Συλλαλητηριο για την Παγκοσμια Ημερα της Γυναικες

Συλλαλητήριο με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας πραγματοποίησαν την Πέμπτη το απόγευμα η Κοινωνική Συμμαχία του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (ΠΑΜΕ), της Πανελλαδικής Αντιμονοπωλιακής Συσπείρωσης των ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ), της Παναγροτικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (ΠΑΣΥ), του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) αιτώντας ένα καλύτερο αύριο για τις γυναίκες και γενικότερα για όλους, να ανοίξει ο δρόμος για το μέλλον, ένα μέλλον απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το μέλος της Γραμματείας ΠΑΜΕ Νομού Ροδόπης Δημήτρης Ανθούσης κάλεσε τις γυναίκες να μην εφησυχάζουν στις σημερινές επικρατούσες συνθήκες και έκανε λόγο για «ισοτιμία στα χαρτιά» με την πραγματικότητα να επιβάλλει «σκληρή ανισότητα για τις γυναίκες των εργατικών, λαϊκών στρωμάτων».

Κατήγγειλε τις πολιτικές που ακολουθούνται οι οποίες έχουν στόχο «να μας πείσουν, ότι είμαστε συνυπεύθυνoι για τα χρέη και τα ελλείμματα που τόσα χρόνια δημιουργήθηκαν από τις πολιτικές τους, θέλοντας να μας πείσουν, ότι πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να κάνουμε θυσίες για να βγούμε από την καπιταλιστική, οικονομική κρίση που προκλήθηκε επειδή ακριβώς τα μονοπώλια έσκασαν από τα κέρδη τους. Αυτός είναι ο δικός τους μονόδρομος». Σε αντιπαράθεση για το ΚΚΕ μονόδρομος είναι «το αντιπάλεμα αυτής της πολιτικής που μας θέλει σύγχρονους δούλους, υποταγμένες στα συμφέροντα των εργοδοτών, στους νόμους της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Μονόδρομος για μας είναι η οργανωμένη ταξική πάλη, η σύγκρουση, η ρήξη και η ανατροπή. Ο αγώνας για ένα δρόμο ανάπτυξης, που στο επίκεντρό του θα έχει τις σύγχρονες ανάγκες μας, όπου τα πλούτη που παράγουμε και καρπώνεται μια χούφτα καπιταλιστών θα είναι ιδιοκτησία του λαού, θα μας εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή, τη ζωή που αξίζει σε εμάς και τις οικογένειές μας» και κάλεσε τους εργαζόμενους να συστρατευθούν με το ΚΚΕ και να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους «Κανένας αγώνας δεν έχει θετικό αποτέλεσμα χωρίς τη συμμετοχή των γυναικών, χωρίς τη σύμπραξη του εργατικού, του λαϊκού κινήματος», τόνισε και κατέθεσε το διεκδικητικό πλαίσιο του ΚΚΕ που αφορά:

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. 7ωρο – 5θήμερο – 35ωρο, κατώτερο μισθό 1.400€, καμία κατάργηση της Κυριακής αργίας.
• Καμία κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Υπογραφή κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που να ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες μας.
• Σύνταξη στα 60 για τους άντρες, στα 55 για τις γυναίκες. Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι.
• Ουσιαστική προστασία της μητρότητας για τις μισθωτές, αυτοαπασχολούμενες και αγρότισσες κατά τη διάρκεια της κύηση και της γαλουχίας.
• Αποκλειστικό δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας – Πρόνοιας.
• Κρατικούς δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία.
• Προστασία των ανέργων. Επίδομα ανεργίας στο 80% του κατώτερου μισθού. Υπολογισμός του χρόνου ανεργίας ως συντάξιμου χρόνου.

Γωγώ Φακιρίδου, «Η καπιταλιστική κρίση που ζούμε βαθαίνει την ανισοτιμία»

Η πρόεδρος του Παραρτήματος Ροδόπης της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος, ενός από τους αρχαιότερους γυναικείους συλλόγους του νομού, ιδρύθηκε το 1979, κ. Γωγώ Φακιρίδου μίλησε στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή στην εκπομπή του Δάμωνα Δαμιανού «Αιχμή του Δόρατος» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Η κ. Φακιρίδου μιλώντας για τα προτάγματα και τις πραγματικότητες πάνω στις οποίες δουλεύει σήμερα το γυναικείο κίνημα τόνισε ότι «ιδιαίτερα η φετινή 8η του Μάρτη βρίσκει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, όχι μόνο τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες, να δέχονται μια πολύ μεγάλη κρίση, να δέχονται τις συνέπειες της κρίσης βαριές στα δικαιώματά τους. Θεωρούμε ότι η κρίση δεν προέρχεται από τις γυναίκες και τους άνδρες, από τους εργαζόμενους, και ειδικά από τους ανθρώπους του καθημερινού μόχθου. Η καπιταλιστική κρίση σήμερα που ζούμε, γιατί περί αυτού πρόκειται, οξύνει και βαθαίνει την ανισοτιμία. Σίγουρα η ισοτιμία δεν μπορεί να επιτευχθεί στο καπιταλιστικό καθεστώς που ζούμε σήμερα, γιατί όταν ζούμε σε ένα εκμεταλλευτικό καθεστώς, όπως ο καπιταλισμός, που σημασία έχει το κέρδος και η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, είναι πολύ φυσιολογικό να μην μπορεί να υπάρχει ισοτιμία, όχι μόνο γυναικεία, αλλά γενικότερα ισοτιμία, πόσο μάλλον όταν οι γυναίκες υφίστανται και φυλετική καταπίεση».

«Οι γυναίκες κατορθώνουν τόσα όσα ο καπιταλισμός τους επιτρέπει»

Το γεγονός ότι οι γυναίκες μέχρι σήμερα κατόρθωσαν να κατακτήσουν πολλά βάθρα κατά την κ. Φακιρίδου δεν σημαίνει ότι κατάκτησαν και την ισοτιμία. «Ζούμε στο 2011 και με την πρόοδο της τεχνολογίας και την εξέλιξη οι γυναίκες θα έπρεπε να έχουν κατορθώσει πολύ περισσότερα. Κατορθώνουν τόσα όσα τις αφήνει ο καπιταλισμός που τις εκμεταλλεύεται μέχρι εκεί που μπορεί και όταν δεν τις θέλει τις στέλνει στο σπίτι τους για να ασχοληθούν με την οικογένεια, γιατί κατά τα άλλα συρρικνώνει και το κόστος της κοινωνικής πρόνοιας. Συνεπώς σήμερα, όταν μιλάμε για προβλήματα, μιλάμε για ανεργία στις γυναίκες, που πολλαπλασιάζεται καθημερινά, που φθάνει γύρω στο 16%, μιλάμε για ανεργία στις νέες γυναίκες που αγγίζει ένα ποσοστό της τάξης του 30%, μιλάμε για ανεργία, όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία στους δέκα ανέργους οι δέκα είναι γυναίκες, μιλάμε για ανασφάλεια, για νέα επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας που πλήττουν πρώτα και κύρια τις γυναίκες, θέλοντας να τις βάλουν να συνδυάσουν τις οικογενειακές με τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις».

Εικονικό το πρότυπο γυναίκας που προβάλλεται

Όσον αφορά στο γενικότερο πρότυπο της γυναίκας που τα τελευταία χρόνια είναι ένα μοντέλο sex and the sity η κ. Φακιρίδου υποστηρίζει ότι αυτό αναφέρεται «σε γυναίκες αστικής τάξης, πλούσιες, που λίγο πολύ έχουν τα προβλήματά τους λυμένα και έχουν να παλέψουν μόνο με την φυλετική καταπίεση. Αυτό δεν είναι το πρότυπο που υπάρχει μέσα στη ζωή μας. Είναι μια εικονική πραγματικότητα την οποία θέλουν να περάσουν στις γυναίκες που κάθονται μπροστά στην τηλεόραση, κι ας μου επιτραπεί η έκφραση, αποχαυνώνονται, βλέποντας όλες αυτές τις εκπομπές που δεν είναι μόνο αυτές καθαυτές, είναι η γενικότερη νοοτροπία που περνά μέσα από το κουτί και μέσα από τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης με φωτεινές εξαιρέσεις κάποιους σταθμούς και δημοσιογράφους».

Η κατάκτηση υψηλών πολιτικών θέσεων από γυναίκες επιβεβαιώνει ότι η ανισοτιμία έχει βάση ταξικές διακρίσεις

Η πρόεδρος του Παραρτήματος ΟΓΕ Ροδόπης υποστήριξε ότι οι γυναίκες που έχουν κατακτήσει υψηλές πολιτικές θέσεις δεν αποτελούν πρότυπο για τις γυναίκες απλά επιβεβαιώνεται με αυτό τον τρόπο ότι η γυναικεία ανισοτιμία έχει τη βάση της στις ταξικές διακρίσεις. «Η κ. Μέρκελ, η κ. Λεπέν, οι βουλευτίνες του κυβερνώντος κόμματος που παίρνουν μέτρα και επιτίθενται με όση σκληρότητα έχει απομείνει, κυρίως στις γυναίκες, δεν έχουν καμία σχέση με τις εργαζόμενες ή με το τι συμφέρει τις εργαζόμενες σήμερα, αλλά παίρνουν μέτρα ανάλογα με το τι συμφέρει το κεφάλαιο και η πλουτοκρατία σήμερα. Εδώ είναι ακριβώς το νόημα της ταξικής ανισοτιμίας της γυναίκας. Είναι διαφορετικό τελείως να μιλάμε για γυναίκες που έχουν λυμένα τα οικονομικά τους προβλήματα, γυναίκες που περνούν το πρωινό τους κάνοντας βόλτα στην αγορά, και γυναίκες όπως οι εργάτριες της Φάνκο, οι απολυμένες εργάτριες από οποιοδήποτε άλλο εργοστάσιο σήμερα στη πόλη μας, όπως είναι οι άνεργες, όπως οι μετανάστριες, όπως οι γυναίκες που βούτηξαν με τα παιδιά τους στην Κρήτη για να μην ξαναγυρίσουν στην Λιβύη, όπως οι γυναίκες που ζουν τον πόλεμο στο πετσί τους από τις διάφορες επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού»

Οι κατακτήσεις της πρώτης απόπειρας οικοδόμησης σοσιαλισμού σφραγίδα στις εξελίξεις και στα αιτήματα του γυναικείου κινήματος

Κατά την κ. Φακιρίδου οι γυναίκες που καλούνται να εφαρμόσουν πολιτική βγάζουν προς τα έξω ανδρικές συμπεριφορές «γιατί καλούνται να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική και να την εκτελέσουν Υπάρχει ταξική γυναικεία ματιά στην πολιτική, υπάρχει η δική μας ματιά. Για μας αυτός είναι ο μονόδρομος, δεν υπάρχει άλλη λύση, μόνο αν ανατραπεί αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα που ζούμε, οι γυναίκες θα μπορούν να δουν άσπρη μέρα. Παρόλες τις ενστάσεις που υπάρχουν, αυτό το διείδαν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι γυναίκες, δεν υπήρχε ανεργία, υπήρχαν μεγάλες κατακτήσεις στο θέμα της μητρότητας, όλες οι άδειες πριν και μετά τον τοκετό, που ίσχυσαν σε ένα βαθμό και εδώ, προέρχονταν από τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του κόσμου και των γυναικών. Οι κατακτήσεις της πρώτης απόπειρας οικοδόμησης σοσιαλισμού σε αυτές τις χώρες έχει βάλει μια πολύ μεγάλη σφραγίδα και στις εξελίξεις αλλά και στα αιτήματα του γυναικείου κινήματος. Για παράδειγμα εμείς λέμε ότι η σύνταξη στις γυναίκες πρέπει να δίνεται στα πενήντα πέντε και όχι στο όνομα της ισοτιμίας στα εξήντα επτά. Είναι δώδεκα χρόνια παραπάνω και παραβλέπεται ο αναπαραγωγικός ρόλος και η συμμετοχή τους γενικότερα μέσα στην οικογένεια. Λέμε ότι οι γυναίκες που δουλεύουν στις ανθυγιεινές εργασίες πρέπει να παίρνουν σύνταξη στα πενήντα. Ζητάμε άδεια κυήσεως τοκετού και γαλουχίας ίδιες τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.