«Κιρκη Εβρου. Η μαγισσα η η μαγεια της φυσης»

Ο τόπος που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε αφήνει σε όλους μας βαθιά τα σημάδια του. Όπως βαθιά για όλη τη ζωή παραμένει η αγάπη μας προς αυτόν. Αναγκασμένοι τις περισσότερες φορές να ζούμε μακριά του ο γενέθλιος τόπος μας πονάει. Μνήμες και εικόνες μιας ζωής δύσκολης, αλλά ανέμελης και όμορφης, καθορίζουν τη ζωή μας.

Ο Αλέξανδρος Καζαντζής είναι γνωστός σε όλους μας από την ενασχόλησή του και την προσφορά του, εφόσον ίδρυσε την Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής στο τιμόνι της οποίας εργάστηκε επί δεκαεπτά συναπτά έτη ως πρόεδρος, όπως επίσης ίδρυσε μέσα από αυτήν το Θρακικό Μουσείο Παιδείας. Δάσκαλος ο ίδιος αφιέρωσε πολλά χρόνια στη συλλογή και καταγραφή στοιχείων που αφορούν στη Θράκη, στην ιστορία της και στον πολιτισμό της. Συγχρόνως όμως από τα παιδικά του σχεδόν χρόνια είχε ξεκινήσει τη συλλογή υλικού για την ιστορία και τον πολιτισμό του γενέθλιου τόπου. Της Κίρκης του Νομού Έβρου. Όλη αυτή η προσπάθεια συγγράφηκε από τον ίδιο με αποτέλεσμα να εκδοθεί το βιβλίο «Κίρκη Έβρου. Η μάγισσα ή η μαγεία της φύσης» μέσα στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει σημαντικά στοιχεία για την ιστορία της περιοχής αλλά και τον πολιτισμό της.

Όλη αυτή την προσπάθεια, όσο είναι δυνατόν βέβαια να χωρέσει στο χώρο που παραθέτει το φύλλο, μας παρουσιάζει σήμερα ο Αλέξανδρος Καζαντζής… με αφορμή βέβαια την παρουσίαση που έγινε στην Αλεξανδρούπολη την Κυριακή στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου…

ΠτΘ: κ. Καζαντζή τι σας ώθησε στη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;

Α.Κ.: Το ερέθισμα για την συγγραφή του βιβλίου μου δόθηκε από την έλλειψη καταγραφής της ιστορίας και του πολιτισμού του χώρου και των κατοίκων της Βορειοδυτικής περιοχής του δήμου Αλεξανδρούπολης. Η ιστορία και ο πολιτισμός αυτής της περιοχής έπρεπε κάποια στιγμή να καταγραφεί γιατί δεν αφορά μόνο στην Κίρκη, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, διότι ως γνωστόν από εκεί περνούσε η Εγνατία και όλα τα χωριά συνδέονταν με αυτήν. Κυρίως όμως υπάρχουν τόσα ιστορικά στοιχεία τα οποία κάποια στιγμή έπρεπε να αναδειχθούν. Βέβαια η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου οφείλεται και στην αγάπη για τον τόπο μας, αυτόν τον τόπο ανάθρεψε, η μάνα γη όπως την ονομάζουμε, και την οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε.

ΠτΘ: Ο τίτλος του βιβλίου σας είναι «Κίρκη Έβρου. Η μάγισσα ή η μαγεία της φύσης». Πού μας παραπέμπει ο τίτλος;

Α.Κ.: Επέλεξα αυτόν τον τίτλο γιατί ήθελα να συνδέσω την ομορφιά του τόπου με την ιστορία. Είναι γενικώς παραδεκτό ότι η Κίρκη έχει ένα όμορφο τοπίο, μάλιστα θα το χαρακτήριζα συναρπαστικό, που προκαλεί τον κάθε επισκέπτη. Συγχρόνως όμως έχει και μια ιστορία που ξεκινά από τους Ομηρικούς χρόνους. Αυτά τα δύο στοιχεία έπρεπε να συνδεθούν. Θέλω να πιστεύω ότι η επιλογή του τίτλου με δικαιώνει. Αν αναφερθούμε στο στοιχείο της μαγείας της φύσης πραγματικά σε όλες τις εποχές είναι τόσο όμορφη και μαγευτική η θέση της που όποιος επισκεφθεί την Κίρκη θα ενθουσιαστεί. Όσον αφορά στην ιστορία αυτή ξεκινά από τους Ομηρικούς χρόνους και θα έπρεπε, εφόσον φέρει και το όνομα Κίρκη που συνειρμικά οδηγεί στη μάγισσα Κίρκη, θα έπρεπε να δώσουμε μία ερμηνεία και για αυτό το θέμα. Πολύ θα θέλαμε το χωριό να είναι ο τόπος όπου ζούσε η μάγισσα Κίρκη αλλά ο ισχυρισμός αυτός απορρίπτεται μέχρι στιγμής από τους αρχαιολόγους. Η ονομασία προέρχεται από άλλες πηγές..

ΠτΘ: Από πού προέρχεται η ονομασία του χωριού;

Α.Κ.: Από τη λέξη Κιρχάν φέρει το όνομα η Κίρκη, το οποίο ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Μία ερμηνεία είναι σαράντα χάνια γιατί η Κίρκη σαν κόμβος της Παραεγνατίας είχε χάνι και χάνια, ενω άλλοι δίνουν και άλλες ερμηνείες, όπως και ο αρχαιολόγος κ. Τριαντάφυλλος, που την ονομάζει ωραία, όπως υπάρχουν και πολλές άλλες ερμηνείες οι οποίες όμως είναι φιλολογικές και πολλές φορές θα έλεγα λίγο υπερβολικές. Η πραγματική προέλευση της ονομασίας του χωριού οφείλεται στην αρίθμηση από τους Ρωμαίους των σταθμών της Παραεγνατίας που από την Ήπειρο μέχρι την Κωνσταντινούπολη ήταν 45. Όταν αργότερα ήρθαν οι Οθωμανοί δεν το ονόμασαν αυτοί το χωριό Κιρκ-χάν αλλά μετέφρασαν το 40ο χάνι στη γλώσσα τους. Αυτό είναι καταγεγραμμένο από την κ. Χατζηγεωργίου σε μελέτη της που εξεδόθη το 1958 όπου και καταγράφεται εμφανώς. Συγκεκριμένα η κ. Χατζηγεωργίου γράφει: «Λέγεται ότι από Ηπείρου μέχρι Κωνσταντινουπόλεως υπήρχαν τεσσαράκοντα πέντε χάνια έκαστον αποστάσεως πορείας μιας ημέρας από του άλλου, σωζόμενα μέχρι των τελευταίων ετών της Τουρκοκρατίας, εν δε εξ αυτών, το τουρκιστί ονομαζόμενο «Κιρκ- χαν»(=τεσσαρακοστό χάνι) ονομάζεται σήμερα Κίρκη, αναπτυχθέν εις χωρίον όπως και πολλά άλλα». Αυτό σημειώνεται εμφανώς και με σαφήνεια για να γίνει κατανοητό για να μην ανατρέχουμε σε άλλες ερμηνείες ή παραφιλολογίες. Αυτή είναι η καθαρή πηγή της προέλευσης του ονόματος Κίρκη.

Η Κίρκη στα Ομηρικά χρόνια

ΠτΘ: Παρότι η Κίρκη δεν πήρε το όνομά της από τη μάγισσα Κίρκη παρόλα αυτά όμως παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον όπως αποκαλύπτεται μέσα στο βιβλίο σας…

Α.Κ.: Βεβαίως και παρουσιάζει και μάλιστα πλούσιο. Υποστηρίζω ότι όχι μόνο ο χώρος της Κίρκης αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Θράκης είναι ανεξερεύνητος, αν κάποτε γίνει μια έρευνα αρχαιολογική είμαι βέβαιος ότι θα προκύψουν πάρα πολλά στοιχεία τα οποία αγνοούμε σήμερα. Να αναφέρω ότι στο χωριό που μεγάλωσαμε μέσα σε βράχια και δάση περιφερόμασταν, πότε ενασχολούμενοι με γεωργικές εργασίες πότε με τις κτηνοτροφικές. Κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτά τα βράχια ήταν ταφικά σημεία των Κικόνων. Μέχρι την ημέρα που ο συντοπίτης μας Σταύρος Κιοτσέκογλου, εξέδωσε μία έρευνα όπου ευστόχως παρουσιάζει τα ταφικά σημεία, τα οποία βέβαια αποτελούν και λατρευτικά μνημεία των Κικόνων, και τα οποία εξέπληξαν πολλούς, γιατί ενώ γνωρίζουμε ότι η φυλή των Κικόνων κατοικούσε στη λεκάνη μεταξύ Μαρώνειας. Ροδόπης , Μεγάλου Δερείου εν τούτοις στην Κίρκη βρέθηκαν τα λατρευτικά και ταφικά σημεία. Μάλιστα ο τίτλος του βιβλίου του κ. Κιοτσέκογλου είναι η εύρεση στην Κίρκη μιας υδατόβρεκτης νεκρόπολης των Κικόνων. Όλα αυτά συνέβαιναν από τον 11ο έως και τον 6ο αιώνα π.Χ.

Αν τώρα προχωρήσουμε και μάλιστα στους αρχαίους χρόνους βρίσκουμε πάρα πολλά αντικείμενα όπως στήλες βράχων ενχάρακτες με αφιερώματα και οι οποίες βρίσκονται στο Μουσείο της Κομοτηνής, όπως μία μαρμάρινη προτομή του λυρωδού του Ορφέα με την άρπα του το οποίο βρέθηκε στην Κίρκη όπως και άλλα πολλά κτερίσματα και αγγεία σε διάφορες περιοχές του οικισμού, αλλά και κογχύλια απολιθωμένα, τα οποία αποδεικνύουν ότι κάποτε εκεί υπήρχε θάλασσα. Σε αυτό το σημείο υπάρχει και η σκέψη μήπως τυχόν και το νησί της Κίρκης ήταν εκεί αφού και ο Κύκλωπας ήταν στην Μάκρη. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Κίρκη κατοικούνταν από τους Ομηρικούς χρόνους και στη συνέχεια και στους αρχαίους.

Το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου στην Κίρκη έχει μια ενχάρακτη στήλη που χρονολογείται από το 2ο αιώνα μετά Χριστόν. Όλα αυτά όμως είναι ατάκτως ερριμμένα. Πρέπει να γίνει μια καλή εξερεύνηση που θα δώσει πολλά στο φως.

ΠτΘ: Τι είναι ο μύθος του κρυμμένου θησαυρού;

Α.Κ.: Έχει πέσει πολύς κόπος και ιδρώτας και έχουν γίνει και πολλά σκαψίματα, γιατί θεωρείται ότι εφόσον περνούσαν από εκεί τα καραβάνια με τις λίρες, τα σεντούκια γεμάτα χρυσά αντικείμενα των αρχόντων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κάποιοι λέγεται όταν τους επιτίθεντο ληστές και έκλεβαν αυτά τα χρυσά, τα κρύβανε σε διάφορα σημεία στα ορεινά του χωριού, κάτω σε δένδρα, σε βράχια αλλά και σε ρίζες. Και έτσι κάποιοι ψάχνουν συνεχώς και διαρκώς για να βρουν το θησαυρό, ίσως και θησαυρούς, γιατί όπως ξέρουμε από τα παλιά χρόνια τα νομίσματα τα αποθήκευαν σε τέτοιες τοποθεσίες. Υπάρχει και αυτό το ενδιαφέρον από την πλευρά των χρυσοθήρων.

Η Κίρκη στα Ρωμαϊκά χρόνια

ΠτΘ: Ποια ήταν η σχέση της Κίρκης με την Παραεγνατία;

Α.Κ.: Να διασαφηνίσουμε ότι η Εγνατία ήταν η κύρια οδός που περνά από Μάκρη, Μεσημβρία, Πετρωτά και Τραϊανούπολη. Για λόγους συντομίας αλλά και ασφαλείας από τους πειρατές προτιμούσαν το μονοπάτι αυτό, το οποίο ήταν καλοδιατηρημένος δρόμος. Επίσης ένας άλλος λόγος που προτιμούνταν αυτό το μονοπάτι ήταν ότι ακολουθούσαν και το συνεχούς ροής ποτάμι που ξεδίψαγε τα ζώα αλλά και τους ίδιους.

ΠτΘ: Αυτό το μονοπάτι υπάρχει;

Α.Κ.: Υπάρχει με αποδεικτικά στοιχεία. Είναι ένα μοναδικό ιστορικό στοιχείο στη Δυτική πλευρά της εισόδου του χωριού βρίσκονται αποτυπώματα πετάλων των αλόγων πάνω στα βράχια. Το μονοπάτι ήταν αυτό και προδίδει το πέρασμα των καραβανιών από εκεί. Επίσης δίπλα σε αυτό το βράχο που υπάρχουν τα αποτυπώματα των αλόγων, υπάρχει και μία βρυσούλα, πηγαδάκι, πηγαδούδ’ το λέγαμε στο χωριό, που όπως λέγεται είναι ρωμαϊκής κατασκευής. Άρα η διέλευση υπήρχε από ρωμαϊκής εποχής, οι Οθωμανοί μετά ακολούθησαν το ίδιο μονοπάτι και μετά αν μπορούμε να το συνδέσουμε και για να γίνει πιο σημαντικό το γεγονός και η σιδηροδρομική γραμμή το ίδιο μονοπάτι ακολούθησε μέχρι την Αλεξανδρούπολη.

ΠτΘ: κ. Καζαντζή χαρακτηρίζετε το χωριό σας σαν ένα από τους πιο παλιούς οικισμούς του Έβρου και γενικότερα της Θράκης. Οι κάτοικοί του δεν έχουν σχέση με προσφυγιά. Ποια ήταν η καταγωγή τους;

Α.Κ.: Από τους προπάππους μας λέγεται και μάλιστα αποδεικνύεται ότι οι ρίζες μας κρατάνε από την Ήπειρο. Όπως υπήρχε αυτός ο σταθμός διέλευσης σιγά -σιγά αναπτύχθηκε από Ηπειρώτες οι οποίοι σύμφωνα με έκδοση που αναφέρω στο σύγγραμμά μου αναφέρει τον τρόπο που δημιουργούνταν οι Ηπειρωτικές παροικίες. Με τον ίδιο τρόπο δημιουργήθηκε και αυτή η Ηπειρώτικη παροικία αλλά όμως από τους κατοίκους της Ηπείρου που προέρχονται από την περιοχή των Ιωαννίνων και ειδικά τα Ζαγοροχώρια και μάλιστα γιατί ήθελαν να αποφύγουν τις βάρβαρες τότε καταπιέσεις του Αλή Πασά. Όλα αυτά συνέβησαν την εποχή περίπου 1600- 1850 αλλά και γιατί οι Ηπειρώτες ταξίδευαν ως εμπορευόμενοι σαν καλοί κτίστες σαν αρτοποιοί, επαγγέλματα που κυρίως αναπτύσσονταν εκεί.

«Παρέθεσα την εικόνα αλλά δεν την ολοκλήρωσα»

ΠτΘ: Κάνετε μια ιδιαίτερη στον Δημήτρη Αρίκα, που προσπάθησε να κάνει μια πρώτη καταγραφή της ιστορίας του χωριού. Πόσο σας βοήθησε αυτό;

Α.Κ.: Καθόλου, γιατί αυτά που αναφέρει τα ξέραμε γιατί αποτελούσαν παράδοση από γενιά σε γενιά αλλά δεν ήταν πουθενά καταγεγραμμένα. Ο Αρίκας στα βαθιά του γεράματα το 1985 περισυνέλεξε το υλικό σε γραπτό κείμενο, το οποίο δεν εξεδόθη ποτέ. Έχοντας αυτό το υλικό στα χέρια μου δεν ήθελα να επαναλάβω τα ίδια γιατί θα ήταν κουραστικό και για αυτό το έβαλα ως παράρτημα για να υπάρχει μια ακόμη γραφή αλλά και για να τιμήσω τον άνθρωπο ο οποίος έκανε μια καλή δουλειά, καταγράφοντας ιστορικά γεγονότα του χωριού.

ΠτΘ: Αν κάποιος ξεφυλλίσει το βιβλίο σας θα δει ότι αναφέρεστε στην ιστορία του χωριού σας, στην οικονομία του, στον πολιτισμό του, στους ανθρώπους. Θελήσατε να δώσετε μια ολοκληρωμένη εικόνα βέβαια όσο μπορούσατε…

Α.Κ.: Υπάρχουν πολλά στοιχεία όπως και αντικείμενα στα χέρια των κατοίκων αλλά είτε τα έχουν ξεχασμένα στα μπαούλα, είτε γιατί διστάζουν να τα δώσουν δεν τα φέρνουν στην επιφάνεια. Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που θα δώσουν πολλά περισσότερα στοιχεία για τον οικισμό. Πιστεύω ότι παρέθεσα την εικόνα αλλά δεν την ολοκλήρωσα. Κατ’ αρχήν λείπουν τα κεφάλαια που αναφέρονται στους χορούς, στα τραγούδια και στην ενδυμασία. Ήταν μικρή η έρευνα που έκανα σε αυτά τα θέματα. Σιγά – σιγά όμως παίρνουν την όψη της ολοκλήρωσης και ευελπιστώ σε επόμενη φάση να τα συμπεριλάβω και αυτά ώστε η εικόνα να είναι ολοκληρωμένη.

Μέσα από τις φωτογραφίες που παρατίθενται στο βιβλίο η ενδυμασία ήταν καθαρή αστική και δεν είχε καμία σχέση με τις άλλες ενδυμασίες. Επίσης η γλώσσα ήταν καθαρά ελληνική και δεν είχε προσμείξεις παρόλο που πέρασαν τόσοι και μάλιστα οι πρόγονοί μας προσπάθησαν να διατηρήσουν την γλώσσα και τον πολιτισμό που είχαν από παλιά. Όποιος λοιπόν πάρει το βιβλίο θα πάρει μια πολύ καλή εικόνα η οποία βέβαια θα μπορούσε να είναι περισσότερο ολοκληρωμένη.

ΠτΘ: Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ολοκληρώσετε την εργασία σας;

Α.Κ.: Σαν συλλογή υλικού ξεκινά παιδιόθεν. Ουσιαστικά όμως την τελευταία δεκαετία συνεχώς συμπλήρωνα το κάθε κεφάλαιο λέξη προς λέξη, παράγραφο προς παράγραφο. Κουράστηκα γιατί δεν υπάρχει βιβλιογραφία, στοιχεία επίσημα, και θα έπρεπε να διασταυρώνω τις φημολογίες, τους μύθους, τι είναι αλήθεια και τι ψέματα, γιατί πολλές φορές υπήρχε το στοιχείο της υπερβολής και οπότε θα έπρεπε να ξεκαθαρισθούν τα θέματα για να μη συνεχίσουμε να λέμε παραμύθια.

ΠτΘ: Σε όλη αυτή την προσπάθεια είχατε δίπλα σας κάποιους που σας στήριξαν;

Α.Κ.: Ουσιαστικά όχι. Πέρα από τη χρηματοδότηση του Δήμου Αλεξανδρούπολης που τον ευχαριστώ πολύ και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κίρκης που ανέλαβε να κινήσει τα διαδικαστικά για την οικονομική στήριξη του βιβλίου και όλοι αυτοί που αναφέρονται στο βιβλίο μου έδωσαν φωτογραφικό υλικό το οποίο βοήθησε στην εικόνα του βιβλίου. Θέλω να ευχαριστήσω την κ. Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδου, των εκδόσεων «Επικοινωνία», που με πάθος και μεράκι επιμελήθηκε την έκδοση, την Μαρίνα Παρασχάκη που έκανε την φωτοστοιχειοθεσία και όλους της εργαζόμενους στην εταιρεία που φρόντισαν για την καλαίσθητη και επιτυχή έκδοση. Να ευχαριστήσω επίσης την αρχιτέκτονα Κορίνα Καζαντζή για τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό του εξωφύλλου και την φιλόλογο Άννα Δελιγιάννη για τη φιλολογική επιμέλεια.

ΠτΘ: Το βιβλίο διατίθεται στο εμπόριο;

Α.Κ.: Όχι είναι προσφορά μου προς τους κατοίκους του χωριού και μπορεί κάποιος να το βρει είτε από το δήμο Αλεξανδρούπολης, είτε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο της Κίρκης.

ΠτΘ: κ. Καζαντζή σας ευχαριστώ πολύ.

Α.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ

Μεταλλεία Κίρκης

ΠτΘ: Ένα μεγάλο θέμα είναι αυτό των μεταλλείων της Κίρκης

Α.Κ.: Το θέμα των μεταλλείων της Κίρκης ως ορυκτός πλούτος ξεκινά από παλιά περίπου το 1920, όταν Άγγλοι χαρτογράφησαν την περιοχή και δημιούργησαν κάποια σκάμματα. Μετέπειτα ήρθαν οι Γερμανοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θέλοντας να εξορύξουν ουράνιο από την περιοχή, δημιουργώντας μια άριστη εγκατάσταση, μια πολύ καλοστημένη βαριά βιομηχανία με εναέριο σιδηρόδρομο περίπου δέκα χιλιομέτρων με εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης του μεταλλεύματος με σήραγγες βάθους χιλίων μέτρων με διακλαδώσεις και με άριστες εγκαταστάσεις αερισμού. Όλα ήταν σε άριστη λειτουργία. Το κακό ήταν ότι τις ημέρες που το δοκίμαζαν οι Γερμανοί έχασαν τον πόλεμο και έφυγαν. Το λυπηρό όμως είναι ότι το ελληνικό δημόσιο ολιγώρησε και μια τέτοια βαριά βιομηχανία την άφησε στο έλεος του θεού. Κατά καιρούς τα μεταλλεία τα πήραν κάποιοι επιχειρηματίες για να εξόρυξη του μεταλλεύματος αλλά κατέστρεψαν τα πάντα. Ο τόπος εξόρυξης του μεταλλεύματος αυτή τη στιγμή είναι κρανίου τόπος. Αν δείτε τα μεταλλεία που είναι κάτω στις γραμμές έχουν τοποθετήσει τα απόβλητα του μεταλλεύματος τα οποία είναι βλαπτικά και δημιουργούν προβλήματα εφόσον τα απόβλητα τρέχουν στα ποτάμια. Είναι λυπηρό να υπάρχουν τέτοιες φυσικές καταστροφές σε ένα τόσο όμορφο χώρο.

Θα πρέπει όμως να πούμε ότι τα μεταλλεία ήταν πάντα στοιχείο πλούτου και ζωής για το χωριό και όχι μόνο για αυτό αλλά και για τα γύρω χωριά αφού απασχολούσαν εργαζόμενους, συγκεκριμένα από την Αλεξανδρούπολη, τα Κασσιτερά, τις Σάπες, την Συκορράχη.

Ο Μοναχός Κύριλλος και η Κίρκη

ΠτΘ: Ένα επίσης σημείο στο οποίο θα σταθούμε είναι οι σχέσεις του αγιογράφου Μονάχου Κυρίλλου με την Κίρκη…

Α.Κ.: Ο Μοναχός Κύριλλος είναι παιδί της Κίρκης. Ορφάνεψε από νωρίς και αναγκάσθηκε να πάει στο Άγιος Όρος όπου και έμαθε την αγιογραφία διδασκόμενος από βιβλία του Κόντογλου αλλά και άλλων. Περίπου το 1924 ήρθε επισκέπτης στο χωριό μετά την προσφυγιά των κατοίκων στην Ανατολικά Μακεδονία- (παρενθετικά να πω ότι το 1913 με την αποχώρηση του οι Τούρκοι κατέστρεφαν και λεηλατούσαν τους χώρους από τους οποίους περνούσαν και έτσι μπήκαν και στην Κίρκη και έκαψαν τα πάντα, σχολεία, εκκλησίες και αναγκάστηκαν έτσι οι κάτοικοι να προσφύγουν στο Δοξάτο και στη γύρω περιοχή του. Μετά στο δημοψήφισμα του 1920 επέστρεψαν στο χωριό), – τον παρεκάλεσαν οι χωριανοί να μείνει και να αγιογραφήσει το ναό. Όντως παρέμεινε και το τέμπλο που έκανε είναι άριστης αγιογραφικής τέχνης και μάλιστα αγιογράφησε ναούς της γύρω περιοχής, όπως της Αγίας Μαρίνας Μαϊστρου, των Σαπών. Είναι αξιόλογη η αγιογραφική του τέχνη και για αυτό αναφέρω ότι θα πρέπει οι συγχωριανοί μου να διαφυλάξουν το τέμπλο ως ιστορικό κειμήλιο γιατί είναι μνημειακό.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.