Αλεβιτης – Σουνιτης δεν εχει σημασια

Ως γνωστόν, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκαν οι ιστορικές πολιτιστικές εκδηλώσεις και οι αγώνες πάλης «Χίλια». Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος εκατοντάδες – χιλιάδες μέλη της μειονότητας από κάθε γωνία της Δ. Θράκης αντάμωσαν στο οροπέδιο Χίλια, έδωσαν μηνύματα ενότητας και έζησαν την χαρά και την ευτυχία της αναβίωσης κοινών πολιτισμικών αξιών περίπου επτά αιώνων…

Όταν κοιτάξουμε όμως την ειδησεογραφία και τα σχόλια κάποιων τοπικών ημερήσιων ελληνικών εφημερίδων, βλέπουμε ότι κάποιοι Έλληνες συμπολίτες μας δεν ήταν και ευχαριστημένοι από αυτό το γεγονός. Ο κύκλος αυτός, παρά τις όποιες θετικές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται την μειονότητα ως μια εθνική απειλή. Για αυτό το λόγο, προσπαθεί εδώ και χρόνια να απομακρύνει την μειονότητα από την εθνοτική της ταυτότητα, θέλει να την διαμελίσει και να την διαιρέσει τεχνητά σε διάφορες ομάδες…Να, εδώ κύριοι δε ζούνε Τούρκοι, αλλά Πομάκοι… Να δεν είναι Σουνίτες, αλλά Αλεβίτες…

Υπάρχουν διάφορα δόγματα και πιστεύω στον Χριστιανισμό, όπως η Ορθοδοξία, ο Καθολικισμός και ο Προτεσταντισμός. Αντίστοιχα ανάλογες διαφορές υπάρχουν και στο Ισλάμ. Ενδεχομένως κάποιοι ομογενείς μας που ζουν σε αυτήν την περιοχή να είναι Αλεβίτες. Αυτό δεν είναι σημαντικό. Σημαντική είναι η εθνοτική ταυτότητα αυτών των ανθρώπων. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι το τι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι. Όχι όμως η ταυτότητα την οποία τους επιβάλουν κάποιοι άλλοι ή προσπαθούν να τους επιβάλουν με το ζόρι. Αφήστε τους ανθρώπους να προσδιορίσουν τον εαυτό τους όπως θέλουν οι ίδιοι. Αυτό ποιόν και πώς βλάπτει; Εάν αυτοί οι άνθρωποι λένε – και αυτό κάνουν – ότι είναι Τούρκοι, λένε ότι κατέχουν τα τουρκικά ήθη και τα έθιμα, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι Τούρκοι. Το μόνο που απομένει σε αυτό το σημείο είναι ο σεβασμός στην ταυτότητα αυτών των ανθρώπων…

Είτε μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, είτε θέλουμε ή δεν το θέλουμε, πρέπει να δεχτούμε την ακόλουθη πραγματικότητα: Στα εδάφη που τα ονομάζουμε Δ. Θράκη ζει μια επίσημη μειονότητα με την τουρκική εθνική ταυτότητα και το μουσουλμανικό θρήσκευμα. Την επίσημη αυτή ονομασία την έχει κερδίσει με την «Συνθήκη της Λοζάννης» που έχει υπογραφεί το 1923. Και από εκείνη την ημερομηνία αυτοί οι άνθρωποι έχουν εκπληρώσει ανελλιπώς όλες τις υποχρεώσεις τους έναντι του κράτους και έχουν εργαστεί για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας τους, όπως ο κάθε έλληνας πολίτης, παρά τις διακρίσεις και τις αδικίες που υπέστησαν. Έχουν θυσιάσει και την ζωή τους χωρίς δισταγμό για την άμυνα της χώρας αυτής, όταν ήταν ανάγκη. Κανένας δεν θα πρέπει να αμφιβάλει ότι θα συνεχιστεί αυτό και στο μέλλον.

Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει κανένα απτό παράδειγμα που να αποδεικνύει το αντίθετο στην ιστορία της μειονότητας. Παρά την οφθαλμοφανή αυτή πραγματικότητα, η υπόδειξη ή η αντίληψη της μειονότητας ως μια εθνική απειλή για την συνοχή της χώρας, αν και δεν είμαι γιατρός, νομίζω ότι δεν είναι τίποτα άλλο από μια παράνοια που χρήζει θεραπεία…

Σεζέρ Ριζά

27/08/204

Τζουμχουριέτ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.