Ολοι μειναμε με το στομα ανοιχτο

Το είχα γράψει στο προηγούμενο φύλλο, ας το επαναλάβω, έγινε μία συνάντηση στην περιοχή μας μεταξύ των Ελλήνων τοπικών δημοσιογράφων και κάποιων δημοσιογράφων που ήρθαν από Τουρκία, οι οποίοι ήταν μέλη του Συλλόγου Σύγχρονων Δημοσιογράφων.

Μίλησαν με την σειρά τους και εμείς σαν μύγες κάτω από μία ουρά, παρακολουθήσαμε και ακούσαμε…

Σε μια στιγμή ένας δημοσιογράφος από την Τουρκία είπε τα εξής: «- Οι μουσουλμάνοι της περιοχής, όπως είδαμε στο δρόμο καθώς ερχόμασταν, ζούνε καλά. Έχουν τα τζαμιά και τους μιναρέδες τους… Οι φίλοι που εκδίδουν εφημερίδες εδώ στην τουρκική, δεν νομίζω να ήθελαν να το κάνουν στη Ανδριανούπολη…».

Με αυτά τα τελευταία τα λόγια, όχι μόνο εννόησε, αλλά το δήλωσε κιόλας «Εδώ υπάρχει και ελευθερία του τύπου, ενώ δεν υπάρχει σε εμάς…».

Ρε διάβολε, ρε διάβολε..

«Βάστα καρδιά μου» είπα από μέσα μου και περίμενα… Διότι υπάρχει και η υπομονή… Αλλά τα αδέλφια από γύρω μου κάρφωσαν την ματιά τους πάνω μου σαν να λέγανε «Τι περιμένετε;»…

Αφού λοιπόν τα είπαμε με τους νέους συναδέλφους κατά την διάρκεια του μεσημερινού διαλείμματος, ξαναπήραμε τις θέσεις μας και όταν πήραμε το λόγο, τα είπα:

«- Εκδίδω την εφημερίδα αυτή εδώ και 27 χρόνια. Πήγα περίπου 20 φορές στα δικαστήρια και πέντε φορές μπήκα – βγήκα στην φυλακή. Και τρεις φορές πλήρωσα πρόστιμο για την εφορία. Όταν μπαίνουν τρεις άγνωστοι από την πόρτα, χλωμιάζω και καρδιοχτυπώ, μην είναι από την εφορία.

Φίλε! Να γνωρίζετε καλά το εξής. Κατά την διάρκεια αυτών των 27 χρόνων, όχι χίλιες, αλλά σαράντα χιλιάδες φορές ευχήθηκα να έβγαζα την εφημερίδα στην Κεσσάνη!

Θα ήθελα να ξέρετε και το εξής: Μέσα σε αυτά τα 27 χρόνια πήρα μόνο 3.000 μάρκα, για επίσημες προκηρύξεις από την κυβέρνηση… Απεναντίας οι ελληνικές εφημερίδες παίρνουν αναλόγως κι ένα εκατομμύριο…».

Αυτός λοιπόν ο φίλος, κάποια στιγμή πήρε τον λόγο και απάντησε:

«- Διακόπτοντας το λόγο των μουσουλμάνων Δυτικής Θράκης: Πείτε Τούρκοι, δεν θα δαγκώσει σφήκα την γλώσσα σας, κοκκίνισε – ταράχτηκε και συνέχισε: Τα δικαιώματα δεν υπερασπίζονται από την Κεσάνη…

Απάντησα ευθέως και άμεσα: Όπως ένας Τούρκος από την Τουρκία…

…………..

Κατά την πρωινή συνεδρίαση, ένας, ο οποίος δήλωσε, Κούρδος, μετέφερε την κατάσταση στην Ανατολή, αλλά έτσι όπως τα περιέγραψε, τρέχανε τα σάλια των Ελλήνων που ήταν στην αίθουσα από την ευχαρίστηση, καθώς ακούγανε… Και είδαμε ότι δεν υπήρξε ούτε από τους δημοσιογράφους από την Τουρκία, κάποιος να του απαντήσει, και να αντιδράσει… Τα αδέλφια πάλι κοίταξαν σε εμένα και θεωρώντας πάλι ότι είναι η κατάλληλη στιγμή, ανέλαβα και αυτό το θέμα και άρχισα να διηγούμαι:

– Πριν από αρκετά χρόνια μπήκαν στο γραφείο μου δύο μεγαλόσωμοι Έλληνες νέοι. Είπαν ότι είναι Κρητικοί. Κατά την διάρκεια της συζήτησης, φέρανε το λόγο στο θέμα των Κούρδων της Τουρκίας και ρώτησαν: «Η Τουρκία τους χτυπά με πολεμικά αεροπλάνα… τους εξαφανίζει… Αληθεύει αυτό;»

Να λοιπόν, τι θα πείτε τώρα; Επικαλούμενος το όνομα του θεού σαν μολάς, είπα.

«- Βλέπετε αυτό το στυλό που κρατώ, νέοι; Ιδού, με αυτό το στυλό υπερασπίζομαι τα δικαιώματα της μειονότητας. Τώρα, αν άφηνα το στυλό αυτό και έπαιρνα το όπλο για να ανέβω στο βουνό Κάρλικ έχοντας πίσω μου την Βουλγαρία, τι θα πετούσαν πάνω μου τα ελληνικά αεροπλάνα; Λουλούδι ή βόμβα;».

Μετά από αυτό οι νέοι φύγανε. Όσοι ισχυρίζονται ότι μάχονται στο όνομα των Κούρδων στην Τουρκία, δεν αγωνίζονται στην πραγματικότητα για το δίκαιο και τα δικαιώματα, αλλά δίνουν έναν αγώνα πέραν αυτού. Η Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη το 1923, ακόμη κι αν είναι υπό την λέξη Μουσουλμάνος, μας αναγνωρίζει επίσημα ως μειονότητα, αλλά όχι και τους Κούρδους. Όπως δεν αναγνωρίζει τους Μακεδόνες της Φλώρινας. Και αυτοί δεν μπορούν να έχουν μια εκπαίδευση στην γλώσσα τους… Δεν μπορούμε να επιλύσουμε εμείς εδώ ένα πρόβλημα που δεν επιλύθηκε με την Λωζάνη. Εμείς να κοιτάξουμε…».

Ο Κούρδος πήρε αμέσως τον λόγο και ρώτησε: «- Είπατε «πέραν αυτού», τι εννοούσατε;»

Ανταποκρίθηκα: «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν…». Σώπασε.

Για μία ακόμη φορά και με καθαρό το μέτωπο δηλώνω: Για να γνωρίζει ο Χασάν ή ο Χουσείν που αγόρασε έστω και μία φορά έναντι πληρωμής την εφημερίδα κατά την διάρκεια των 27 αυτών χρόνων: Η στήριξη που παρείχε στον Μολά που υπογράφει αυτές τις σειρές δεν πήγε χαμένη… Υπερασπίστηκε τον Τουρκικό Κόσμο και τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης όπου και να βρέθηκε, όπως και με το στυλό του…

Να προσθέσω και το εξής: Υπάρχουν ανάμεσά μας και δίπλα μας καλοί νέοι. Ανατρέφονται… Πιστεύω ότι θα είστε υπερήφανοι και για αυτούς… Αλλά, στηρίξτε παρακαλώ και αυτούς τους νέους… Μην στερήσετε παρακαλώ από αυτούς έστω και έναν καφέ την εβδομάδα.

Σημείωση: 1. Αν είμασταν μία μειονότητα που αγόραζε βιβλία, αυτά τα αδέλφια θα έγραφαν άμεσα ένα βιβλίο με αυτά που συζητήθηκαν σε αυτή την συνάντηση.

2. Έχουμε διαμορφώσει την εντύπωση , καθώς παρακολουθήσαμε τις ομιλίες από την αρχή μέχρι το τέλος ότι οι διοργανωτές της συνάντησης, όσοι το στήριξαν και παραχώρησαν την αίθουσα δεν γνώριζαν τους στόχους παρασκηνιακά. Υποθέτουμε ότι κανένας δεν υπολόγισε ότι θα συμμετείχαν σε μια τέτοια συνάντηση, προσωπικότητες με διεστραμμένη σκέψη που θα στοχεύουν κατά της Τουρκίας.

Τώρα η εφημερίδα “Παρατηρητής”, η οποία παραχώρησε και το όνομά της στην συνάντηση, αυτή πρέπει να αναλογιστεί και να αναλύσει τον πραγματικό σκοπό αυτών που της πρότειναν την συγκεκριμένη ιδέα, μαζί με τη χορηγία αυτής.

(Από την εφημερίδα «Ιλερί» του εκδότη κ. Σαλήχ Χαλήλ στις 23 Νοεμβρίου 2001).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.