Να σταματησουν οι “αμπελοφιλοσοφιες” στο θεμα των παρανομων μεταναστων

Στο προσκήνιο και πάλι το θέμα των μεταναστών με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, που αφορούν παράνομους μετανάστες, που κρατούνται σε χώρους υποδοχής της χώρας μας και συγκεκριμένα της περιοχής μας, ήρθαν να μας ξυπνήσουν απότομα. Δεν είναι ότι δεν τα ξέραμε, δεν είναι ότι δεν τα ξανακούσαμε. Είναι, που μάλλον έχουμε εθιστεί στην ιδέα της καταστρατήγησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και, πλέον, η κατάσταση δε μας εγείρει την ανάγκη να αντιδράσουμε. Είναι λίγα χιλιόμετρα μακριά μας, ίσως και λίγα μέτρα δίπλα μας, αλλά αδυνατούμε να τους αντικρίσουμε κατάματα.

Και όμως, εκείνοι αποφάσισαν να μας αποσπάσουν την προσοχή, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο. Από τη μια μεριά, στον ειδικό χώρο παραμονής αλλοδαπών της Βέννας Ροδόπης, επέλεξαν να κάνουν φασαρία για να μας αφυπνίσουν. Την Παρασκευή το πρωί, λοιπόν, εννέα κρατούμενοι με καταγωγή από τη Συρία και το Ιράκ, οι πέντε εξ αυτών για διακίνηση μεταναστών και οι άλλοι τέσσερις με διοικητική απέλαση, λόγω παράνομης εισόδου στη χώρα, απέδρασαν από το χώρο, αφού αποκόλλησαν ένα από τα κιγκλιδώματα. Δυο από τους μετανάστες συνελήφθησαν αμέσως, σύμφωνα με την αστυνομία, ενώ οι υπόλοιποι αναζητούνται.

Την ίδια ώρα, άλλοι δυο μετανάστες στον Έβρο, καταγόμενοι από το Ιράν, επέλεξαν να μας σοκάρουν με έναν πιο σιωπηλό τρόπο. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγουν την απέλασή τους, έραψαν τα χείλη τους με τα κορδόνια από τα παπούτσια τους μέσα στα κρατητήρια, που βρίσκονταν περιορισμένοι. Μάλιστα, ενώ μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, αρνήθηκαν οποιαδήποτε ιατρική βοήθεια. Αν αυτό φαντάζει φρικτό για τους περισσότερους, τότε θα είναι πιο εύκολο να αντιληφθούμε, πόσο πιο φρικτή θεωρούν οι ίδιοι την επιστροφή τους στις πατρίδες τους.

Τι συζήτησε ο κ. Παπουτσής;

Σιωπηλά ή φωναχτά, λοιπόν, η απάντηση δόθηκε και πάλι στην ελληνική κοινωνία. Κι αν η Κρήτη, η Πελοπόννησος κι η Αθήνα βρίσκονται πολύ μακριά γεωγραφικά, για να ακούσουν τις φωνές αυτών των ανθρώπων, τότε το ρόλο του διακομιστή θα έπρεπε να τον αναλάβει η τοπική κοινωνία της Θράκης. Κι αυτό είναι, που προκαλεί τις περισσότερες απορίες. Τι άραγε συζήτησαν οι τοπικοί φορείς κατά τη συνάντηση τους την προηγούμενη εβδομάδα με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρήστο Παπουτσή, στην Αλεξανδρούπολη; Τι εικόνες, άραγε, του μετέφεραν και ποια γεγονότα; Ποιες ήταν εκείνες οι πληροφορίες, που δέχτηκε ο υπουργός, ώστε να βγει διατρανώνοντας ότι «η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι»; Γιατί ό,τι κι αν συζητήθηκε στην εν λόγω συνεδρίαση, το ζήτημα είναι ότι ο υπουργός έπεσε θύμα παραπληροφόρησης. Η Ελλάδα είναι όντως ένα «ξέφραγο αμπέλι» εδώ και χρόνια. Κι αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Το ζήτημα, όμως, είναι πλέον να το εντοπίσουμε στην ουσία του και να μην αναλωνόμαστε σε άσκοπες επικλήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί να τόνισε ο κ. Παπουτσής ότι τα κύματα λαθρομεταναστών, που δεχόμαστε, δεν είναι φαινόμενο, που αφορά τη χώρα μας αλλά την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολο της», αλλά αυτές τις δηλώσεις τις ακούμε χρόνια, χωρίς να ιδρώνει το αυτί των Ευρωπαίων.

Πώς θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες;

Και το αμπέλι μας συνεχίζει να μένει ξέφραγο και οι «εισβολείς» συνεχίζουν να εισέρχονται με ευκολία, όπως κάνουν τα σκυλιά, που είναι λάτρεις των σταφυλιών, και οργώνουν τους αμπελώνες. Κι εδώ έρχεται να δέσει με το θέμα μας η λαϊκή έκφραση «πήγε σαν το σκυλί στο αμπέλι», που χρησιμοποιεί ο λαός μας, μια έκφραση, που προέρχεται από την αντιμετώπιση των σκυλιών από τους ιδιοκτήτες, όταν τους προκαλούσαν ζημίες στον αμπελώνα τους. Προφανώς και εκείνοι θα τα άφηναν ξέφραγα τα αμπέλια, αλλά δεν είναι ώρα να πάρουμε τα βουνά και τους κάμπους, για να το παρατηρήσουμε και να το εμπεδώσουμε. Δε θέλει μεγάλη εμπειρία να αντιληφθούμε ότι κάθε φορά, που αποθέτεις κάτι έκθετο σίγουρα θα αξιοποιηθεί ανάλογα από όσους το έχουν ανάγκη. Όπως συνέβαινε με τα σκυλιά, που αγαπούσαν τα τσαμπιά από τα σταφύλια, έτσι συμβαίνει και με τους μετανάστες, που μπαίνουν στη χώρα μας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, εκμεταλλευόμενοι, βεβαίως «το άφραγο του αμπελιού μας». Σαν τα σκυλιά λοιπόν θα συνεχίσουμε να τους αντιμετωπίζουμε;

Να πάψει να εθελοτυφλεί η τοπική κοινωνία

Στο παραπάνω ερώτημα ελλοχεύει ο κίνδυνος να υποπέσουμε σε ατόπημα και να φανερωθεί, πόσο «γραφικοί» είμαστε. Γι’ αυτό δε θα μπούμε στον κόπο να επανεξετάσουμε εκτενώς τις χιλιοαναδειγμένες τριτοκοσμικές καταστάσεις και όρους διαβίωσης των μεταναστών στη Βέννα, αλλά και σε άλλους χώρους υποδοχής, ούτε την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, για την οποία η χώρα μας έχει καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ούτε τις με συνοπτικές διαδικασίες εκδιδόμενες αποφάσεις απέλασης των μεταναστών. Θα αρκεστούμε, (μόνο και μόνο επειδή συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να τελειώνουμε με μια παρότρυνση-ευχή-δέηση), να επισημάνουμε ότι οι οποίες πρωτοβουλίες πρέπει να ληφθούν άμεσα. Η τοπική κοινωνία πρέπει να βγει μπροστά επιτέλους και να πάψει να πιστεύει σε ευχολόγια των υπεύθυνων ή να εθελοτυφλεί. Το ζήτημα είναι να μπει ένας φράχτης στο αμπέλι μας, όχι να μετατραπεί σε νεκροταφείο της αξιοπρέπειας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.