Πηραν φωτια τα καζανια αλλα και τα γλεντια

Παραδοσιακή περιοχή αμπελοκαλλιέργειας η περιοχή μας από πολύ παλιά. Οι περισσότερες οικογένειες είχαν το αμπελάκι τους μικρό ή μεγαλύτερο, για το κρασί και το τσίπουρο για τις γιορτές του Χειμώνα που έρχονταν, αλλά και για την υπόλοιπη χρονική περίοδο, ήταν απαραίτητο συνοδευτικό του φαγητού ή του «μεζέ» με τις παρέες. Η παράδοση όμως και σήμερα καλά κρατεί.

Έτσι λοιπόν ακόμη και σήμερα, οι μέρες και ειδικά τα βράδια, το βράσιμο των τσίπουρων αποτελεί ευχάριστη ιεροτελεστία και όσοι βράζουν, καλούν πάντα για παρέα και συνεορτασμό, φίλους και συγγενείς και αξιοποιούν τη φωτιά των ξύλων που βράζει το Καζάνι για ψήσιμο κρεατικών-μεζέδων, για ολονύκτια γλέντια και ατελείωτες συζητήσεις, αστεία και διηγήσεις για τα παλιότερα, με μικρά διαλείμματα για να δουν τον βαθμό οινοπνεύματος του νέου τσίπουρου που τρέχει από το Καζάνι ή για να αδειάσουν και να ξαναγεμίσουν με νέα τσίπουρα.

Η ευωδία που σου έρχεται όταν μπαίνεις στον χώρο δεν περιγράφεται πραγματικά είναι εμπειρία ζωής τόσο η όλη τελετουργία απόσταξης, όσο και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με το άφθονο τσίπουρο και τα ψητά που σερβίρονται επί τόπου από την παρέα που βράζει στο καζάνι.

Ένα γλέντι η παραγωγή

Η παραγωγή του παραδοσιακού τσίπουρου αποτελεί ολόκληρη ιεροτελεστία. Για πολλές περιοχές ο Νοέμβρης και ο Δεκέμβρης είναι η εποχή των «καζανιών», η εποχή που οι άμβυκες και οι αποστακτήρες δουλεύουν νύχτα-μέρα με την απαραίτητη βοήθεια της φωτιάς, ακολουθώντας χρόνια τώρα το ίδιο τελετουργικό. Μετά τον τρύγο και την παρασκευή του μούστου και στη συνέχεια του κρασιού έρχεται η ώρα για την παρασκευή του τσίπουρου που έχει κατακτήσει τις καρδιές των μερακλήδων. Για την παραγωγή του τσίπουρου, οι αμπελουργοί συνθλίβουν τα σταφύλια και τα φλούδια, τα λεγόμενα στέμφυλα και στη συνέχεια τα βράζουν στους άμβυκες, στα «καζάνια» . Ο ατμός που δημιουργείται μετατρέπεται, με ένα σύστημα σωληνώσεων που ψύχονται σε οινοπνευματώδες υγρό, που είναι το τσίπουρο.

Βέβαια, η όλη διαδικασία θα μπορούσε να ήταν κοπιαστική και μονότονη. Λοιπόν, στα «καζάνια» η όλη υπόθεση είναι το κάτι άλλο. Ουσιαστικά είναι ένα γλέντι… Με ποτό, φαγητό, μουχαμπέτι και πολλά μασάλια…

Με κυρίαρχες τις παλιές ιστορίες, τις αναμνήσεις, το γέλιο…

Και του χρόνου…