Παγκοσμια Ημερα Μνημης Θυματων Τροχαιων Δυστυχηματων

Η Οργάνωση Εταιρεία Υποστήριξης Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων δημιουργήθηκε το 2002 μετά από προσπάθειες της κ. Ελένης Καρύδη, εκπαιδευτικού. «Το 2002 ένας οδηγός τραυμάτισε θανάσιμα το γιο μου ο οποίος κατέληξε μετά από 22 ημέρες και αυτή ήταν η αιτία να ξεκινήσει η Εταιρεία να λειτουργεί στη Ρόδο. Στόχος της η ψυχολογική υποστήριξη όσων επιθυμούν, εννοείται θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων, και παράλληλα να ξεκινήσει μια ενημέρωση και εκπαίδευση ή και ευαισθητοποίηση όλων ανεξαρτήτως του αν είναι πολίτες ή φορείς σχετικά με τη οδική ασφάλεια και πώς αυτή μπορεί να βελτιωθεί και να μειώσουμε το θάνατο, τη βαριά αναπηρία και ό,τι συνεπάγεται ένα τροχαίο ατύχημα».

Κατά την κ. Καρύδη το τροχαίο θανατηφόρο ατύχημα είναι «κάτι που βιώνεις και δεν μπορείς να αλλάξεις καταστάσεις ή αντιλήψεις. Απλά τουλάχιστον προσωπικά τον πόνο τον μετουσιώνω σε δύναμη και προχωρώ με πολύ καλούς συνεργάτες».

Δραστηριοποίηση

της οργάνωσης

Η δραστηριοποίηση και η δράση του συλλόγου έχει σχέση με ενημέρωση, πρόληψη και ευαισθητοποίηση αλλά και αλλαγή νοοτροπίας και πίεση των φορέων για αλλαγή του οδικού δικτύου. «Δυστυχώς στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιφέρεια το οδικό δίκτυο είναι επικίνδυνο και μάλιστα θεωρείται το πλέον επικίνδυνο σε Ευρωπαϊκή χώρα και για αυτό δικαιολογείται ο μεγάλος βαθμός των τροχαίων ατυχημάτων, όπως αιτίες είναι και η κακή μας εκπαίδευση και η νοοτροπία και η κουλτούρα όπως και η αδιαφορία μας και η άποψη ότι ο δρόμος μας ανήκει και άρα μπορώ να τον χρησιμοποιώ όπως θέλω και δεν με ενδιαφέρει για τους συνανθρώπους μου. Κάπως έτσι προχωράμε και για αυτό κάθε χρόνο θρηνούμε πολλά θύματα».

Κάθε χρόνο θρηνούμε περίπου 1600 νεκρούς σε τροχαία

Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύματα εφημερίδων ανέφεραν ότι κάθε χρόνο στην Ελλάδα χάνουμε περίπου 1600 άτομα όσος είναι ο πληθυσμός μια κωμόπολης. «Αυτό είναι αλήθεια. Και είναι ένα στοιχείο ώστε όλοι όσοι θέλουν και πιστεύουν ότι ασχολούνται με το τροχαίο ατύχημα και όλα τα κακά που το ακολουθούν θα πρέπει να καθίσουν να σχεδιάσουν, να θεσμοθετήσουν και να υλοποιήσουν τις αποφάσεις και όχι απλώς να φτιάχνουν νόμους και κώδικα οδικής κυκλοφορίας που ποτέ δεν εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Αυτό δεν το λέμε εμείς. Και αυτό δεν το λέμε εμείς αλλά τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην έκθεση που έγινε σε παγκόσμιο επίπεδο ώστε να δούμε το επίπεδο της διπλανής μας χώρας και τι έχει αλλάξει και προχωρήσει. Εμείς αρκούμαστε να λέμε ότι κάθε χρόνο χάνουμε τόσο κόσμο. Το ερώτημα είναι ποιος ευθύνεται. Και βέβαια ευθυνόμαστε όλοι μας, είτε ως πεζοί, είτε ως οδηγοί, είτε ως κράτος, είτε ως συντεταγμένη πολιτεία γιατί δεν μας ενδιαφέρει, δεν μας αγγίζει. Δεν είναι το παιδί του τάδε πολιτικού που σκοτώθηκε στον δρόμο και μπορεί εκείνη την στιγμή να ευαισθητοποιηθεί και μετά τελείωσε η διαδικασία. Το θέμα είναι πώς εφαρμόζεις, πώς υλοποιείς, πώς δίνεις στους εργολάβους, στους μελετητές, στους κατασκευαστές του οδικού δικτύου να φτιάξουν ένα δρόμο που να τηρεί τις προδιαγραφές, ένα δρόμο συγχωρητικό. Πρέπει να εξεταστούν οι αιτίες γιατί γίνονται σε συγκεκριμένα μέρη τα ατυχήματα, γιατί δεν αφαιρούνται οι παράνομες πινακίδες τις οποίες απαγορεύουν οι διεθνείς συμβάσεις. Γιατί επιτρέπουν όλοι να στήνουν; Γιατί δεν έχουμε όλα αυτά που θα έπρεπε να έχουμε»;

Ο αριθμός των νεκρών είναι πολύ μεγαλύτερος

Στην Ελλάδα ο αριθμός των νεκρών είναι πολύ μεγαλύτερος γιατί στον αριθμό των θυμάτων περιλαμβάνονται μόνο αυτοί που σκοτώνονται ακαριαία και όχι αυτοί που μεταφέρονται στο νοσοκομείο και τελειώνουν μετά από ώρες ή μέρες. «Βεβαίως και είναι πολύ μεγαλύτερος. Το παιδί το δικό μου κατέληξε μετά από 22 μέρες. Διακομίσθηκε στο νοσοκομείο μπήκε στην μονάδα και μετά από 22 μέρες κατέληξε. Αιτία ήταν η τροχαίο σύγκρουση, ο κακός οδηγός που βρέθηκε μπροστά του γιατί δεν τον σκότωσε στο δρόμο. Δεν οδηγούσε το παιδί μου ήταν στο πεζοδρόμιο. Αυτό δεν καταγράφηκε ως θάνατος από τροχαίο ατύχημα. Επομένως τα 1600 θανατηφόρα που δίνονται από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία είναι οι θάνατοι που έγιναν ακαριαία, που διακομίστηκαν τα θύματα νεκρά στο νοσοκομείο».

Διυπουργική Συνάντηση για τα Τροχαία

Δυστυχήματα

Η Διυπουργική Συνάντηση για τα τροχαία ατυχήματα θα γίνει στη Μόσχα και θα συμμετέχουν περίπου χίλια άτομα σύμφωνα με το δελτίο τύπου που έστειλε στην εταιρεία ο διευθυντής του Τμήματος Βίας Πρόληψης Ατυχημάτων και Αναπηριών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και συγκεκριμένα υπουργοί μεταφορών, υγείας, «εμείς στην Ελλάδα ποτέ δεν είδαμε το θέμα των τροχαίων ατυχημάτων ως ένα θέμα που έχει θέμα με την υγεία, είναι θέμα δημόσιας υγείας, εσωτερικών, εκπρόσωποι οργανισμών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ιδρύματα. Θα είναι πιστεύουμε μια ουσιαστική συνάντηση. Υπογράψαμε ένα ψήφισμα με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στις Βρυξέλες και το οποίο θα στηριχτεί από τις αντιπροσωπείες μας που θα βρεθούν εκεί. Το ψήφισμα το υπογράφουν οργανώσεις από σαράντα χώρες και επομένως είναι ένα ψήφισμα ουσίας. Ως θύματα έχουμε βιώσει την απώλεια και ξέρουμε τις αιτίες και προσπαθούμε μέσα από τις δράσεις μας να μειώσουμε αυτή την τραγικότητα των τροχαίων ατυχημάτων

Υπόμνημα προς τον πρωθυπουργό

«Ως ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου απευθύναμε ένα υπόμνημα στον νέο πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου προκειμένου να αναγνωρίσει την παγκόσμια ημέρα μνήμης και να είναι ουσιαστική η παρουσία της Ελλάδος σε αυτή την πρώτη διυπουργική συνάντηση. Στο υπόμνημα που στείλαμε στον πρωθυπουργό αναφέρουμε ότι η οδική ασφάλεια είναι θέμα κυκλοφοριακής αγωγής που ποτέ δεν το είδαμε. Όλα τα προηγμένα κράτη της Ευρώπης, και δεν μιλώ για τις χώρες της διευρυμένης Ευρώπης, έχουν εντάξει στον κύκλο των μαθημάτων στο σχολείο ως υποχρεωτικό το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής. Εμείς ακόμη το διερευνούμε και το εξετάζουμε»

Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο

«Δυστυχώς τα νούμερα δεν είναι καλά για τα επόμενα χρόνια. Θα πρέπει να γίνει ένας καινούργιος επανασχεδιασμός για τα επόμενα δέκα χρόνια, για μας δεκαετή δράση που ξεκινά από το 2010 έως το 2020. Οι αιτίες είναι πολλές. Εάν υπάρξει πολιτική βούληση και σχεδιασμός πιστεύω ότι θα φθάσουμε εκεί που πρέπει όπου έφθασαν άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Σκανδιναβικές χώρΕς που έχουν βάλει ως στόχο μηδέν ατυχήματα. Στην Ελλάδα προσδοκούμε και πρέπει να φωνάζουμε. Για αυτό και υπάρχει και ένα δικό μας μήνυμα «η σιωπή τελείωσε».

Α.Π.

Ημέρα μνήμης Θυμάτων

Τροχαίων Δυστυχημάτων

η Κυριακή 15η Νοεμβρίου

Η Παγκόσμια Ημέρα μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων ξεκίνησε το 2005 μετά από πρωτοβουλία του Παγκόσμιού Οργανισμού Υγείας υιοθετήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη με απόφαση Γενικής Συνέλευσης στις 26 Οκτωβρίου του 2005 η οποία ζητά από όλες τις κυβερνήσεις να ορίσουν την Τρίτη Κυριακή του Νοέμβρη ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων. Το σκεπτικό του ΟΗΕ είναι ότι όσοι έχουν χάσει τους ανθρώπους τους έτσι και αλλιώς τους θυμούνται. Θα πρέπει όμως να αλλάξουν σκέψεις, να αλλάξουν τις αποφάσεις τους σε ό,τι αφορά στις υποδομές, την αντιμετώπιση, την πρόληψη και να αποδεχτούν τα παγκόσμια διδάγματα από τις χώρες που έχουν αναβαθμίσει το κομμάτι της οδικής ασφάλειας. Εμείς στη Ρόδο συμμετέχουμε από το 2005 γιατί είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων. Τελούμε την επιμνημόσυνη δέηση σε εκκλησία της νήσου Ρόδου, δηλαδή αλλάζουμε κάθε χρόνο εκκλησίες και δεν την κάνουμε πάντα στην ίδια εκκλησία και προσπαθούμε να περάσουμε το μήνυμα σε όλους ότι δεν είναι μια μέρα για να εφησυχάζουμε, αλλά είναι μια μέρα που μας βάζει σε μια διέγερση σκέψης και υπευθυνότητας για να δούμε πώς μπορούμε να δούμε ουσιαστικά το κομμάτι της οδικής ασφάλειας και το κομμάτι των τροχαίων συγκρούσεων και δυστυχημάτων.

Στη Ρόδο εκτός από την επιμνημόσυνη δέηση που θα τελέσουμε σε κάποια εκκλησία έχουμε τοποθετήσει κάποια τρακαρισμένα αυτοκίνητα από τροχαία στην κεντρική πλατεία της πόλης, έχουμε αναρτήσει μια αφίσα που είναι συναισθηματικά φορτισμένη με ένα μικρό κοριτσάκι που αν ζούσε θα ήταν 25 χρόνων και το βράδυ στον καθεδρικό ναό της πόλης της Ρόδου θα έχουμε κατανυκτική συναυλία με μουσικούς από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με το έργο «Οι επτά λόγοι του Χριστού στο Σταυρό», γιατί όλοι εμείς περάσαμε και περνάμε ένα Γολγοθά αλλά προσδοκούμε την Ανάσταση. Είναι ένα έργο που θα ακουστεί για πρώτη φορά παγκόσμια».

Επιστολή στην Υπουργό Υγείας