Εθνικισμος

Είναι μια ασθένεια. Είναι μεταδοτική. Εμφανίζεται σε ένα μέρος αλλά μπορεί να εξαπλωθεί παντού. Μεταδίδεται με την επαφή. Από στόμα σε στόμα ακόμη και από αυτί σε αυτί. Μεταδίδεται από τον έναν στον άλλον. Είναι θέμα συζήτησης από τι τελικά επηρεάζονται οι άνθρωποι, από ένα μικρόβιο ή από ψυχολογικά αίτια; Ωστόσο τα συμπτώματα της ασθένειας είναι απολύτως γνωστά.

Πρώτα ανεβάζει τον πυρετό στο ανθρώπινο σώμα και το άτομο ζαλίζεται και χάνει την ισορροπία του. Ο υποψήφιος ασθενής αρχίζει να αναρωτιέται και να λέει «τι μου συμβαίνει;». Συγκεντρώνονται όλοι αυτοί που παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα και κάνουν ιατρικό συμβούλιο και συζητούν. Πιο καλά οι διανοούμενοι το κάνουν αυτό. Εξάλλου αυτή η ασθένεια πλήττει περισσότερο τους διανοούμενους. Όλο και περισσότερο αρχίζουν να λένε «εμείς», «τι μας συμβαίνει, μείναμε μόνοι γιατί όλοι μας κοιτάζουν με μισό μάτι;». Αυτό είναι το πρώτο σύμπτωμα.

Το δεύτερο σύμπτωμα είναι η καχυποψία. Κοιτάζουν με καχυποψία αυτούς που δεν έχουν προσβληθεί από αυτήν την ασθένεια. Οι υποψίες μεγαλώνουν όλο και περισσότερο κι επεκτείνονται σε διάφορα επίπεδα. Σ΄ αυτή τη φάση εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα της παράνοιας. Μετά εμφανίζεται ένας θυμός για όλους εκείνους που δεν ανήκουν στον κύκλο του «εμείς». Ανεβαίνει η πίεση. Αρχίζουν να βλέπουν εχθρούς γύρω τους. Διακρίνει κανείς μια ένταση στα πρόσωπά τους. Το βλέμμα αλλάζει, αρχίζει η ταχυκαρδία, ανεβαίνει η αδρεναλίνη. Κάποιοι κλίνουν προς το διάβασμα ή το γράψιμο. Ενώ αυξάνονται οι δημηγορίες, οι φωνές τους βγαίνουν σε υψηλούς τόνους.

Στην επόμενη φάση οι ασθενείς αρχίζουν να έχουν παραισθήσεις. Την ομάδα που χαρακτηρίζουν «εμείς» αρχίζουν να τη βλέπουν σαν ρομπότ, με άτομα που συμπεριφέρονται με πανομοιότυπο τρόπο. Στο «εμείς» τα άτομα δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους, είναι ολόιδια. Υπάρχουν γιατροί που υποστηρίζουν ότι αυτά τα συμπτώματα δεν προέρχονται μόνο από ψυχολογικές διαταραχές αλλά μειώνει και την ικανότητα όρασης. Το βλέμμα είναι στατικό σαν του αλλοπαρμένου. Δεν μπορούν να βλέπουν γύρω τους. Βλέπουν επιλεκτικά. Βλέπουν αυτό που τους συμφέρει και εκείνο που δεν τους συμφέρει δεν το βλέπουν καθόλου. Σ΄ αυτήν την περίπτωση δεν βοηθούν και τα γυαλιά. Το μόνο που καταφέρνουν με τα γυαλιά είναι να βλέπουν τις παραισθήσεις λίγο μεγαλύτερες.

Το «εμείς» αρχίζει πια να γίνεται έμμονη ιδέα. Αλλά αυτό το στάδιο είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος για τον ασθενή. Πιστεύει ότι ο ίδιος (και η ομάδα του) ότι είναι ο ανώτερος, ο εκλεκτός, ο πιο δίκαιος, ο πιο δυνατός, ο πιο όμορφος, ο πιο επιεικής, ο πιο δημιουργικός, ο πιο ανεκτικός, εδικά ο πιο μετριόφρων, με λίγα λόγια ότι είναι το πιο «περισσότερο». Αυτό του δίνει μια τέτοια ικανοποίηση και ευτυχία ώστε δεν κάνει καμιά προσπάθεια να το ξεπεράσει. Σ΄ αυτό το στάδιο συμπεριφέρεται σαν ναρκομανής. Βλέπει την αρρώστια του σαν ευτυχία και «όφελος». Δεν θέλει να θεραπευτεί και γίνεται επιθετικός απέναντι στους όλους του άλλους που υποστηρίζουν το αντίθετο. Εντοπίστηκαν και κάποιοι που τρέφουν μίσος σε γονείς, αδελφούς και συζύγους γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο. Σ΄ αυτή τη φάση στην κατηγορία του «εμείς» μπορεί να μην συμπεριλαμβάνονται ακόμα και οι πιο κοντινοί συγγενείς του ασθενή, αλλά κάποια φανταστικά πρόσωπα που έχουν ζήσει χιλιάδες χρόνια πριν!

Ο ασθενής μας δυστυχώς τώρα πια περνάει από τον κόσμο των αισθήσεων στον κόσμο των δράσεων κι αυτό γίνεται επικίνδυνο για αυτούς που βρίσκονται γύρω του, αλλά και για την ανθρωπότητα. Από τη μία οι υποψίες και η ανασφάλειά του, από την άλλη επειδή πιστεύει στην ανωτερότητα της ομάδας που χαρακτηρίζει ως «εμείς», θα γίνει πολύ σκληρός και ανελέητος. Έχει εντοπιστεί ότι αυτοί οι ασθενείς κάνουν όλα τα εγκλήματα όπως αδικίες, δολοφονίες, ακόμα και γενοκτονίες κι εξορίες. Κάθε φορά αυτά γίνονται για το «εμείς» και ο δράστης θεωρείται νόμιμος. Δηλαδή παρουσιάζεται μια ανισορροπία και στην ηθική του. Επίσης οι ασθενείς μας δεν θυμούνται πάντα αυτά που κάνουν. Δηλαδή η ασθένεια προκαλεί ένα είδος απώλειας μνήμης. Ένα είδος, γιατί από την άλλη η μνήμη αναπτύσσεται σε απίστευτο βαθμό: δεν ξεχνούν ποτέ όσα έκαναν αυτοί που τους θεωρούν εχθρούς, και μάλιστα θυμούνται τα πάντα συνέχεια κάπως μεγαλοποιημένα. Τις νύχτες βλέπουν εφιάλτες και το πρωί η ένταση στα πρόσωπά τους γίνεται πιο έντονη. Επειδή δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το όνειρο από την αλήθεια, είναι αδύνατον να κάνετε ένα σταθερό και δημιουργικό διάλογο μ΄ αυτούς. Δεν εξαλείφουν αυτούς τους εφιάλτες ούτε και τα ηρεμιστικά φάρμακα.

Σ΄ αυτό το στάδιο το καλύτερο είναι να κρατάτε απόσταση, τουλάχιστον μην τους προκαλείτε, μην τους μιλάτε, ειδικά μην τους ανάβετε! Στο θέμα των συμβόλων είναι πολύ ευαίσθητοι, προκαλούνται αμέσως. Για παράδειγμα, τα χρώματα, κάποια χρωματιστά σχέδια τους συγκινούν πολύ. Και κάποια εργαλεία. π.χ. το σύμβολο της δύναμης και του θανάτου, το σπαθί, η ασπίδα, ο άκμονας, μπορούν να τους κάνουν επιθετικούς. Την κάθε αναμέτρηση, ακόμα και έναν απλό ποδοσφαιρικό αγώνα, την θεωρούν επίθεση του εχθρού κατά του «εμείς» και αυτό είναι από τα τυπικά συμπτώματα της αρρώστιας. Πολύ συχνά τα παιδιά και οι συγγενείς αυτών των ασθενών παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα. Στην ιστορία υπάρχουν παράδειγμα ότι, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, περίπου όλη η κοινωνία είναι πιθανόν να πάσχει από αυτήν την αρρώστια. Τότε τραγουδώντας συγκεκριμένα τραγούδια (συνήθως τα αποκαλούν ύμνους) και χαρούμενοι σαν παιδιά επιτίθενται στους γύρω τους, και αρχίζουν να τρέχουν παντού καταστρέφοντας τα πάντα. Νιώθουν περηφάνια από αυτή την πράξη τους. Δεν είναι σημαντικό σ΄ αυτή τη φάση να χάσουν τη ζωή τους οι δικοί τους, ακόμα και οι ίδιοι. Είναι φανερό ότι αυτό το στάδιο είναι το όριο της ασθένειας! Ο μοναδικός σκοπός είναι η επιβολή της δύναμης τους! Εάν δεν έχουν τη δύναμη για επιβολή κάπως θυμωμένοι περιμένουν πότε θα έρθει αυτή η ευτυχισμένη στιγμή. Ζουν με το όνειρο αυτής της στιγμής. Τα πρώτα θύματά τους, βέβαια, είναι εκείνοι που δεν θεωρούν ότι ανήκουν στο «εμείς».

Δηλαδή ο μόνος μπελάς δεν είναι το AIDS και η άτυπη πνευμονία (SARS)!

Ηρακλής Μήλλας, Trakya’ nin Sesi, 31-7-2003.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.