μία νυχτί τους «μάζεψαν» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εν συνεχεία ως άλλους περιφερόμενους θιάσους τους μοίρασαν ανά την ελληνική επικράτεια εκτός της πρωτεύουσας φυσικά. Η συζήτηση σχετικά με τα αποτελέσματα της μετατροπής των πρότυπων αστυνομικών σχολών της Θράκης σε κέντρα κράτησης και το αντίκτυπο της κίνησης αυτής στην τοπική κοινωνία – κυρίως σε οικονομικό επίπεδο.

Και φτάσαμε στον Δεκέμβριο να αποχαιρετούμε το 2012… Οι αντιδράσεις καταλάγιασαν, οι συναντήσεις επί συναντήσεων μεταξύ των πολιτικών μας εκπροσώπων σταμάτησαν και λύση καμία. Επιστρέψαμε όλοι στην καθημερινότητά μας μέχρι την επόμενη αντίστοιχη απόφαση- κίνηση που κάτι μου λέει ότι και αυτή θα αποτελέσει απλά ένα φαινόμενο, μία μόδα λίγων ημερών.

Κόσμος

«Το Μακελειό του Κονέκτικατ»

Από τις στιγμές του 2012 που γράφτηκαν με μελανά γράμματα στην ιστορία, το «Μακελειό του Κονέκτικατ» όπως έμεινε γνωστό, η εν ψυχρώ δολοφονία με άλλα λόγια 26 ατόμων εκ των οποίων 20 παιδιά ηλικίας 5 έως 10 ετών, στο σχολείο Σάντυ Χουκ προάστιο – χωριό της πόλης Νιουτάουν, της πολιτείας Κονέκτικατ των ΗΠΑ που σημειώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 2012. Συγκεκριμένα, ο εικοσάχρονος Αμερικανός Άνταμ Λάντζα, παιδί με ψυχολογικές διαταραχές, αφού προηγουμένως σκότωσε την μητέρα του στο σπίτι, εισέβαλλε στο σχολείο και άρχισε να πυροβολεί κατά πάντων, ενώ στη συνέχεια ο ίδιος αυτοκτόνησε.
Το μακελειό έγινε πρώτη είδηση σε όλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως, με το προφίλ του δράστη και τους λόγους πίσω από την πράξη του, τα πρόσωπα των θυμάτων αλλά και τις μαρτυρίες των επιζώντων να πρωταγωνιστούν.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δάκρυσε εκφράζοντας τη βαθιά του θλίψη στις οικογένειες των θυμάτων και υπενθυμίζοντας το πολυσυζητημένο αλλά ουσιαστικά ανέγγιχτο θέμα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

Ολυμπιακοί – Παραολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνο 2012

Κλασικό αλλά αγαπημένο θέμα – στιγμή της χρονιάς που μας πέρασε, που ως γνήσιο ελληνικό δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί από την εν λόγω ανασκόπηση, οι Ολυμπιακοί και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου. Η 30η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων που φιλοξενήθηκε για τρίτη φορά στην Βρετανική πρωτεύουσα, δεν επιβεβαίωσε τις προσδοκίες μας, ούτε σε επίπεδο διοργάνωσης καθότι πολλά τα προβλήματα και τα παρελκόμενα ούτε σε επίπεδο μεταλλίων όσον αφορά στη χώρα μας, καθώς η Ελλάδα «τερμάτισε» στην 75η θέση στον πίνακα των μεταλλίων, με μόλις δύο συνολικά μετάλλια, χάλκινα και τα δύο, αυτά των Ηλία Ηλιάδη στο τζούντο και Αλεξάνδρα Τσιάβου και Χριστίνας Γιαζιτζίδου στην κωπηλασία.
Στους 14ους τώρα Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, στους οποίους η Θράκη είχε την τιμητική της με τέσσερις συμμετοχές, η Ελλάδα «τερμάτισε» στην 44η θέση με δώδεκα μετάλλια, εκ των οποίων ένα χρυσό, τρία ασημένια και οκτώ χάλκινα.
Ψέματα δεν θα πω, με εξαίρεση τους Παραολυμπιακούς και τις επιδόσεις των αθλητών μας, οι Ολυμπιακοί του Λονδίνου κατά την προσωπική μου άποψη μάλλον αδιάφοροι μου πέρασαν. Ακόμη και οι τελετές έναρξης και λήξης, παρότι αφιερωμένοι εξ ολοκλήρου στην αγαπημένη μου British κουλτούρα ήταν ένας κιτς συνδυασμός των πιο εμπορικών «προϊόντων» της Βρετανίας, που με έκανε να αναπολώ προς έκπληξή μου τη δικιά μας άρτια και καλόγουστη από κάθε άποψη διοργάνωση το 2004.

Πρόσωπο της χρονιάς

Τον τίτλο αυτόν επέλεξα φέτος να τον δώσω στον Χάρη Ιωάννου, έναν 17χρονο μαθητή της Γ’ Λυκείου, ο οποίος προ ημερών βραβεύτηκε από την «UNICEF» κατά την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του παιδιού για την κατασκευή ενός τεχνητού ηλεκτρονικού γαντιού, το οποίο βοηθά τους ανθρώπους με σοβαρά κινητικά προβλήματα στο χέρι να επανακτήσουν μέρος της κίνησης.
Ο 17χρονος μαθητής ο οποίος προσφάτως βραβεύτηκε επίσης και με το πρώτο Πανευρωπαϊκό βραβείο μηχανικής στη Σλοβακία, δήλωσε ότι πηγή έμπνευσής του αποτέλεσε η γιαγιά του η οποία αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα. Έτσι για να την βοηθήσει στην καθημερινότητά της κατασκεύασε το ηλεκτρομηχανικό γάντι, βάρους μόλις 350 γραμμαρίων, το οποίο απαρτίζεται από μια μεταλλική κατασκευή, με αισθητήρες πίεσης, που αντιλαμβάνονται πότε το άτομο που φοράει το γάντι πάει να κάνει μία κίνηση με το χέρι και έτσι με τη βοήθεια αλγορίθμων δίνεται εντολή στους κινητήρες του γαντιού να κινητοποιήσουν το χέρι.
Επέλεξα τον μικρό αυτόν εφευρέτη γιατί σε πείσμα των καιρών και όσα σήμερα μας υποδεικνύουν – μια ζωή χωρίς όνειρα και ελπίδα, τη μετανάστευση προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος, την γκρίνια και τη μιζέρια – ο Χάρης Ιωάννου αποτελεί το καλύτερο απτό παράδειγμα ότι υπάρχει ακόμα χώρος για όνειρα και όποιος τολμά, πιστεύει και δουλεύει σκληρά πετυχαίνει πάντα τον στόχο του.
Σε πείσμα των καιρών λοιπόν, επιλέγω ως πρόσωπο της χρονιάς τον μικρό αυτόν «Κύρο Γρανάζη» για να μας ξαναθυμίσει ότι το μόνο που αρκεί είναι να προσπαθούμε σκληρά και το αποτέλεσμα πάντα θα μας δικαιώνει.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.