Η SAPRESS της καρδιας μας
«Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια… μάθημα, μάθημα και ξανά μάθημα… Κανένα ενδιαφέρον, κανένα μέσο «δημιουργικής αξιοποίησης του ελεύθερου μας χρόνου», όπως όλοι χαρακτηριστικά μας προτείνουν. Μα «διδάσκουν» πώς να γίνουμε ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας, πώς να πολιτικοποιηθούμε, πώς να καλλιεργήσουμε την κριτική μας ικανότητα αφού όμως πρώτα μας διδάξουν μια πληθώρα μαθημάτων που μας παρέχουν ανούσιες και στείρες γνώσεις….
Και ξαφνικά κάποιοι μας προσφέρουν χέρι βοηθείας, τη σωτήρια λέμβο και μας βοηθούν να ξεφύγουμε για λίγο από αυτήν την κατάσταση… Τώρα έχουμε εφημεριδούλα….Τώρα καταλαβαίνουμε τι θα πει παιδεία…
Αυτήν την ευκαιρία λοιπόν μας την προσφέρουν απλόχερα ο κ. Κολίτσης και ο κ. Φράγκος, το δίδυμο των «Νίκων» δηλαδή, οι οποίοι λόγω του νεαρού θα έλεγε κανείς της ηλικίας τους νιώσανε τις ανάγκες και τις ανησυχίες μας. Αυτό που μας προσφέρουν είναι κατά τη γνώμη μου ανεκτίμητης αξίας… είναι ένα πολύτιμο δώρο ζωής… Μπορεί να αφήσαμε για λίγο τα μαθήματά του σχολείου, κερδίσαμε όμως μαθήματα ζωής»…
Δανειζόμαστε τα λόγια της μαθήτριας Βαρβάρας Μαυροπούλου από το πρώτο τεύχος της περιοδικής έκδοσης του Διαπολιτισμικού Σχολείου Σαπών SAPRESS για να δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να μας μιλήσουν. Να ακούσουμε το πώς τα ίδια βλέπουν το θέμα της παιδείας. Οι διάλογοι για αυτήν και βέβαια θα συνεχίζονται όσο οι πολιτικοί κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά μπροστά σε αυτά. Για αυτό και η παιδεία στη χώρα μας δεν είναι απλώς μεταξεταστέα αλλά στάσιμη…
Γεγονός λοιπόν η εφημερίδα SAPRESS. Εμπλουτισμένη με όλα τα θέματα της επικαιρότητας δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις κοινές εφημερίδες. Εν αντιθέσει εμείς έχουμε να ζηλέψουμε από αυτήν. Τη ζωή που αναβλύζει από μέσα της. Παιδιά με όνειρα παίρνουν συνεντεύξεις πραγματοποιούν έρευνες, εκφράζουν τις σκέψεις και απόψεις τους για όλα τα θέματα της κοινωνίας υπό την καθοδήγηση βέβαια των δίδυμων «Νίκων» του κ. Κολίτση και του κ. Φράγκου. Φιλόλογος ο πρώτος, οικονομολόγος ο δεύτερος προσπάθησαν και το εγχείρημά τους είχε επιτυχία, γιατί όπως λένε, υπήρξε πολύ καλή συνεργασία. Χωρίσαμε τα καθήκοντά μας και ο ένας είχε την αρχισυνταξία του εντύπου και ο άλλος την οργάνωση και τις δημόσιες σχέσεις και όλα αυτά με την αρωγή της διεύθυνσης του σχολείου».
Νίκος Κολίτσης και Νίκος Φράγκος όμως…
Sarpress: Η επιτυχής κατάληξη της χρονιάς που πέρασε
«Είναι η κορύφωση ενός προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης η έκδοση του πρώτου τεύχους της εφημερίδας που στην πορεία μετεξελίχθηκε σε περιοδικό. Ξεκινήσαμε στην αρχή της χρονιάς και απευθυνθήκαμε και στις τρεις τάξεις του Λυκείου αλλά λόγω του εκπαιδευτικού συστήματος επικεντρωθήκαμε στους μαθητές των δύο πρώτων τάξεων. Η ανταπόκριση από αγόρια και κορίτσια ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις αρχικές εκτιμήσεις που είχαμε κάνει. Αυτό μας ανάγκασε να αποτυπώσουμε μέρος της δουλειάς που προέκυψε από την προσπάθεια των παιδιών σε έντυπο στη συγκεκριμένη εφημερίδα γιατί ουσιαστικά το μεγαλύτερο κομμάτι της δουλειάς περιλαμβάνεται στο ιστολόγιο του σχολείου το οποίο αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 150 θέματα και ένα μέρος καταφέραμε να το αποτυπώσουμε και σε έντυπο έτσι ώστε να μείνει ως η επιτυχής κατάληξη της χρονιάς που πέρασε».
Ανάδειξη της πολυπολιτισμικότητας που ήταν και το ζητούμενο
«Για να φθάσουμε στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα οργανώθηκε συντακτική ομάδα από τα παιδιά που γράφουν τα κείμενα, που έκαναν τις έρευνες, ενώ την αρχισυνταξία έχει ο Νίκος αλλά και όλο το κομμάτι του δημιουργικού μέχρι το όλο εγχείρημα να φτάσει στην εκτύπωση. Αυτό που θέλουμε να επισημάνουμε είναι ότι τα παιδιά προερχόμενα από τρεις διαφορετικούς πολιτισμούς γράφουν διαφορετικά κείμενα κι ας είναι στην ίδια τάξη. Τα παιδιά γράφουν μέσα από τα βιώματα που έχουν από την οικογένεια από την θρησκεία από τον πολιτισμό τους αλλά και από το χωριό που μένουν. Προσεγγίζουν τα θέματα εντελώς διαφορετικά που στηρίζεται στη διαφορετική κουλτούρα και με αυτό τον τρόπο αναδεικνύεται και η πολιτισμικότητα που είναι και το ζητούμενο. Και βέβαια αυτό γίνεται ασυνείδητα. Προσπαθούμε να αναδείξουμε την διαφορετικότητα μέσα όμως από την κοινή συνισταμένη των κοινών βιωμάτων που έχουν τα παιδιά μέσα στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού συστήματος πολύ αγχωτικού και πολύ εξοντωτικού ιδίως για τα παιδιά της δευτέρας και της τρίτης Λυκείου. Ουσιαστικά εστιάζουμε στα κοινά σε αυτό που μας ενώνει. Ενώνει παιδιά που είτε έχουν διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές είτε προέρχονται από διαφορετικά οικονομικά στρώματα είτε προέρχονται από διαφορετικά διαμερίσματα, γιατί το σχολείο δέχεται και ενσωματώνει παιδιά από τρεις δήμους, δήμο Σαπών, δήμο Αρριανών και δήμο Φιλλύρας, παιδιά δηλαδή που μένουν σε οικισμούς που μεταξύ τους έχουν μεγάλες χιλιομετρικές αποστάσεις».
«Το σημαντικότερο να ενσωματώνονται παιδιά με διαφορετικούς κόσμους και με διαφορετικό προσανατολισμό»
«Η δουλειά ήταν δύσκολη και χρονοβόρα και πολλές φορές εκτός ωραρίου γιατί πολλές συνεντεύξεις και φωτογραφίες που υπάρχουν έχουν γίνει απογεύματα και αργίες. Βρήκαμε τον απαραίτητο χρόνο γιατί μας βοήθησαν τα παιδιά με το ζήλο τους και με την όρεξή τους και φθάσαμε στο αποτέλεσμα.
Συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν περιφερειακά της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στη Ροδόπη περισσότερα συγκεκριμένα. Δεν είχα την αίσθηση προσωπικά ότι στη Ροδόπη γίνονταν τόσα πολλά πράγματα σε μια σχολική περίοδο από σημαντικούς φορείς οι οποίοι και μας βοήθησαν στο έργο μας. Αυτή τη στιγμή κάνοντας αυτοκριτική πολλά ήταν αυτά που δεν προλάβαμε να καλύψουμε είτε λόγω του ωραρίου, είτε λόγω του περιορισμένου ελεύθερου χρόνου των παιδιών είτε λόγω των μεγάλων αποστάσεων, γιατί η απόσταση από την Κομοτηνή δεν είναι αμελητέα και η συγκοινωνία δεν διευκολύνει. Φανταστείτε ότι τις περισσότερες φορές με δικά μας αυτοκίνητα αναλαμβάναμε την ευθύνη μεταφοράς των μαθητών και τις υπόλοιπες φορές ο δήμος Σαπών, και τον ευχαριστούμε πολύ, διαθέτοντας το λεωφορείο του δήμου. Βέβαια αυτό δεν μπορεί να γίνεται καθημερινά και να καλύπτουμε όλα τα καθημερινά γεγονότα του νομού Ροδόπης.
Διαθέσαμε πολύ χρόνο αλλά όταν βλέπουμε όλο αυτό το ζήλο, την αγάπη, τον ενθουσιασμό τη φιλοδοξία των παιδιών να προσπαθούν ακόμη και αυτοί που δεν έγραφαν αισθανόμαστε ικανοποίηση. Υπήρχαν παιδιά με χαμηλή σχολική επίδοση, παιδιά που να μην είχαν σκεφθεί ότι μπορούσαν να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία, με κοινωνικές και εξωσχολικές δραστηριότητες, παιδιά που δεν είχαν συνηθίσει να τα καταφέρνουν στο σχολείο, που έγραψαν ποίηση, πραγματοποίησαν έρευνες, πήραν συνεντεύξεις διαμορφώνοντας ερωτήσεις, έγραψαν απόψεις, κατέθεσαν προβληματισμούς και νομίζω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο. Να ενσωματώνονται παιδιά με διαφορετικούς κόσμους και παιδιά με διαφορετικό προσανατολισμό στο σχολείο. Δεν είναι η εφημερίδα της ελίτ του σχολείου, η εφημερίδα των άριστων, των καλών μαθητών. Υπάρχουν παιδιά στην ομάδα που έχουν μέσο όρο βαθμό 12 και 13 ακριβώς, γιατί είναι μαθητές που δεν τους ταιριάζει το εκπαιδευτικό σύστημα που τους επιβάλλεται. Σε αυτό όμως το έντυπο έδωσαν την ψυχή τους βοήθησαν από το απλούστερο έως και την πώληση της εφημερίδας».
«Ένα άγνωστο ποιοτικό μαθητικό δυναμικό»
«Το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά αυτά βγήκαν προς τα έξω και είχαν την ευκαιρία να δώσουν στους άλλους να γνωρίσουν ότι πρόκειται για ένα ποιοτικό δυναμικό, το οποίο μπορεί να μην έχει τις εικόνες τις παραστάσεις τις υποδομές παιδιών που προέρχονται από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα ή από την Κομοτηνή αλλά που πραγματικά αν τους δώσεις το κίνητρο και αναδείξεις αυτό που πραγματικά έχουν μέσα τους μπορούν τα αποτελέσματα να είναι πολύ σημαντικά. Και αυτό το διαπίστωσαν παιδιά από διαφορετικά σχολεία που ήρθαν σε επαφή είτε μέσω αθλητικών είτε μέσω πολιτιστικών δραστηριοτήτων και μας το επισήμαναν και οι μαθητές και οι καθηγητές τους. Παιδιά από ιδιωτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης, των Αθηνών, του Ηρακλείου και αυτό είναι ουσιαστικά αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από τη φετινή σχολική χρονιά.
Γενικά μπορεί πολλές φορές να γίνεται λόγος για επιτυχίες σχολείων που προέρχονται από τα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά νομίζω ότι είναι πολύ ουσιαστικό η συμβολή ενός περιφερειακού σχολείου, δεν θεωρώ ότι είμαστε μοναδικό ούτε θεωρούμε ότι είμαστε αντιπροσωπευτικοί απλά θεωρούμε ότι υπάρχει ποιοτικό δυναμικό εκπαιδευτικό και μαθητικό σε σχολεία της περιφέρειας όσο απομακρυσμένα κι αν είναι αυτά πόσο μάλλον σε μια περιοχή με ιδιαίτερη πολιτισμική αξία που μπορούν να παράγουν έργο το οποίο αξίζει να αναδειχθεί και να γίνει ευρύτερα γνωστό».
«Το σχολείο συνέχεια της τοπικής κοινωνίας»
«Το σχολείο μπορεί να είναι η συνέχεια ενός δήμου και μιας τοπικής κοινωνίας. Αυτή η εμπλοκή των παιδιών των καθηγητών της τοπικής κοινωνίας και των αρχών ενός τόπου πραγματικά είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει μια κοινωνία ένα βήμα παραπέρα. Η αρωγή και η συμβολή η ουσιαστική και ηθική του δήμου σε όλα τα επίπεδα ήταν ένα από τα ουσιαστικότερα στοιχεία που βοήθησε στην πραγματοποίηση αυτής της αίσθησης ότι υπάρχει πάντα πίσω από εμάς κάποιος που θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε προβλήματα τα οποία δεν μπορεί να στηρίξει ένα σχολείο».
Το πρώτο τεύχος εξαντλήθηκε
«Η χαρά των παιδιών τεράστια. Φανταστείτε ότι κυκλοφόρησε η εφημερίδα τη Δευτέρα 27 Απριλίου μετά τις πασχαλιάτικες διακοπές και μέχρι την Τετάρτη είχαν εξαντληθεί τα 800 από τα 1000 που πουλήσαμε. Θα υπάρξει και δεύτερο τεύχος ή δεύτερη ανατύπωση της εφημερίδας για να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Επικεντρωθήκαμε και το κυκλοφορήσαμε στους δήμους που αναφέραμε αλλά δεν έχει φτάσει περιφερειακά το περιοδικό»
Ουσιαστική η συνεργασία με τον «Παρατηρητή»
«Είχαμε την επιμέλεια της σύνθεσης της εικόνας και του λόγου που ήθελε να έχει στο άρθρο του το κάθε παιδί όπως τη φανταζόταν στο μυαλό του και πώς θα έπρεπε να αποτυπωθεί. Από εκεί και πέρα μεγάλη ήταν και η βοήθεια του «Παρατηρητή» και πρέπει να το επισημάνουμε γιατί το αισθητικό κομμάτι είναι πολύ σημαντικό. Όλη αυτή η συνεργασία που έχουμε με τον «Παρατηρητή» ήταν ουσιαστική γιατί όλη αυτή η εικόνα που έχουμε για τα σχολικά έντυπα που μπορεί να είναι λίγο πιο πρόχειρα, να είναι ολιγοσέλιδα, να μην υπάρχει χρώμα την ξεπεράσαμε, και αυτό ξαφνιάζει θετικά».
Α.Π.
Βραβείο Ποίησης
Με έπαινο βραβεύτηκε το ποίημα «Η ζωή μου» της Ελπίδας Παρσαλίδου στον φετινό διαγωνισμό ποίησης – διηγήματος του Μορφωτικού Συλλόγου Πετρούπολης. «Η συντακτική ομάδα είναι περίπου 30 άτομα και έγραφαν τουλάχιστον 50. Η κοπέλα που πήρε το βραβείο είναι της Γ΄ Λυκείου και δεν μπορούσε να συμμετέχει ενεργά γιατί είχε το διάβασμα των Πανελλαδικών. Πολλά παιδιά της Γ’ Λυκείου έρχονταν και έκαναν συγκεκριμένη δουλειά απλά και μόνο για να συμμετάσχουν στην εφημερίδα γιατί το ήθελαν.
Η Ελπίδα Παρσαλίδου δεν είχε σκεφτεί ποτέ ότι θα μπορούσαν οι σκέψεις της να αποτυπωθούν σε γραπτό λόγο να δημιουργηθούν ποιήματα τα οποία μπορούν να ενδιαφέρουν και να συγκινήσουν πόσο μάλλον για να βραβευτούν. Έχει γράψει άπειρα ποιήματα και δεν ξέραμε ποιο να πρωτοδιαλέξουμε».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
