Σε αυτό το άρθρο μου θέλω να αναφερθώ στην αγάπη που τρέφουν οι άνθρωποι προς τη σημαία. Την τελευταία περίοδο και τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι που ζουν στην Ελλάδα έρχονται αντιμέτωποι με εικόνες σημαιών, κατάσταση που δεν είναι καθόλου συνηθισμένη.

Το πάθος αυτό για τη σημαία, εκτός των γιορτινών ημερών, πρωτοξεκίνησε τον καιρό που η Ελλάδα έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης…

Συνεχίστηκε με τους Ολυμπιακούς…

Και φτάσαμε στους προκριματικούς αγώνες του παγκόσμιου κυπέλλου…

Η αγάπη για τη σημαία έγινε σχεδόν της μόδας. Στα μπαλκόνια, στα παράθυρα, στα πίσω παράθυρα των ταξί, στα μπλουζάκια των γυναικών, στις κλειδοθήκες και στους αναπτήρες των αντρών… παντού η ελληνική σημαία.

Προσωπικά, τότε που ζούσα στην Τουρκία ανησυχούσα όταν έβλεπα τουρκικές σημαίες στις οδούς, στις συγκεντρώσεις ή σε κάθε εκδήλωση, εκτός των γιορτινών ημερών. Όταν έβλεπα να είναι παντού κρεμασμένες οι τουρκικές σημαίες, έχοντας την ψυχολογία του μειονοτικού, φοβόμουνα μη τυχόν φουντώσουν τα εθνικιστικά συναισθήματα του τουρκικού λαού και μη ξαναεμφανιστούν τα συναισθήματα μίσους και κακίας απέναντι σε μας, τη ρωμαίικη μειονότητα. Μάλιστα όταν ήμουν πιο μικρός ένιωθα ακόμα μεγαλύτερο φόβο και ρωτούσα στους γονείς μου: «μήπως θα γίνει κάτι;»

Όμως οι ανησυχίες μου αυτές άρχισαν να φουντώνουν πάλι τώρα που βλέπω παντού ελληνικές σημαίες. Οι φόβοι που ένιωθα διαλογιζόμενος ότι δεν είναι καθόλου φυσική αυτή η αγάπη για τη σημαία, ότι μπορούν να φουντώσουν τα εθνικιστικά συναισθήματα του ελληνικού λαού και ότι προλειαίνει το έδαφος για την καταστροφή του κάθε τι που δεν είναι «ελληνικό», δικαιώθηκαν ύστερα από τα επεισόδια που συνέβηκαν στις ελληνικές πόλεις την προηγούμενη εβδομάδα κατά των Αλβανών μεταναστών, τα οποία κατέληξαν στο θάνατο ενός Αλβανού. Έβρασε καλά- καλά το αίμα μου βλέποντας το ξύλο που τρώνε οι άνθρωποι στο δρόμο μόνο και μόνο επειδή δεν είναι Έλληνες.

Ένιωθα μια επιθυμία να βγω στους δρόμους και να δείρω καλά- καλά εκείνους που έδερναν αδιάντροπα και άνανδρα.

Θεωρώ ότι μάλλον τα ίδια συναισθήματα διέπουν αυτές τις ημέρες και τους Τούρκους που ζουν στην Ελλάδα και μοιράζομαι τις ανησυχίες τους. Τη στιγμή που ανησυχεί τους πιο «λογικούς» Έλληνες το γεγονός όλα τα μέρη να είναι στολισμένα με ελληνικές σημαίες και τα εθνικιστικά σλόγκαν, νομίζω ότι καταλαβαίνω πως νιώθει η τουρκική μειονότητα.

Ερωτήσεις όπως «μήπως συνέβη κάτι; Άραγε μέχρι πού θα φτάσει αυτή η εθνικιστική συρροή;» φέρνουν στα μυαλά οι σημαίες που κάποτε ανοίγονταν μόνο από την ομάδα των «κουρσάρων» με την κάθε ευκαιρία, να ανοίγονται τώρα από τους μανάβηδες, τους μπακάληδες, τους ταξιτζήδες, τις γυναίκες. Πιστεύω ότι αυτή η αγάπη για τη σημαία δεν έχει σχέση με εκείνη που σκέφτομαι εγώ.

Μετά από την Τουρκία κατάλαβα και στην Ελλάδα τη διάφορα μεταξύ κάποιου που αγαπάει την πατρίδα του και κάποιου που είναι εθνικιστής.

Εάν δεν είναι έτσι εγώ τότε προσωπικά έχω μια αλλεργία απέναντι στις σημαίες.

Stelyo Berberaki

Azinlikca

Οκτώβριος 2004

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.