Η πολιτιστικη μας κληρονομια

Η πολιτιστική κληρονομιά είναι μια έννοια πολύ πλατιά, η οποία συμπεριλαμβάνει πολλά πράγματα. Τα ιστορικά κτίρια, τα ιστορικά έργα, τα έργα τέχνης είναι ένα κομμάτι αυτής.

Όπως τα ήθη και τα έθιμα, οι παραδόσεις, έτσι και τα ιστορικά κτίρια και τα έργα τέχνης είναι ένα κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο σεβασμός προς τα έργα αυτά είναι ένα αίτημα και μία αναγκαιότητα του πολιτισμού και του εκσυγχρονισμού. Μια αντίληψη, η οποία δεν σέβεται την ιστορία και τον πολιτισμικά στοιχεία, δεν έχει καμία σχέση με τον πολιτισμένο τρόπο ζωής.

Έτσι, τα ήθη και τα έθιμα, οι παραδόσεις μας όπως είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού μας, με τον ίδιο τρόπο τα ιστορικά έργα τέχνης είναι ένα κομμάτι αυτού και χρειάζονται προστασία. Ένα ιστορικό κτίριο, έργο που ανήκει σε οποιαδήποτε περίοδο και σε μια οποιαδήποτε περιοχή εκφράζει τον πολιτιστικό πλούτο που έζησε ή ζει εκεί. Αυτό, δεν χρειάζεται να το φοβούνται, αλλά απεναντίας να το αγκαλιάζουν. Η φοβία για στοιχεία που εκφράζουν διαφορετικές πολιτιστικές αντιλήψεις, θεωρώντας και παρουσιάζοντας τα ως τερατομορφίες, είναι μια αντίληψη, η οποία απέχει πολύ από την συμπεριφορά και τη σκέψη των πολιτισμένων κοινωνιών.

Την προηγούμενη εβδομάδα άρχισε να επισκευάζεται το ιστορικό ρολόι στην πλατεία της Ξάνθης. Το ρολόι στην πλατεία αποτελεί πλέον σύμβολο της πόλης. Ήξερα ότι κάποτε υπήρχε και ένα τζαμί δίπλα στο ρολόι. Ακόμα είχα δει κάποιες φωτογραφίες αυτού. Μου κίνησε την περιέργεια και είπα να το ερευνήσω λίγο. Ο Ξανθιώτης Γιουνούς με βοήθησε σε αυτό το θέμα. Ο αείμνηστος Μουζαφέρ Μπέη αντέγραψε τα της επιγραφής στο ρολόι, πρωτού αυτή απομακρυνθεί από τη θέση της. Ο κ. Γιουνούς πήρε από τον ίδιο το κείμενο αυτό. Στην επιγραφή αναφερόταν το 1853 ως έτος ίδρυσης του ρολογιού. Αποκαλύπτεται ότι ιδρύθηκε από τον καπνέμπορα Χατζή Εμίν Αγγά. Το κτίριο του ρολογιού αντιμετώπισε πολλά δεινά, αλλά κατάφερε να μην αφανιστεί. Σήμερα στέκεται καταμεσής στην Ξάνθη, καταθέτωντας τη δική της ιστορική μαρτυρία.

Μα δεν απέμεινε τίποτα πια στη θέση του Παζάργιερι Τζαμιού δίπλα στο ρολόι. Το μεγαλύτερο τζαμί της Ξάνθης, το Παζάργιερι Τζαμί κάηκε από τους Βούλγαρους. Πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό θα αφανιστεί και θα καεί και η ιστορία και ο πολιτισμός της περιοχής. Όπως και έγινε με το Ταμπακχανέ Τζαμί, την Γέφυρα Χαμιντιγιέ, τον Τεκκέ στην ομώνυμη περιοχή, τον τεκέ του Βοζβόζη και το Τζαμί στην Αλεξανδρούπολη που αποπειράθηκαν να το αφανίσουν καίγοντάς το.

Το ρολόι της Ξάνθης λοιπόν μου θύμισε όλα αυτά. Παρ’ όλο που υπάρχει απόφαση κατεδάφισης του, αυτό το ιστορικό κτίριο στέκεται εκεί θυμίζοντάς μας τα υπόλοιπα ιστορικά κτίρια που δεν υπάρχουν πλέον.

Πριν από 6-7 χρόνια περίπου η γέφυρα Χαμίντιγιε καταστράφηκε και σοβαδίστηκαν τα σχέδια με το μισοφέγγαρο.

Γιατί;

Με την ανησυχία να εξαφανίσουν κάποια πράγματα, να αφανίσουν μια ιστορία και ένα παρελθόν. Είναι δηλαδή η παρόμοια νοοτροπία που αφάνισε τα αγάλματα του Βούδα στο Αφγανιστάν. Δεν εκλείπουν παρόμοια παραδείγματα στη Δ. Θράκη. Σε πολλές περιοχές έχουν συμβεί παρόμοια πράγματα. Στην πραγματικότητα το γεγονός ότι τα βακουφικά ακίνητα της μειονότητας κατασχέθηκαν για διάφορους λόγους, αποτελεί ένα παρόμοιο παράδειγμα.

Υπήρξε άραγε κάποιος που αντιστάθηκε με τον αναγκαίο τρόπο στον αφανισμό της πολιτιστικής μας κληρονομιάς; Με λύπη πρέπει να τονίσουμε ότι δεν δείχνουμε την δέουσα προσοχή στα ιστορικά μας έργα. Θα μπορούσαν να πρωτοστατήσουν οι σύλλογοι και οι οργανώσεις σε αυτό το θέμα.

Διότι όπως και η θρησκεία, η γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα, οι παραδόσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας, έτσι και τα ιστορικά κτίρια και έργα αποτελούν κομμάτι αυτού, εκφράζοντας τον ιστορικό και αισθητικό πλούτο.

(Του Οζάν Αχμέτογλου από την «Gundem» στις 13 Νοεμβρίου 2001)

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.