«Να ακολουθησουμε την πολιτικη αλλων χωρων που εξασφαλιζουν στα ΑμεΑ ανεξαρτητη διαβιωση»

«Ελλιπής η Κομοτηνή

σε υποδομές για ΑμΕΑ»

Δ.Δ.: κ. Νταντανίδη, σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα των ΑμεΑ και μοιραία έρχονται στο φως της επικαιρότητας όλα αυτά τα οποία συζητάμε και κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα στον τομέα της θεσμοθέτησης, σε ό,τι αφορά τα ΑμεΑ χωρίς όμως, ως χώρα και ως κοινωνία, να έχουμε κατακτήσει τα standards, τα οποία υπάρχουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στις Η.Π.Α…

Σ.Ν.: Πρώτα απ’ όλα να πω ότι για εμάς δεν έχει σημασία μία και μοναδική ημέρα, ο ανάπηρος είναι ανάπηρος 365 μέρες τον χρόνο. Υπάρχουν ανάγκες, υπάρχουν προβλήματα, να σας πω ότι ο Σύλλογος αριθμεί 230 μέλη περίπου και θέλω να μου πείτε πόσους απ’ αυτούς έχετε δει στον δρόμο. Εγώ προσωπικά 2-3. Αυτό συμβαίνει προφανώς επειδή δεν υπάρχουν υποδομές, έχουν φτιαχτεί κάποια πράγματα, αλλά δεν έχουν φτιαχτεί ούτε τα κτίρια ούτε τα πεζοδρόμια, έτσι ώστε να σκεφτόμαστε ότι από εκεί θα περάσει κάποιος με αναπηρικό καροτσάκι. Να μην ξεχνάμε ότι η σωματική αναπηρία είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Σήμερα είμαστε όρθιοι και μιλάμε, αύριο δεν ξέρουμε αν θα μπορούμε. Άρα λοιπόν στη θέση των σκαλοπατιών και του πεζοδρομίου, να γίνει μια ράμπα είναι καλό για όλους μας. Κατά δεύτερον, να σημειώσω ότι όλα αυτά τα χρόνια, οι υποδομές χρησιμοποιούνται κυρίως από τις μητέρες με τα καροτσάκια, από ανθρώπους τρίτης ηλικίας και επίσης, από όσους έχουν υποστεί κάποιο ατύχημα και έχουν κάποια προσωρινά προβλήματα μετακίνησης. Άρα λοιπόν οι υποδομές χρησιμοποιούνται από ένα ευρύτερο φάσμα ανθρώπων το οποίο ονομάζεται «εμποδιζόμενα» άτομα, τα οποία, έχει υπολογιστεί, ότι στις ευρωπαϊκές χώρες ότι αποτελούν περίπου τον μισό πληθυσμό.

«Υπήρχε σχέδιο για τη

δυνατότητα πρόσβασης στο κέντρο

«εμποδιζομένων» ατόμων που δεν υλοποιήθηκε»

Δ.Δ.: Η Κομοτηνή πόσα βήματα έχει κάνει τα τελευταία χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση;

Σ.Ν.: Αρκετά βήματα θα έλεγα. Με την προηγούμενη δημαρχεία είχαμε μια πολύ καλή συνεργασία στο πλαίσιο της προσπάθειάς μας να ενώσουμε όλες τις συνοικίες της πόλης για να έρχονται προς το κέντρο. Δεν έχει υλοποιηθεί αυτό το έργο ακόμα, έχουμε συζητήσει με τη νέα δημοτική αρχή και έχουμε καταθέσει τις προτάσεις μας. Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα για κάτι τέτοιο, βλέπουμε όμως κάποιες πρωτοβουλίες που λαμβάνονται όπως το λιφτ στη δημαρχεία. Γίνονται κάποια μικρά βήματα, θα θέλαμε όμως να γίνουν περισσότερα για να λυθεί παντού το πρόβλημα αυτό της προσβασιμότητας των ΑμεΑ και αυτό που λέμε συνήθως, και στον δήμο αλλά και σε όλες τις υπηρεσίες, είναι ότι είμαστε στη διάθεσή τους ανά πάσα στιγμή για συμβουλές και συζήτηση για τον απλό λόγο ότι είμαστε περισσότερο ειδικοί στην επίλυση πρακτικών ζητημάτων. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ανταπόκριση και κατ’ επέκταση διαβούλευση και αναγκαζόμαστε να λειτουργούμε «πυροσβεστικά», π.χ. περνάμε από κάποιο δρόμο, βλέπουμε ότι δεν γίνονται ράμπες, τους ενημερώνουμε, και γίνεται το έργο από την αρχή.

Δ.Δ.: Ποια είναι τα περισσότερο επικίνδυνα και λιγότερο προσβάσιμα σημεία του πολεοδομικού συγκροτήματος της Κομοτηνής σύμφωνα με τη δική σας εκτίμηση σε σχέση με άλλα στα οποία γίνονται βήματα προσβασιμότητας.

Σ.Ν.: Οι δυσκολίες εντοπίζονται κυρίως στο κέντρο. Έχουμε κάνει μια χάραξη, όπως σας είπα, ώστε από όλες τις συνοικίες της πόλης να μπορεί ένας ανάπηρος να κατευθυνθεί σε αυτό. Για παράδειγμα, η λεωφόρος Ηρώων είναι προσπελάσιμη, και μπορεί κάποιος να κατεβεί από τα πεζοδρόμια, δεξιά και αριστερά, φτάνοντας μέχρι τη Νομαρχία. Από ’κει και πέρα δεν μπορεί να περάσει. Εδώ και τρία χρόνια έχουμε κάνει γραπτό αίτημα στον δήμο να γίνει εκεί μία διάβαση πεζών, γιατί προς το παρόν δεν υπάρχει και οι άνθρωποι περνάνε στα τυφλά. Επίσης, εδώ που βρισκόμαστε εμείς, στην Παρασίου, υπάρχει επίσης ανάλογο πρόβλημα. Να τονίσω βέβαια ότι έχει εγκριθεί το πολεοδομικό σχέδιο για την ανάπλαση της πόλης, με τους ποδηλατόδρομους, τους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας κτλ.

«Οι άνθρωποι με βαριές

αναπηρίες χρειάζονται

ανεξάρτητη διαβίωση»

Δ.Δ.: Να σας ενημερώσω ότι στον προϋπολογισμό δεν υπάρχει ούτε ένα ευρώ για τους δρόμους που λέτε, με την αιτιολογία της οικονομικής καχεξίας. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου, το «Περπατώ» αποτέλεσε μια μικρή «επανάσταση» για τα δεδομένα της Κομοτηνής που συνέβαλλε αποφασιστικά στην αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου ως προς την αντιμετώπιση των ανάπηρων.

Σ.Ν.: Η διεθνής μας εμπειρία, γιατί τυχαίνει να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό και γνωρίζουμε τις υποδομές που υπάρχουν εκεί, συμβάλλει σε αυτό. Εξάλλου, δεν ζητάμε κάτι παραπάνω πέρα από το να ζούμε όπως οι υπόλοιποι ευρωπαίοι πολίτες. Όπως σας προανέφερα είχαμε μια πολύ καλή συνεργασία με τον προηγούμενο δήμαρχο τον κ. Βαβατσικλή και κάνουμε ό,τι μπορούμε και με την κ. Κοσμίδου και να σας αναφέρω, εξ εμπειρίας, ότι δυστυχώς τίποτα δεν γίνεται χωρίς καθημερινή πίεση…

Δ.Δ.: Το θεσμικό οπλοστάσιο στην Ελλάδα, σε ό,τι αφορά τα ΑμεΑ, είναι ανάλογο, εξίσου «βαθύ» με αυτό, το οποίο υπάρχει σε άλλες κοινωνίες της δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής; Πού χρειάζονται παρεμβάσεις ώστε αυτό να καταστεί πιο διεισδυτικό σε θέματα που αφορούν στην ουσία του προβλήματος;

Σ.Ν.: Θα πρέπει να κάνουμε αυτό που λέμε «κοινωνικό κράτος». Συχνά δηλώνω ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον «τροχό», πρέπει απλά να δούμε τι κάνουν άλλες χώρες. Για παράδειγμα, η Σουηδία, είναι πρότυπο όσον αφορά στη διαβίωση των ΑμΕΑ. Οι άνθρωποι με βαριές αναπηρίες χρειάζονται ανεξάρτητη διαβίωση. Στην Κομοτηνή, και με πρωτοβουλία του αείμνηστου Γιώργου Παπαδριέλλη, είχε ξεκινήσει όλη αυτή η διαδικασία με το URBAN και μάλιστα πρόσφατα εγκαινιάστηκε το κτίριο της ημιαυτόνομης διαβίωσης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, στην Ελλάδα επικρατεί πλήρως λανθασμένη λογική. Και να σημειώσω εδώ ότι, εκτός από την αναπηρία, είναι μεγάλο το οικονομικό τίμημα και παρ’ όλο που είμαστε χώρα που παράγουμε ανάπηρους – όπως γνωρίζετε έχουμε κάθε χρόνο περίπου 3000 νεκρούς και 600 ανάπηρους από ατυχήματα- δεν έχουμε υποδομές για το τι θα γίνει μετά, για να μπορέσει να ζήσει κάποιος άνθρωπος που, λόγω κάποιου ατυχήματος, βρέθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι.

«Από το 2001 το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ δεν προσφέρει απολύτως τίποτα»

Δ.Δ.: Υπάρχει βέβαια και ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού…

Σ.Ν.: Αυτό που έχουμε προτείνει κατά καιρούς είναι όλες οι υπηρεσίες να συντονιστούν κατά κάποιο τρόπο μεταξύ τους. Για παράδειγμα: λόγω ατυχήματος κάποιος αποκτά αναπηρίες, στη συνέχεια πάει σε ένα κέντρο αποκατάστασης στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη και επιστρέφει εδώ. Κανονικά λοιπόν εκεί είναι η δουλειά του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, το οποίο είναι ένα κέντρο το οποίο ακριβώς αυτό πρέπει να κάνει, να βοηθήσει στην αποκατάσταση και στην υποστήριξη αυτού του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, από το 2001 που ιδρύθηκε, δεν έχει κανένα προεδρικό διάταγμα και κανένα νομικό πλαίσιο, είναι στον αέρα αλλά παρ’ όλα αυτά λειτουργεί μέχρι σήμερα. Έχουμε προσφύγει επανειλημμένα στις προηγούμενες κυβερνήσεις, το γνωρίζουν οι βουλευτές μας και δεν έχουμε πάρει καμία απάντηση και τα κτίρια συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να εξυπηρετούν τους ανάπηρους. Αν λειτουργούσαν όπως έπρεπε, ούτε καν θα έπρεπε να υπάρχει ο Σύλλογος. Το ΚΕΚΥΜΕΑ θα έπρεπε να πηγαίνει τους ανθρώπους για θεραπεία και αποκατάσταση, όχι μόνο τις πρωινές ώρες, γιατί αυτό δουλεύει 7:30 – 14:30, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Επίσης, εφόσον υπάρχουν οδηγοί, θα μπορούσαν να μεταφέρουν αυτούς τους ανθρώπους προς τα σχολεία. Έχουμε μαθητές των οποίων οι γονείς, επειδή εργάζονται, δεν μπορούν να τα μεταφέρουν στο σχολείο. Αντί αυτού, με το αυτοκίνητο του Συλλόγου, με δικά μας καύσιμα και με έναν οδηγό που πήραμε από τα προγράμματα Stage, κάνουμε εμείς αυτά τα δρομολόγια.

Έχουμε κολλήσει σε δημοσιοϋπαλληλικές ιστορίες ενώ αυτά τα πράγματα υποτίθεται ότι φτιάχτηκαν για να λειτουργούν. Θα πρέπει λοιπόν τα ΚΕΚΥΜΕΑ να λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, ώστε ανάπηροι άνθρωποι που δεν έχουν κάποιον άνθρωπο να τους βοηθήσει να μένουν εκεί με τη βοήθεια μιας νοσοκόμας και μιας κοινωνικής λειτουργού, δεν χρειάζονται 15 άτομα. Θεσμικό πλαίσιο δεν υπάρχει και αυτό που έχουμε προτείνει και στον δήμαρχο και στον αντιδήμαρχο είναι να μας καλέσουν για να συζητήσουμε και να φτιάξουμε μαζί, – αφού έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποί μας θα το χρησιμοποιούν-, το κατάλληλο.

«Δημιουργία τουριστικών υποδομών για ΑμΕΑ το

σχέδιό μας για το 2010»

Δ.Δ.: Ποια είναι τα σχέδιά σας για το 2010;

Σ.Ν.: Σ’ ό,τι αφορά τα σχέδιά μας, να σας αναφέρω ότι μετά από κάποια έργα που είχαν γίνει στο Φανάρι, ράμπες για ειδικά αμαξίδια και WC, κάναμε ένα άνοιγμα, και ο νομάρχης κ. Γιαννακίδης ανταποκρίθηκε, για να χρησιμοποιήσουμε όλη αυτή την υποδομή και να την κάνουμε πολύ μεγαλύτερη προκειμένου να επιτευχθεί τουριστική ανάπτυξη στον νομό για αναπήρους. Σκεφτείτε ότι κράτη όπως η Γερμανία και η Σουηδία, πληρώνουν 20 μέρες και τον ανάπηρο και τον συνοδό του για να πάει διακοπές όπου θέλει, είτε υπάρχει οικονομική κρίση είτε όχι. Αν είχαμε λοιπόν τις απαραίτητες υποδομές, θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε τουρίστες, βοηθώντας οικονομικά τον τόπο. Σ’ αυτή την κατεύθυνση λοιπόν προχωράμε για το 2010, να κάνουμε εμείς αυτά που δεν προθυμοποιείται να κάνει το κράτος. Υπάρχουν χρήματα στο Δ΄ Κ.Π.Σ., τα οποία είναι γι’ αυτές τις υποδομές τη στιγμή που βλέπουμε ότι φεύγουν εκατομμύρια ευρώ σε εργοστάσια τα οποία κλείνουν μετά από λίγο, τα παίρνει ο εργοστασιάρχης και φεύγει χωρίς να τα δώσει στο προσωπικό.

Δ.Δ.

Επιμέλεια: Γ.Δ.-Κ.

Ανοικτή πρόσκληση για την

οικονομική ενίσχυση του Συλλόγου