Θεατρικη αποδοση διηγηματων του Παπαδιαμαντη απο τη νεοσυστατη θεατρικη ομαδα του ΜΟΚ

Με σκοπό να υπενθυμίσει στους νεότερους το θαυμαστό πνευματικό έργο του Φτωχού Αγίου της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, και με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατό του, ο Μορφωτικός Όμιλος Κομοτηνής διοργάνωσε την Παρασκευή θεατρική απόδοση διηγημάτων του, με τη συμμετοχή της νεοσύστατης θεατρικής του ομάδας. Η παράσταση δόθηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και η αίθουσα κατακλύστηκε από κόσμο. Τιμώντας το μεγάλο έλληνα λογοτέχνη, τα διηγήματα και τα μυθιστορήματα του οποίου κατέχουν περίοπτη θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία, οι διοργανωτές θέλησαν να περάσουν στο κοινό και ιδιαίτερα στους νέους μερικά από τα μηνύματα, που εξάγονται από το έργο του Παπαδιαμάντη. Την επιμέλεια της παράστασης ανέλαβαν οι καθηγήτριες- μέλη του Μορφωτικού Ομίλου, κ.κ. Ελένη Μαργαρίτη, Ουρανία Λάμπρου και Ελισάβετ Γιαλαντζη, που κατά την έναρξη αναλύθηκαν διεξοδικά σε πτυχές της ζωής, της δράσης και του λογοτεχνικού έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του μεγάλου «ζωγράφου των ταπεινών», σύμφωνα με τον Κωστή Παλαμά.

Ελένη Μαργαρίτη
«Προσπάθεια να έρθουν σε επαφή τα παιδιά με το έργο του Παπαδιαμάντη και να γευθούν λίγη από τη μαγεία του»

Για τη θεατρική απόδοση των διηγημάτων επιλέχτηκε το σκηνικό μιας αίθουσας σχολείου, όπου η θεατρική ομάδα του ΜΟΚ, διαιρεμένη σε αγόρια και κορίτσια, στα αντίστοιχα δυο μέρη της παράστασης, απέδωσαν θεατρικά τα διηγήματα «Η Δασκαλομάννα» και «Της δασκάλας τα μάγια». Όπως τόνισε η κ. Μαργαρίτη, «στην προσπάθεια να έρθουν σε επαφή τα παιδιά με το έργο του Παπαδιαμάντη και να γευθούν λίγη από τη μαγεία του, επιλέχτηκαν διηγήματα, οι πρωταγωνιστές των οποίων δρουν μέσα σε τάξη, μιας και η σχολική ζωή είναι κοντά στα βιώματα των παιδιών».

«Της δασκάλας τα μάγια»

Όσον αφορά το πρώτο μέρος της παράστασης, όπου αποδόθηκε το διήγημα «Της δασκάλας τα μάγια», εμφανίστηκε ένα δίπολο μεταξύ της νεαρής δασκάλας, που πρεσβεύει την ορθολογιστική σκέψη της επιστήμης και δεν πιστεύει στα μάγια, έναντι της γηραιάς μητέρας της άλλης δασκάλας, που είναι βαθύτατα επηρεασμένη από την εκκλησιαστική ορθόδοξη παράδοση και προσκαλεί τον ιερέα να κάνει ένα ευχέλαιο στο σχολείο, για να καταπολεμήσει στη μαύρη μαγεία. Επίκαιρο χαρακτήρισε το διήγημα η φιλόλογος, κ. Λάμπρου, μιας και, όπως σημείωσε, «οι ταινίες και τα βιβλία για εφήβους τα τελευταία χρόνια προσανατολίζονται στη μαγεία, κάτι που τους γοητεύει, δεδομένου ότι το υπερφυσικό πάντα γοήτευε τους ανθρώπους». «Και πολύ περισσότερο», συμπλήρωσε, «σε μια εποχή, όπως η σημερινή, που υπάρχει κρίση και αγωνία για το μέλλον». Όσον αφορά το μήνυμα, που περνάει το διήγημα του Παπαδιαμάντη προς τους νέους, σύμφωνα με την κ. Λάμπρου, είναι ότι «τα παιδιά πρέπει να προσέχουν με ποιους συναναστρέφονται και να μην απομακρύνονται από την πραγματική αλήθεια, που μπορούν να τη βρουν μέσα στην παράδοση και μέσα στην εκκλησία».

«Η Δασκαλομάννα»

Στο δεύτερο μέρος της παράστασης και στη θεατρική απόδοση της «Δασκαλομάννας», η ιστορία εξελίσσεται επίσης μέσα σε μια τάξη, με έντονο το ηθογραφικό στοιχείο, με τα φτωχά παιδιά της εποχής, που δεν πλένονται, δε φορούν παπούτσια κ.λπ. Το έργο θίγει την παιδαγωγική στάση του δασκάλου, που ενώ ακολουθεί μια καινούργια παιδαγωγική μέθοδο, στη συνέχεια αυτή μεταστρέφεται και υιοθετεί την παλιά αυταρχική του συμπεριφορά. Από τη μια μεριά παρουσιάζεται η μεταστροφή του δάσκαλου, η εσωτερική του περιπέτεια, το πώς βιώνει το πένθος και το σύνολό του ψυχικού του κόσμου, ενώ από την άλλη καταδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται την κατάσταση, ψυχογραφούν το δάσκαλό τους και κινούνται κι εκείνα με ανάλογη συμπεριφορά. Συγκινητικό χαρακτήρισε η κ. Γιαλαντζή το συγκεκριμένο έργο και εκτίμησε ότι «τα παιδιά μπορούν να διακρίνουν μέσα από αυτό ότι οι δάσκαλοί τους δεν είναι οι ιδανικοί άνθρωποι, αλλά υπόκεινται κι αυτοί στα πάθη, με επακόλουθο να προσαρμόζουν κι εκείνα ανάλογα τη συμπεριφορά τους, να ωριμάζουν από την πορεία του δασκάλου».

Πατήρ Δημήτρης Βασιλειάδης
«Ο Παπαδιαμάντης είναι μια γνήσια ελληνοορθόδοξη φωνή, εκφραστής του ρωμαϊκού φρονήματος, αλλά λείπει σήμερα από τα σχολεία»

Ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα της πρώτης δράσης της νεοσύστατης θεατρικής ομάδας του ΜΟΚ, ο πρόεδρος του Ομίλου, πατήρ Δημήτρης Βασιλειάδης, εστίασε αρχικά στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και στο ρόλο του στη σημερινή εποχή, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την επαφή των νέων ανθρώπων με το έργο αυτό. «Ο Παπαδιαμάντης είναι μια γνήσια ελληνορθόδοξη φωνή, εκφραστής του ρωμαϊκού φρονήματος», υπογράμμισε, εκφράζοντας όμως την πικρία του για το γεγονός ότι «σήμερα λείπει από τα σχολικά βιβλία». «Στην Ελλάδα πάσχουμε από έναν διχασμό», εκτίμησε, «ότι από τη μια διατηρούμε μέσα μας τα στοιχεία του ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας και από την άλλη στρεφόμαστε προς τη δύση και τη θαυμάζουμε». «Υπάρχει αυτός ο διχασμός», συνέχισε, «στην πνευματική και πολιτική ηγεσία μας και σε όλους τους τομείς, έτσι ώστε φλερτάρουμε πιο πολύ με τη δύση και αρνούμαστε στα δικά μας». «Τελευταίως παρουσιάζεται μια ζωηρή κίνηση να αποκαθηλωθούν όλες οι ελληνορθόδοξες αξίες», διέκρινε, «και σε αυτό το περιβάλλον ο Παπαδιαμάντης δεν πολυχωράει». Σε αντίθεση με την ως άνω περιγραφείσα τάση της εποχής μας, υπογράμμισε τη σπουδαιότητα παρόμοιων εκδηλώσεων-αφιερωμάτων στον Παπαδιαμάντη, εξηγώντας ότι «η προβολή του Παπαδιαμάντη είναι η προβολή της εμμονής μας στον πολιτισμό μας και στις ρίζες μας».

«Είναι βέβαιο ότι μέσα στην ψυχή όλων των Ελλήνων υπάρχει η αφοσίωση στη γνήσια παράδοσή μας»

Για το κατά πόσον μπορούν οι νέοι μας σήμερα να διατηρήσουν τα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού και της παράδοσης και να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενεές, ο πατήρ Δημήτριος εμφανίστηκε αισιόδοξος, υποστηρίζοντας ότι «είναι βέβαιο ότι μέσα στην ψυχή όλων των Ελλήνων υπάρχει αυτή η αφοσίωση στη γνήσια παράδοσή μας, η οποία, όμως, επικαλύπτεται ή ξεριζώνεται από τη στροφή προς τα δυτικά πρότυπα». «Τα παιδιά όμως έχουν ανεπαίσθητα αυτήν την τάση», υπογράμμισε, «κι εμείς όταν την τονώνουμε, συμβάλλουμε στο να διατηρηθεί αυτή η ταυτότητά μας». «Γιατί αν αρνηθούμε την ταυτότητά μας», συνέχισε, «τότε αρνούμαστε τον εαυτό μας και πάμε για καταστροφή. Δυστυχώς κάποιοι αυτό δε θέλουν να το καταλάβουν, παρότι όλοι έχουν μέσα τους αυτό το φρόνημα, το οποίο το κουκουλώνουν και το αποκοιμίζουν. Κάποια στιγμή εκδηλώνεται, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές του ανθρώπου. Δε λέω να μη μετέχουμε στο σύγχρονο πολιτισμό, αλλά κρατώντας τις βάσεις και τα θεμέλιά μας, όπως κάνουν και άλλοι λαοί. Είναι καταπληκτικό ότι εμείς, που έχουμε τον ανώτερο πολιτισμό, τον αρνούμαστε, ενώ άλλοι, που έχουν πολιτισμούς χαμηλότερου επιπέδου, εμμένουν εκεί και επιμένουν».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.