Ιμπραμ Ονσουνογλου: «Σαπιοι οι κανονες του εκλογικου παιχνιδιου στη μειονοτητα!»

Είμαστε στο σπίτι μαζί με τον κ. Ονσούνογλου το βράδυ της 12ης Μαρτίου. Η ώρα είναι περίπου 09:45 και παρακολουθούμε τον αγώνα ποδοσφαίρου Genclerbirligi – Valencia. Ο γιατρός, λόγω φόρτου εργασίας, είναι κουρασμένος. Παρακολουθούμε τον αγώνα από τις πολυθρόνες μας χωρίς να μιλάμε. Πάντα ανησυχούσα για τους ψυχίατρους, μη τυχόν επηρεαστούν και οι ίδιοι από τους ασθενείς με τους οποίους είναι συνέχεια μαζί και προσπαθούν να τους θεραπεύσουν. Δεν ξέρω, τόσα χρόνια που έζησα στην Τουρκία, μεγάλωσα παρακολουθώντας από τον δέκτη της τηλεόρασης τούς κρεοπώλες να σφάζουν τις γυναίκες τους, τους οδηγούς να πατάνε τους αθώους ανθρώπους, τους γιατρούς να βιάζουν τους ασθενείς τους, τις κινητές βόμβες να εξοντώνουν, τους αστυνομικούς να σκοτώνουν τους συναδέλφους τους, τους εργάτες να μαχαιρώνουν το αφεντικό τους, τους αδελφούς να πυροβολούν αδελφές για λόγους τιμής. Ίσως γι΄ αυτό είμαι κάπως περισσότερο συνωμότης!!!

Κάθε στιγμή περιμένω κάτι από το γιατρό. Άραγε, λέω, ακούει και μένα τώρα σαν κάποιο ασθενή του. Αυτά που νιώθω κάθε φορά στις συναντήσεις μου με τον γιατρό για μένα είναι κλασικές ανησυχίες. Όλες αυτές οι εξελίξεις και οι αλλαγές που έζησα στην Τουρκία, κρίση, καταστροφές, σεισμούς άλλαξαν και τη δική μου τη ζωή. Τώρα πια εξυφαίνω συνωμοσίες για το κάθε τι που ζω. Αλλά λόγω της δουλειάς μου υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να ρωτήσω και να μάθω από τον γιατρό. Και κάτι άλλο. Παρ΄ όλο που αντιπαθώ τους γιατρούς, αυτός ο γιατρός μου φαίνεται συμπαθητικός, ειλικρινής και στοργικός, όσο νέος και ανενημέρωτος και να είμαι, με ακούει με υπομονή και μου εξηγεί. Γι΄ αυτό το λόγο, πριν έρθουν οι καφέδες μας, είχα είδη ξεκινήσει να κάνω τις ερωτήσεις μου. Η συνέντευξη που θα διαβάσετε παρακάτω είναι μόνο ένα κομμάτι που επέτρεψε ο κ. Ιμπράμ να δημοσιευτεί στην εφημερίδα. Στην πραγματικότητα οι συνεντεύξεις που κάναμε μαζί θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε ένα ολόκληρο βιβλίο.

Αλλά ας επανέλθουμε…

– κ. Ονσούνογλου, η μειονότητα κατάφερε να εκλέξει τουλάχιστον έναν βουλευτή στις εκλογές. Ποια είναι η γνώμη σας για το θέμα αυτό;

– Καλά έκανε. Μπορούσε να εκλέξει και δύο ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε. Αλλά… εγώ πιστεύω ότι έχει μόνο συμβολική σημασία και καμία άλλη το να βγάλει η μειονότητα βουλευτή. Δηλαδή στην ουσία δεν χρησιμεύει σε τίποτα.

Για πολύ καιρό υπήρχαν προσδοκίες ότι με το κύρος που θα αποκτήσει ως βουλευτής αυτός που θα εκλεγεί από τη μειονότητα θα εισηγηθεί τη βελτίωση της κατάστασης στη μειονότητα, θα βοηθήσει στην οργάνωση της μειονότητας και θα αγωνιστεί στην πρώτη γραμμή. Με τον καιρό όμως διαψεύστηκαν αυτές οι προσδοκίες. Έτσι το θέμα του βουλευτή σιγά σιγά απομακρύνθηκε από τη σφαίρα του μύθου και πήρε τη σημερινή του διάσταση. Άραγε υπάρχει κάποιος που έχει ακόμα προσδοκίες από τον βουλευτή; Εγώ, με μια πιο κυνική έκφραση λέω ότι: «Θα εκλέξουμε βουλευτή. Γιατί; Για να πάρει κάποιο μέλος ή κάποια μέλη της μειονότητας 6.000 ευρώ μισθό. Τίποτα άλλο…».

– Είναι τόσο απλό;

– Ναι το απλουστεύω. Κοιτάξτε γιατί… Κανένας μειονοτικός υποψήφιος δεν βγαίνει μπροστά στους ψηφοφόρους μ΄ ένα πρόγραμμα για τα ζητήματα της μειονότητας. Και να εκλεγεί δεν το τηρεί. Ξεχνάει για τα καλά τα μειονοτικά προβλήματα μετά τις εκλογές. Προσπαθεί να θυμηθεί τα προβλήματα όταν ξανακατεβαίνει υποψήφιος. Με λίγα λόγια, η έδρα, εκτός του ότι είναι μέσο μισθοδοσίας κάποιου μέλους της μειονότητας, συγχρόνως αποδεικνύει και στην ίδια τη μειονότητα τη λογική «βρε αποδείξαμε την ύπαρξή μας». Κάτι είναι και αυτό. Φυσικά υπάρχουν και άλλες σημασίες στο να εκλέξεις βουλευτή. Αλλά ας μην τις αναφέρουμε εδώ, αλλά να εστιάσουμε την προσοχή μας στην κριτική. Παρακολούθησες στο CNN Turk τις συνεντεύξεις των μειονοτικών βουλευτών πριν από μερικούς μήνες; Να αυτό είναι το επίπεδο των δικών μας βουλευτών.

– Πώς; Δεν ανέλαβαν καμία σοβαρή εργασία οι βουλευτές μας; Για παράδειγμα ο κ. Γκαλήπ Γκαλήπ δεν έκανε καθόλου ωφέλιμα πράγματα κατά τη διάρκεια της θητείας του;

– Κοίτα τι θα σου πω. Οι θυρωροί της νομαρχίας κάνουν καλύτερα αυτά που πρέπει να κάνουν οι δικοί μας βουλευτές. Όσον αφορά τον κ. Γκαλήπ Γκαλήπ, ο οποίος υπήρξε βουλευτής για δυο τετραετίες, ρίξε μια ματιά στα πρακτικά της πρώτης τετραετίας, δεν θα δεις πουθενά το όνομά του. Στο δεύτερο ή στο τρίτο έτος της δεύτερης τετραετίας κατάθεσε ερώτηση. Ακολούθησαν και κάποιες άλλες ερωτήσεις, αν δεν κάνω λάθος συνολικά είναι ή τέσσερις ή πέντε. Δηλαδή πέφτει μισή ερώτηση για κάθε χρόνο αν υπολογίσουμε ότι υπήρξε βουλευτής για οκτώ χρόνια. Και στον απολογισμό των δυο τελευταίων χρόνων μίλησε από 5 λεπτά. Αυτά είναι αντικειμενικά δεδομένα… Να σου πω κάτι; Ξέρεις από πού ξεκινάει η άρνηση; Είναι σάπιοι στη μειονότητα οι κανόνες του εκλογικού παιχνιδιού. Και οι υποψήφιοι τηρούν αυτούς τους χαλασμένους κανόνες. Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες δεν πρέπει να γνωρίζεις καλά τα προβλήματα της μειονότητας, ούτε να τα παρουσιάζεις, να αγωνίζεσαι, να είσαι ταλαντούχος πολιτικός, να δώσεις λύσεις και πάει λέγοντας. Αν έχετε τέτοιες δεξιότητες εξασφαλίζετε μόνο την αποτυχία σας.

– Εάν δούμε το ζήτημα από την τουρκική πλευρά, άραγε κατά τη γνώμη σας σε αυτές τις εκλογές οι υποψήφιοι βουλευτές έλαβαν το χώρο που τους άξιζε στα τουρκικά ΜΜΕ;

– Μέχρι τις τελευταίες εκλογές έβλεπες ποτέ τις φωτογραφίες των αρχηγών της αντιπολίτευσης των τουρκοκυπρίων να δημοσιεύονται σε καμία τουρκική εφημερίδα; Ο μοναδικός αρχηγός που δημοσιεύεται η φωτογραφία του είναι ο κ. Ντεκτάς. Δεν υπάρχει άλλος αρχηγός, άλλη φωνή στην Κύπρο. Να έρθουμε στη μειονότητα. Στις βουλευτικές εκλογές του 1989 και του 1990 οι εκλογές στη μειονότητα έλαβαν τόσο χώρο όσο οι τουρκικές βουλευτικές εκλογές στα τουρκικά ΜΜΕ. Η φωτογραφία κάποιου συγκεκριμένου υποψηφίου από τη μειονότητα δημοσιευόταν πιο συχνά από αυτήν του Τούρκου πρωθυπουργού. Δηλαδή θέλω να πω ότι ήταν «στημένος ο αγώνας». Επομένως, στην Κομοτηνή ο κ. Ιλχάν Αχμέτ, παίρνοντας απρόβλεπτες ψήφους, εκλέχτηκε βουλευτής, στην Ξάνθη ο κ. Μπουρχάν Μπαράν πάλι πήρε απρόβλεπτες ψήφους και έχασε με μικρή διαφορά την έδρα και τα τουρκικά μέσα αδιαφόρησαν για όλα αυτά. Δεν το βρίσκω περίεργο.

Πρώτο σχόλιο: Δεν υπάρχει λόγος να δείξουν μεγάλο ενδιαφέρον τα τουρκικά ΜΜΕ. Δεύτερο σχόλιο: Στις εκλογές πέρασαν εκατοντάδες λεωφορεία και περίπου χίλια ιδιωτικά αυτοκίνητα από τα σύνορα τα οποία μετέφεραν ψηφοφόρους από την Τουρκία. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά. Το γεγονός δεν ξέφυγε και από την προσοχή των τουρκικών ΜΜΕ, γιατί μαζί με τους ψηφοφόρους ήρθαν και δημοσιογράφοι. Ομως γιατί δεν έλαβαν τον απαραίτητο χώρο στα ΜΜΕ τα εκλογικά αποτελέσματα και οι δυο «ήρωες» των εκλογών, Ιλχάν και Μπαράν; Ξεκάθαρα επειδή δεν κράτησε το «στήσιμο» σχετικά με τις εκλογές. Εδώ και καιρό η μειονότητα χαλάει τα στημένα αποτελέσματα. Αντιστέκεται.

– Κατά τη γνώμη σας το προξενείο υποστήριξε συγκεκριμένους υποψήφιους;

– Το προξενείο δεν προβαίνει σε τέτοιες πράξεις έτσι ώστε αυτές να μπορούν να χαρακτηριστούν επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Από κει και πέρα οι μειονοτικοί υποψήφιοι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Αυτοί που έχουν ματόχαντρα και αυτοί που δεν έχουν. Αν χρειάζεται να σοβαρευτούμε, από τη στιγμή που δεν δίνει αποτέλεσμα η επέμβαση θα σταματήσει από μόνη της. Πρέπει να σταματήσει. «Μην επεμβαίνεις στις εκλογές» είναι το μήνυμα που δίνει η μειονότητα εδώ και καιρό.

– Κατά τη γνώμη σας σε τι οφείλεται η εκλογή του δικηγόρου κ. Ιλχάν Αχμέτ;

– Για μένα αποτέλεσε έκπληξη ο αριθμός των ψήφων που έλαβαν τόσο ο κ. Ιλχάν Αχμέτ όσο ο κ. Μπουρχάν Μπαράν. Δεν το περίμενα. Άρα η μειονότητα έχει προχωρήσει πιο πολύ από ό,τι περίμενα εγώ. Εγώ νόμιζα ότι στη Ροδόπη η μειονότητα εκλέγει βουλευτή από το ΠΑΣΟΚ. Ενώ στη Ξάνθη από τη Ν.Δ. Αυτό εννοώ όταν λέω «στημένος αγώνας». Όσα για την επιλογή του κ. Ιλχάν…. Θα έχεις καταλάβει πόσα αυστηρά είναι τα κριτήριά μου. Έχω σχηματίσει θετικές εντυπώσεις για τον Ιλχάν. Άρα παρόμοιες εντυπώσεις είχαν και οι μειονοτικοί ψηφοφόροι. Μου αρέσει ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα μειονοτικά προβλήματα και η κριτική του προσέγγιση. Δεν είναι επιφανειακός. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι η τάση που έχει για δημαγωγία. Επίσης, είναι λανθασμένες κάποιες εκτιμήσεις του για τις «πολιτικές» εξελίξεις σχετικά με τη σύγχρονη ιστορία της μειονότητας. Πάρα το γεγονός ότι ο ίδιος μένει έξω από αυτά που θεωρεί ως αξίες, με μια τάση δημαγωγίας κάνει σαν να μην το καταλαβαίνει αυτό. Εάν χρειαστεί μπορώ να μιλήσω και πιο ξεκάθαρα.

– Θεωρώ ότι υποτιμάτε το αξίωμα του βουλευτή. Κατά τη γνώμη σας, αν ο βουλευτής δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της μειονότητας, τι άλλο μπορεί να γίνει;

– Δεν υποτιμώ το αξίωμα του βουλευτή. Κρίνω την πολιτική συμπεριφορά των βουλευτών μας. Στη μειονότητα, όταν λέμε πολιτική, επικεντρωνόμαστε αμέσως στις εκλογές. Ήρθε πια η ώρα να σκεφτόμαστε την πολιτική οργάνωση στη μειονότητα. Η συμμετοχή στη μειονότητα μπορεί να γίνει μόνο με πολιτική οργάνωση. Όχι αυτή η συμμετοχή, που πραγματοποιείται μια φορά στα τέσσερα χρόνια εκλέγοντας βουλευτή. Συνεχής συμμετοχή. Η πολιτική οργάνωση θα βοηθήσει τη μειονότητα να διεκδικήσει ολοκληρωμένα τα προβλήματά της. Η τάση που εκδηλώθηκε μέχρι στιγμής ήταν αυτή: Να εκλέξουμε βουλευτή για να ασχοληθεί αυτός με τα προβλήματα της μειονότητας, να ψάχνει αυτός για επίλυση. Δεν δουλεύει αυτός ο δρόμος. Πρέπει να ανοίξουμε εκείνο το δρόμο που θα βοηθήσει όσο το δυνατόν στη μεγαλύτερη συμμετοχή. Και αυτό προϋποθέτει πολιτική οργάνωση. Μια δημοκρατική οργάνωση που μπορεί να συμπεριλάβει όσους επιθυμούν. Εξάλλου, η παρούσα δομή είναι αντιδημοκρατική και απορρίπτει αυτούς που θέλουν να συμμετάσχουν.

– Σας ευχαριστώ πολύ.

– Και εγώ ευχαριστώ.

Εβρέν Δεδέ

18/03/2004

Trakya’nın Sesi

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.