Η θρακικη γη σκεπαζει τον Λαμπρο Παπαντωνιου

Συγγενείς, συνάδελφοι και φίλοι, πολλοί αμερικανοί, έλληνες και κύπριοι διπλωμάτες, καθώς και αρκετά στελέχη και μέλη της ελληνοαμερικανικής κοινότητας παρέστησαν χθες τα ξημερώματα (ώρα Ελλάδας) στην επιμνημόσυνη δέηση για τον εκλιπόντα μεγάλο θρακιώτη δημοσιογράφο Λάμπρο Παπαντωνίου, η οποία πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Ουάσιγκτον. Χθες η σωρός του ταξίδεψε από την Ουάσιγκτον στην Ελλάδα και σήμερα νωρίς το απόγευμα (στις 3μμ) θα πραγματοποιηθεί η κηδεία του στο χωριό Μάνδρα της Ξάνθης, που ήταν άλλωστε και η γενέτειρά του.

«Ο αείμνηστος Λάμπρος Παπαντωνίου ενέπνεε με το μαχητικό λόγο του. Υπήρξε σθεναρός πολεμιστής στον αγώνα για τη θωράκιση, ενίσχυση και υπεράσπιση των δικαίων της χώρας μας», τόνισε στο γραπτό συλλυπητήριο μήνυμά του ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, επισημαίνοντας ότι «υπήρξε ένθερμος πατριώτης και ακοίμητος φρουρός των ιερών και οσίων του Έθνους, πάντοτε έτοιμος να αντιτάξει τον εαυτόν του έναντι των επιβουλών της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο Ελληνισμός και η Ομογένεια της Αμερικής αισθάνονται σήμερα ότι έχασαν ένα άξιο συνεχιστή των αγωνιστών της πατρίδας. Η αφοσίωσή του στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στις πανανθρώπινες ελληνικές παραδόσεις αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση».

Για τον αγαπητό δημοσιογράφο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών την περασμένη εβδομάδα σε νοσοκομείο της αμερικανικής πρωτεύουσας, όπου νοσηλευόταν για περίπου σαράντα μέρες, μίλησαν οι πρέσβεις της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ουάσιγκτον Αλέξανδρος Μαλλιάς και Ανδρέας Κακουρής αντίστοιχα, η αντιπρόεδρος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ελίζ Λαμπότ, ο διευθυντής της Ελληνικής Υπηρεσίας της «Φωνής της Αμερικής» Γιώργος Μπίστης, ο εκδότης και διευθυντής της ομογενειακής εβδομαδιαίας εφημερίδας «Greek News» Αποστόλης Ζουπανιώτης, ο ιερατικός προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού Ιωάννης Ταυλαρίδης και ο ανιψιός του εκλιπόντα Αλέξανδρος Σταυράκης.

«Ο Λάμπρος έζησε και πέθανε αξιοπρεπής και ελεύθερος, ασυμβίβαστος και μαχητικός», τόνισε, μεταξύ άλλων, ο πρέσβης Μαλλιάς, ενώ όλοι οι άλλοι ομιλητές αναφέρθηκαν στον «ακέραιο και καλοσυνάτο χαρακτήρα» του Λάμπρου Παπαντωνίου, ο οποίος για 35 σχεδόν χρόνια εργάστηκε ως ανταποκριτής ελλαδικών, κυπριακών και ομογενειακών ΜΜΕ στην Ουάσιγκτον.

Σαν τελευταίο αποχαιρετισμό, το «Φλιτζάνι» και ο «ΠτΘ» δημοσιεύουν σήμερα δύο άρθρα που έγραψαν για την προσωπικότητα του εκλιπόντα ο πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες Αλέξανδρος Μαλλιάς και η προσωπική του φίλη και διπλωματική συντάκτρια στον «Ελεύθερο Τύπο» Αγγελική Σπανού, ενώ στη διπλανή σελίδα φιλοξενείται η τελευταία συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Λάμπρος Παπαντωνίου στις αρχές της φετινής χρονιάς στο ειδησεογραφικό πρακτορείο «Greek American News Agency» και στον Αποστόλη Ζώη, όπου ο εκλιπών θρακιώτης δημοσιογράφος ανέλυσε με τις απόψεις του για το μέλλον του Ελληνισμού, των ΗΠΑ αλλά και του κόσμου μας γενικότερα, μέσα στο πέπλο της διεθνούς οικονομικής ύφεσης που ζούμε…

Το «Φλιτζάνι»

Ευθύς, ανιδιοτελής και ασυμβίβαστος

Την περασμένη εβδομάδα είδα τον Λάμπρο για τελευταία φορά στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Georgetown». Όπως πάντα, η τηλεόραση ήταν ανοιχτή στο δωμάτιό του, μεταδίδοντας σε εικοσιτετράωρη βάση το CNN News. Σʼ έναν πίνακα ήταν γραμμένο με κεφαλαία γράμματα «CNN ONLY, NO FOX NEWS, NO SPORTS» (μόνο τις ειδήσεις του CNN, όχι το κανάλι FOX, ούτε αθλητικά).

Του είπα ότι σε μερικές ημέρες φεύγω από την Ουάσιγκτον. Του είπα ότι περιμένουμε όλοι να σταθεί στα πόδια του. Κατάλαβε απόλυτα. Συγκινήθηκε.

Μέχρι την τελευταία στιγμή, στα μικρά διαλείμματα που ξανάβρισκε ένα μέρος των αντανακλαστικών του, ο Λάμπρος ήθελε να μη χάσει την επαφή με την είδηση. Η είδηση ήταν, άλλωστε, ο πραγματικός σκοπός της ζωής του. Ήταν δοσμένος ολόκληρος, σχεδόν 40 χρόνια.

Ο Λάμπρος ξεχώριζε. Έφευγε κάθε πρωί, γύρω στις 9, από το σπίτι του σε μία φτωχική συνοικία της Ουάσιγκτον, όπου κατοικούν στην πλειοψηφία Αφροαμερικανοί. Γιʼ αυτούς ο Λάμπρος ήταν κάτι το ξεχωριστό. Τον πρόσεχαν, τον αγαπούσαν, τον προστάτευαν.

Τα Χριστούγεννα του 2006 ήταν για την οικογένειά μου και για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία. Παρακολουθήσαμε μαζί με τον Λάμπρο τη Λειτουργία των Χριστουγέννων σε μια εκκλησία Αφροαμερικανών. Υπαγόταν σε κάποιον επίσκοπο στην Ατλάντα.

Ο Λάμπρος είχε, ας μου επιτραπεί η υπερβολή, το γενικό πρόσταγμα. Ήξερε τους πάντες, τον γνώριζαν όλοι. O αιδεσιμότατος χαιρέτισε την παρουσία των Ελλήνων φίλων του. Τραγουδήσαμε μαζί παραδοσιακά τραγούδια Αφροαμερικανών, γνωστά ως γκόσπελ…

Μίλησε για τις αξίες της κλασικής Ελλάδας που απετέλεσαν πηγή έμπνευσης και δύναμης για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αποχαιρετώντας σήμερα τον Λάμπρο, η ημέρα αυτή, όπως και τόσες πολλές άλλες ημέρες εδώ στην Ουάσιγκτον, περνάνε σαν εικόνες μπροστά μου.

Μέχρι το βράδυ αργά που γύριζε στο σπίτι ο Λάμπρος, φύσει ανήσυχος και αεικίνητος, έψαχνε την είδηση. Τα τέσσερα αυτά χρόνια που βρίσκομαι στην Ουάσιγκτον δεν έχασε κανένα μπρίφινγκ στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή στον Λευκό Οίκο. Άλλωστε, από το κείμενο των ερωταποκρίσεων μπορούσες αμέσως να καταλάβεις εάν και πότε ο Λάμπρος δεν ήταν παρών.

Ως δημοσιογράφος ο Λάμπρος τίμησε τη δημοσιογραφία. Δεν έψαχνε απλά την είδηση. Συχνά, κατά κανόνα, τη δημιουργούσε. Δεν περίμενε να πάει η πληροφορία με ωραίο περιτύλιγμα στο τηλέφωνό του ή στο σπίτι του. Έτρεχε, στην κυριολεξία, με το σακίδιο στην πλάτη και το χαρακτηριστικό σκούφο του, την προλάβαινε στη στιγμή της δημιουργίας της.

Σίγουρα ο Λάμπρος τάραζε τα νερά. Δεν υπήρξε αυτό που λέμε ή εννοούμε βολικός. Είχε σθένος, γνώσεις, πάθος για την αποστολή του. Είχε χαρακτήρα. Ήταν ευθύς, ανιδιοτελής, ασυμβίβαστος. Ως ανταποκριτής και δημοσιογράφος προσέφερε μεγάλη υπηρεσία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην προβολή των θεμάτων που αφορούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία.

Αποχαιρετούμε σήμερα τον Λάμπρο, τον πατριώτη.

Αποχαιρετούμε σήμερα τον Λάμπρο που τίμησε την Ελλάδα.

«Goodbye

Mr Lambros…».

Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν άγνωστος εδώ, πολύ πριν να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο Λάμπρος έστελνε καθημερινά ανταποκρίσεις που ξεκινούσαν με την ίδια φράση: «Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι Αφροαμερικανός». Στην παρατήρηση ότι πρόκειται για εκτίμηση κι όχι για ρεπορτάζ, απαντούσε: «Έχω καλές πληροφορίες», εννοώντας ότι αφουγκραζόταν τον παλμό της αμερικανικής κοινωνίας και συνεπώς έπρεπε να δημοσιεύεται ως γεγονός η πρόβλεψή του. Το ίδιο είχε συμβεί πριν από την πρώτη εκλογή Ερντογάν στην Τουρκία, πριν από την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, πριν από την κατάθεση του σχεδίου Ανάν για το Κυπριακό, πριν από τη στροφή του ενδιαφέροντος της τουρκικής αεροπορίας στο Αγαθονήσι και στο Φαρμακονήσι.

Δεν ήταν οι μοναδικές φορές που έβλεπε μπροστά. Και παρόλα αυτά, ο Λάμπρος Παπαντωνίου, με τις αμέτρητες αποκλειστικότητες, δεν εξασφάλισε μια στοιχειωδώς άνετη ζωή. Κάθε μέρα παρών στα μπρίφινγκ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Λευκού Οίκου, ήταν ένας πραγματικός σταρ μεταξύ συναδέλφων του από τις πέντε ηπείρους.

Οι εκπρόσωποι αιφνιδιάζονταν ακούγοντας (πρώτη φορά στη ζωή τους…) για καταπατήσεις ελληνικών μειονοτικών περιουσιών στη Χιμάρα, για μυστήριες κινήσεις του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, για σχέδια ανατροπής της Συνθήκης της Λωζάννης και διχοτόμησης του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό. Συχνά ζητούσαν χρόνο να ενημερωθούν για να απαντήσουν, άλλες φορές πάλι τον προέτρεπαν να μην κάνει τοποθετήσεις μαζί με τις ερωτήσεις και, προστρέχοντας στους παλαιότερους, μάθαιναν ότι στη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων ο Λάμπρος δεν έκανε ερωτήσεις, έκανε πολιτική, ρωτώντας αυτά που καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα ήθελε να ρωτά.

Κινδύνευε να χάσει την είδηση που έβρισκε πρώτος. Αντί να τη μεταδώσει γρήγορα και να διακριθεί, πήγαινε να κινητοποιήσει την ομογένεια, να δει αμερικανούς αξιωματούχους προσπαθώντας να τους μεταπείσει, να εξηγήσει σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης τις ελληνικές θέσεις. Άλλοτε, ήταν τόσο συγκλονισμένος από τις εξελίξεις που δεν έβρισκε κανένα νόημα να τις καταγράψει άμεσα, τον ενδιέφερε κυρίως να τις αποτρέψει. Δεν δεχόταν να μεταδίδει διαρροές ανώνυμων αμερικανικών πηγών και ήξερε περισσότερα απʼ όσα έλεγε ή έγραφε. Αυτολογοκρινόταν για το εθνικό καλό, χωρίς κανείς να του το ζητήσει και χωρίς να το εννοεί πάντα όπως οι άλλοι.

Σʼ αυτή τη μοναχική διαδρομή, ο Λάμπρος Παπαντωνίου κέρδισε την εκτίμηση ακόμη και εκείνων τους οποίους εξόργιζε. Δεν έμαθε να μην παθιάζεται, να κρατά ισορροπίες και να κάνει τους ωφέλιμους συμβιβασμούς, δεν βρήκε τελικά την άκρη.

Της Αγγελικής Σπανού

διπλωματ.συντάκτρια του “Ελ.Τύπου”

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Greek American News Agency» είναι αυτό στο οποίο για τελευταία φορά φιλοξενήθηκε συνέντευξη που παραχώρησε ο Λάμπρος Παπαντωνίου, «ένας άνθρωπος σεμνός, γνήσιος πατριώτης, που έχει θέσει στην υπηρεσία του ελληνισμού το λειτούργημα του δημοσιογράφου», όπως τον χαρακτήριζε στο προλογικό του σημείωμα ο Αποστόλης Ζώης. Είναι μία συνέντευξη ντοκουμέντο, από τις σπάνιες που είχε παραχωρήσει, όπου μεταξύ άλλων σημείωνε ότι «η Αμερική είχε περάσει σε μια δύσκολη εποχή αλλά κανείς δε προετοίμαζε τον μέσο πολίτη γιʼ αυτό». Το πλήρες κείμενο αυτής της συνέντευξης, που δημοσιεύθηκε στο ελληνοαμερικανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, έχει ως εξής:

Μέχρι τώρα οι αποκαλύψεις και οι παρεμβάσεις σας σε σημαντικά εθνικά θέματα υπήρξε αξιοζήλευτη. Αισθάνεστε κάποιες φορές μόνος σε αυτή την ωραία προσπάθεια; Θεωρείτε ότι παλεύετε, διότι περί πάλης πρόκειται, με έναν γίγαντα που ορισμένες φορές και η Ελληνική πολιτική ηγεσία είναι αναγκασμένη να κάνει αυτά που της υποδεικνύει αυτή η δύναμη; Είστε αισιόδοξος για τον Ελληνισμό;

Λ.Π.: «Κατʼ αρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια. Ζω εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό και η επαφή με τη χώρα μου και κυρίως με την επαρχία με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Όσο για την ερώτησή σας θα ήθελα να επισημάνω ότι δεν νοιώθω καμία μοναξιά. Όταν αγωνίζομαι για το δίκιο και την αλήθεια ξέρω ότι έχω δίπλα μου όλους τους αδικημένους που μιλάνε μέσα από μένα, είτε πρόκειται για αδικημένους λαούς, είτε για αδικημένες ομάδες ανθρώπων, όπως οι μαύροι, στις γειτονιές των οποίων έζησα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου και οι οποίοι πριν από 5 μόλις χρόνια δεν θα μπορούσαν ούτε στα πιο κρυφά τους όνειρα να φαντασθούν την εκλογή ενός μαύρου αμερικανού Προέδρου. Το όνειρο αυτό σήμερα μπορούν να το μοιρασθούν με όλο τον κόσμο».

Το μέλλον των ΗΠΑ;

Λ.Π.: «Όσο για τον γίγαντα που αναφέρατε, τις ΗΠΑ, γνωρίζετε πολύ καλά ότι η πολιτική της δομή, τα ιδεώδη από τα οποία εμπνεύστηκαν οι θεμελιωτές αυτής της μεγάλης χώρας, είναι οι ελληνικές αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Εγώ, με τις ερωτήσεις μου, δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τους θυμίζω αυτές τις αρχές, τις αρχές που τους έκαναν μεγάλους. Αν τις ξεχάσουν θα τους ξεχάσει και η ιστορία. Η νίκη του Ομπάμα με χαροποίησε όχι μόνο σαν μια γενναία πολιτική επιλογή, αλλά και ως Έλληνα γιατί είδα τη δύναμη της δημοκρατίας, τη δύναμη δηλαδή του ελληνικού πολιτισμού».

Οικονομική κρίση, εμφάνιση άλλων σημαντικών παικτών στη διεθνή σκακιέρα, όπως η Ρωσία και η Κίνα, προβληματισμός για τις εισβολές σε Ιράκ, Αφγανιστάν παλιότερα αλλά και στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας… Πώς βλέπετε την επόμενη μέρα στις ΗΠΑ; Ή μήπως όλα αυτά αποτελούν δομικά στοιχεία κρίσης του καπιταλισμού; Εκτιμάτε πως θα έρθουν χειρότερες μέρες;

Λ.Π.: «Οι ΗΠΑ περνούν μια μεγάλη κρίση και μαζί με αυτήν ολόκληρος ο κόσμος. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν ότι αναφερόμουν σε αυτήν εδώ και καιρό. Τη βλέπαμε να έρχεται. Ο κόσμος αγόραζε σπίτια, αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, ενώ η δουλειά του ήταν είτε επισφαλής, είτε με περιορισμένα έσοδα, ενώ πάντα καιροφυλακτούσε ο φόβος της ανεργίας ή της χρεοκοπίας από ένα δυσλειτουργικό και απάνθρωπο σύστημα υγείας, που μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στη φτώχια από τη μια μέρα στην άλλη. Η Αμερική είχε περάσει σε μια δύσκολη εποχή αλλά κανείς δε προετοίμαζε τον μέσο πολίτη γιʼ αυτό. Με αποτέλεσμα να το μάθει σχεδόν μέσα σε ένα πρωί. Παραμένει ωστόσο και μάλλον θα παραμείνει μια μεγάλη χώρα».

Μπορείτε να το εξηγήσετε αυτό;

Λ.Π.: «Οι ΗΠΑ είναι, μακράν, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο και θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν την ηγεμονία τους. Διαθέτουν την υψηλότερη τεχνολογία και ένα αξιοζήλευτο δυναμικό επιστημόνων που καταφθάνει από όλες τις μεριές του πλανήτη. Βεβαίως, η οικονομική κρίση ή η καπιταλιστική, όπως την ονομάζετε, δείχνει ότι ο κόσμος αλλάζει, δείχνει ότι και η υπερδύναμη δεν είναι άτρωτη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καταρρέει κιόλας. Όπως βλέπετε τα προβλήματα ξεκινούν από τις ΗΠΑ αλλά δεν μένουν σε αυτήν, η οικονομική κρίση ξεκίνησε από εδώ αλλά άγγιξε και το τελευταίο σημείο της οικουμένης.

Σε έναν αλληλοεξαρτώμενο οικονομικά κόσμο όλοι πλήττονται λίγο ή πολύ. Το πόσο ισχυρές θα είναι οι ΗΠΑ σε 20 χρόνια κανείς δεν το γνωρίζει. Δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία, η ΕΕ, αλλά και η Ρωσία ή Βραζιλία θα μπορούσαν να έρθουν στο προσκήνιο. Οι επιλογές που θα γίνουν τα αμέσως επόμενα χρόνια θα καθορίσουν και την εικόνα του πλανήτη μας για τα επόμενα 50 χρόνια. Όταν η κρίση καταλαγιάσει το 2011 με 12, θα ʼχουμε ίσως μια εικόνα για τον νέο κόσμο».

Δηλαδή; Θα έχουμε σημαντικές αλλαγές τα επόμενα χρόνια;

Λ.Π.: «Στο Ιράκ οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν τελειώσει θα φύγουν αφήνοντας κάποιες βάσεις. Όπως έκαναν και στα Βαλκάνια. Οι βάσεις έχουν κάτι συμβολικό και ουσιαστικό μαζί, σημαίνει ότι φεύγουμε αλλά τα συμφέροντά μας παραμένουν και εάν χρειασθεί ξαναρχόμαστε. Τα συμφέροντα είναι πολλά και μεγάλα, ενέργεια, στρατηγικές συμμαχίες, τρομοκρατία και κυρίως οι άλλες δυνάμεις. Όσο η κυριαρχία των μεγάλων κρατών της Ανατολής της Κίνας και της Ινδίας θα μεγαλώνει, τόσο οι ΗΠΑ θα επιδιώκουν μια μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και τη Ρωσία. Τι θα γίνει με το Ιράν; Ή αν θέλετε και με το Πακιστάν; Προσωπική μου γνώμη είναι ότι μέσα στο 2009 θα γίνει κάτι θεαματικό, από πόλεμο μέχρι την πλήρη εξομάλυνση. Κομβικό σημείο είναι οι ιρανικές εκλογές. Εάν επανεκλεγεί ο Αχμαντινετζάντ τα περιθώρια στενεύουν. Για τα Βαλκάνια τι να πω, θα επαναλάβω αυτό που είπα παραπάνω, οι Αμερικανοί έχουν ήδη τις βάσεις τους και εάν χρειασθεί θα ξαναέρθουν».

Μπορείτε να μας δώσετε μια εικόνα της λειτουργίας των αμερικανικών ΜΜΕ; Είναι δυνατόν ελάχιστοι δημοσιογράφοι να δέχονται την ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ σε αδύναμες χώρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις «ασύμμετρες απειλές;» Η παρεμβατικότητα της αμερικανικής δημοσιογραφίας μέχρι ποιο σημείο φτάνει;

Λ.Π.: «Κοιτάξτε, για κάποιον που επιθυμεί να κατανοήσει τη σχέση των πολιτικών με τα ΜΜΕ στην Αμερική θα άξιζε ίσως να έρθει εδώ στην Ουάσιγκτον και να επισκεφθεί μία εργάσιμη ημέρα την K street, έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης, όπου μαζεύονται καθημερινά βουλευτές, γερουσιαστές, δημοσιογράφοι και λομπίστες, τρώγοντας και συζητώντας για τις εξελίξεις.

Σχέσεις υπάρχουν, τυπικές, επαγγελματικές, προσωπικές, όπως και σχέσεις συναλλαγής υπάρχουν που πολλές φορές βρίσκονται στο όριο της νομιμότητας, τουλάχιστον της ηθικής. Ο τύπος στηρίζει εξάλλου τους βασικούς άξονες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το να μιλάμε ωστόσο για χειραγώγηση του τύπου είναι εξαιρετικά τραβηγμένο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα σκληρότερα άρθρα για τον πόλεμο στο Ιράκ, γράφτηκαν σε εφημερίδες αυτής της χώρας (εδώ άλλωστε φθάνουν καθημερινά τα φέρετρα των στρατιωτών από τον πόλεμο), όπως και για τα βασανιστήρια των ανθρώπων στις φυλακές του Γκουαντανάμο».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.