Σχολεια, κυψελες γνωσης
Ημερίδα με θέμα «Διδασκαλική Γλώσσα και Λογοτεχνία» πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 17 Μαρτίου στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής με υπεύθυνους τους Σχολικούς Συμβούλους 1ης και 2ης Περιφέρειας Θεοδούλα Σταυρακάκη και Παρασκευά Παρασκευά και είχε ως θέμα «Διδασκαλική Γλώσσα και Λογοτεχνία».
Η ημερίδα αφορούσε εκπαιδευτικούς που διδάσκουν στην Ε΄ τάξη όλων των σχολείων της παραπάνω περιφέρειας, πραγματοποιήθηκε στο τμήμα Ε1 του 10ου Δημοτικού Σχολείου και είχε ως εισηγητές τη Βέλκου Κυριακή, σχολική σύμβουλο Προσχολικής Αγωγής που μίλησε με θέμα «Η τέχνη της αφήγησης» και τη Μαρία Δημάση, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών του Δημοκριτείου, η οποία μίλησε με θέμα «Δειγματική Διδασκαλία».
Όλοι οι δάσκαλοι της Ε’ τάξης των σχολείων της Περιφέρειας παραβρέθηκαν σε αυτή την ημερίδα και παρακολούθησαν και ενημερώθηκαν για τον τρόπο διδασκαλίας ενός ποιήματος από την κ. Μαρία Δημάση, που με τον δικό της χαρακτηριστικό τρόπο κατόρθωσε να εντυπωσιάσει παιδιά και δασκάλους.
Μεταφέροντας την όλη η διαδικασία, η δασκάλα της Ε’ τάξης Δημοτικού του 11ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής Αναστασία Κρόκου τονίζει ότι «όλα τα παιδιά πήραν στα χέρια τους το ποίημα του Τάκη Ολύμπιου «Δώσ’ μου το χέρι σου», χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και η κάθε ομάδα είχε τον συντονιστή και γραμματέα της. Με τη μέθοδο της επαναλαμβανόμενης ανάγνωσης τα παιδιά πριν ακόμη πάρουν στα χέρια τους το ποίημα, το είχαν μάθει απ’ έξω. Ακολούθησε η παραγωγή γραπτού λόγου και με βάση μια δική τους λέξη που τους έμεινε στο μυαλό έδωσαν τη δική τους ερμηνεία. Επίσης με βάση μια ζωγραφιά που αποτύπωνε ένα γεφύρι έδωσαν λέξεις που χωρίζουν αλλά και ενώνουν τους ανθρώπους. Μερικές λέξεις μας εντυπωσίασαν το πώς τις χρησιμοποίησαν τα παιδιά. Για παράδειγμα, η λέξη θρησκεία, κατά την άποψη των παιδιών, ενώνει αλλά και χωρίζει τους ανθρώπους.
Η μια ομάδα επέλεξε την λέξη ειρήνη και έδωσε τη δική της άποψη για το πώς την αντιλαμβάνεται και η άλλη την αγάπη, ενώ η τρίτη ομάδα με βάση τρεις λέξεις κλειδιά του βασικού ποιήματος έκανε το δικό της ποίημα».
Πρωταγωνιστές της όλης υπόθεσης οι δεκαοκτώ μικροί μαθητές που στο τέλος συμπλήρωσαν στο αρχικό ποίημα λέξεις που είχαν σβηστεί δίνοντας το δικό τους νόημα.
Τοποθετούμενη επί της δειγματικής διδασκαλίας ενός ποιήματος η κ. Κρόκου τονίζει ότι «κατ’ αρχήν τα μόνα ποιήματα που υπάρχουν βρίσκονται σε επετειακά κεφάλαια, όπως λόγω των ημερών κάποια ποιήματα για την εθνική επέτειο. Σε κανένα βιβλίο στο μάθημα της γλώσσας δεν υπάρχουν ποιήματα. Βέβαια στο Ανθολόγιο υπάρχουν και εκεί ό,τι μπορούμε κάνουμε. Βέβαια δεν ακολουθούμε αυτή τη μέθοδο, γιατί σκεφτόμαστε το αναλυτικό πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσουμε, αλλά προσπαθούμε με άλλους τρόπους είτε σε ποίημα είτε σε άλλα μαθήματα μέσω της ομάδας να ακολουθούμε κάποια μέθοδο».
Μεταφέροντας δε τα συναισθήματα των παιδιών τονίζει ότι αισθάνθηκαν «ικανοποίηση γιατί τα παιδιά αισθάνονταν ότι κατέκτησαν όχι βέβαια γνώση, γιατί ούτε γραμματική βγάζεις από αυτό το ποίημα αλλά έμαθαν να λειτουργούν τη φαντασία τους. Αισθάνονταν ικανοποίηση από την άποψη ότι έκαναν δικό τους το ποίημα και όχι με βάση τι θέλει να πει ο ποιητής, αλλά με το τι θέλουν να πουν τα ίδια τα παιδιά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι η κ. Δημάση το διάβαζε και ρωτούσε αυτό που ήθελε πριν την ανάγνωση. Δεν ρωτούσε τι θέλει να πει ο ποιητής αλλά πώς το αντιλαμβάνονται τα ίδια τα παιδιά».
Σε ερώτηση αν η δειγματική διδασκαλία ενεργοποίησε το σύνολο της τάξης η κ. Κρόκου επισημαίνει «όχι στον ίδιο βαθμό αλλά μου έκανε εντύπωση ότι και οι αδύνατοι μαθητές συμμετείχαν, παρόλο που ήταν παρόντες πολλοί δάσκαλοι αλλά και φοιτητές της κ. Δημάση ενεργοποίησε και αυτούς. Μακάρι να είχαμε τέτοιους καθηγητές στο πανεπιστήμιο».
Μια διαδικασία που ενθουσίασε τα παιδιά αλλά και τους δασκάλους και απέδειξε ότι η διδασκαλία μπορεί να αποτελέσει δύναμη για τη συμμετοχή τους αλλά και για την ευαισθητοποίησή τους.
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
