Ζω τον αντρα

Το να ζεις τον άντρα είναι κάτι παραπάνω από σπουδές, κατάρτιση, εμπειρία, συναίσθημα είναι ζωή. Γι’ αυτό και το «ΖΩ» αφιέρωσε ένα τεύχος του στον άντρα, μέσα από την επιλογή προσώπων που ζουν και κινούνται στην περιοχή της Θράκης. Ο συγγραφέας Θωμάς Εξάρχου, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ξάνθης με πλούσιο έργο και μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και τη Θράκη, ο Αλεξανδρουπολίτης φωτογράφος Μιχάλης Μπολιάκης, πολίτης του κόσμου που επικοινωνεί μέσα από το φακό της μηχανής με τους ανθρώπους που φωτογραφίζει, ο Κομοτηναίος αρχιτέκτονας εσωτερικών χώρων Νίκος Νικάκης που ζωγραφίζει τους χώρους θεωρώντας τη δημιουργία πρόκληση, ο δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής, φαρμακοποιός και συλλέκτης Στέλιος Σταμπουλίδης που χαίρει της εκτίμησης όλων των Κομοτηναίων για την προσφορά του στην πόλη, ο εκ της Ορεστιάδος ορμόμενος δημοσιογράφος Χρήστος Χατζημίσης που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες ως προκλήσεις, οι δημιουργοί του τραγουδιού «Χίλια χρόνια» που πήρε το τρίτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης Βαγγέλης Καψάλης από τη Βέροια και Κωνσταντίνος Κάλλιας από την Αλεξανδρούπολη που υπόσχονται ακόμη περισσότερα αξιόλογα τραγούδια, ο Ξανθιώτης επιχειρηματίας Γιώργος Κουτσουρλής που αναπτύσσει με επιτυχία το επιχειρείν και ο Γιώργος Βουρβουκέλης, υπεύθυνος παραγωγής στον αμπελώνα του Κτήματος Βουρβουκέλη που ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία μια οικογενειακή παράδοση τεσσάρων γενιών.

Για το «Ζω τον άντρα» φωτογραφήθηκαν οι άντρες του ΓΑΣ Κομοτηνής στον οικείο αγωνιστικό τους χώρο, αλλά και «καταγράφηκαν» μια σειρά από αξεσουάρ που συνδέουν τον άντρα με την εμφάνιση και το ευ ζειν. Βέβαια, το «ΖΩ» δεν παρέλειψε ν’ αναφερθεί στους γάμους και τις βαφτίσεις που ξεχώρισαν, αλλά και σε μια μεγάλη συναυλία για τα 10χρονα του Ράδιο Παρατηρητής, με καλεσμένο έναν τραγουδοποιό που ξέρει να ταξιδεύει στην καρδιά και το μυαλό και των αντρών και των γυναικών, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη.

Για να ζήσουμε λίγο από τον άντρα που πρωταγωνίστησε στο «ΖΩ» διακριτικά ας το ξεφυλλίσουμε σταματώντας σε αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις των Θωμά Εξάρχου, Στέλιου Σταμπουλίδη και Χρήστου Χατζημίση.

Επιμέλεια: Μαρία Αμπατζή

Θ. Εξάρχου, συγγραφέας «Πολλές πληγές της Μικρασιατικής Καταστροφής στην Ξάνθη τις κάλυψε ο καπνός»

-Πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας να συλλέξετε στοιχεία για την Ξάνθη και ν’ ασχοληθείτε με μια ιστορική έρευνα;

Από το 1940 και λίγο πριν συγκέντρωνα διάφορα στοιχεία. Ενδεικτικά θ’ αναφέρω ότι υπάρχει το φύλλο από το ημερολόγιο με ημερομηνία 28η Οκτωβρίου του 1940, όπως και από το ημερολόγιο υπάρχει το φύλλο με ημερομηνία 6 Απριλίου 1941, οπότε κηρύχθηκε ο πόλεμος από τους Γερμανούς. Αυτά τα φύλλα τα έχω δημοσιεύσει σε βιβλία μου και για να μην παρεξηγηθώ, γιατί πολλά χρόνια έχουν την ημερομηνία 28 Οκτωβρίου, έγραψα στα βιβλία μου και τους στίχους που είχαν αυτά τα δυο φύλλα από το ημερολόγιο στην πίσω πλευρά.

Το 1970, -είχε συγχωνευτεί από το 1953 το Ταμείο Ασφαλίσεως Καπνεργατών στο ΙΚΑ-, ήμουν υπάλληλος στο ΙΚΑ. Τα ράφια του υπογείου είχαν γεμίσει με τους φακέλους των καπνεργατών. Ήταν 2.500 συνταξιούχοι, και δόθηκε τότε εντολή από τη διοίκηση του ΙΚΑ να καούν όλοι οι φάκελοι και να μείνει μόνο η συνταξιοδοτική απόφαση.

Πριν προχωρήσει το υποκατάστημα στην πυρά του φακέλου, τους είπα ότι θα ερευνήσω τους φακέλους και βρήκα όποιο πολύτιμο υλικό είχε ο κάθε καπνεργάτης. Έχω ερευνήσει περίπου 2.000 φακέλους, συγκέντρωσα αρκετό υλικό, αν κι ένα μέρος αυτού χάθηκε, γιατί μετακινήθηκα στη Θεσσαλονίκη με μια μετάθεση κι ένα μέρος του υλικού δόθηκε σε φοιτητές για εκθέσεις και μού επέστρεψαν το μισό. Υπάρχει όμως μια συσσώρευση υλικού.

Φτάνουμε στο 1995, οπότε φάνηκε ότι μπορούσα να προχωρήσω σε εκδόσεις…»

«Το αρχαιότερο στοιχείο

-Μέσα από τους φακέλους προέκυπταν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά στοιχεία;

Για την πόλη και την χώρα. Όλα αυτά τα αποκόμματα είναι στοιβαγμένα στο υπόγειο σε κούτες. Μπήκε ένας στόχος κι αυτός είναι το να συλλέξω, να ερευνήσω ιστορικά στοιχεία της Ξάνθης από το 1861 μέχρι το 1960, δηλαδή για έναν αιώνα. Αρχίζω από το 1961, γιατί είναι το αρχαιότερο γραπτό στοιχείο για την Ξάνθη.

-Σε τι αφορά αυτό το στοιχείο;

Είναι ένα στοιχείο από την παλιά πρωτεύουσα της Ξάνθης, τη Γενισέα. Εκδόθηκε και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη, το 17ο βιβλίο μου, με τίτλο «Ξάνθη – οι καπναποθήκες της». Μ’ αυτό το βιβλίο έχω καλύψει 61 χρόνια, όχι ανελλιπώς από το 1861.

Από το 1914 μέχρι το 1932 είναι 19 χρόνια κι αυτά έχουν ερευνηθεί, δακτυλογραφηθεί σε επαγγελματικό στούντιο στην Θεσσαλονίκη κι αυτή τη στιγμή, εκτός του φωτογραφικού υλικού, γι’ αυτή την περίοδο υπάρχουν 5.000 σελίδες σε Α4. Επομένως, 61 χρόνια συν 19 είναι συνολικά 80 χρόνια. Απομένει άρα μια 20ετία, η περίοδος 1940 – 1960. Αυτή η 20ετία έχει ερευνηθεί κατά 90%, βρίσκεται στη φάση της δακτυλογράφησης, οπότε θα συμπληρώσουμε τον έναν αιώνα. Πέραν αυτού του αιώνα, έχω εκδώσει για την Ξάνθη 2 βιβλία με τίτλο «Νησίδες», το Ι και το ΙΙ. Εκεί εξετάζονται τετράγωνα, τα κτίρια ένα προς ένα, με τους αρχικούς κτήτορες και η πορεία τους μέχρι σήμερα. Αυτά τα βιβλία είναι πολύ σημαντικά γιατί αποδεικνύεται ότι στην Παλιά Πόλη, την οποία αφορούν, το 93% ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Η υπόλοιπη Παλιά Πόλη έχει ερευνηθεί, θα γίνουν τρεις τόμοι, οι οποίοι είναι σχεδόν προς έκδοση. Ο τελευταίος «έρωτας» είναι η Ανατολική Θράκη. Τον Ιούλιο του 1920 με τη Συνθήκη των Σεβρών πήγαμε στην Ανατολική Θράκη και καθίσαμε 25 μήνες, μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή. Σ’ αυτή την περίοδο, τι συνέβη, ποια ήταν η καθημερινή ζωή των κατοίκων, ποιους δημάρχους είχαν, τι έργα έγιναν, πώς υποδέχτηκαν τον Ελληνικό Στρατό, με τι πίκρα αποχώρησαν το 1922; Όλα αυτά περιγράφονται σε ανταποκρίσεις που έστειλαν ανταποκριτές της Ανατολικής Θράκης σε εφημερίδες της Ελλάδος, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά έχουν πληκτρολογηθεί και είναι 800 σελίδες σε Α4, στο βιβλίο θα γίνουν 400 με 500 σελίδες. Ένας δημοσιογράφος, ο Αθανάσιος Σκανδαλίδης, Αδριανουπολίτης, πρωτο- ψάλτης στη Μητρόπολη της Αδριανούπολης, το 1932 ζητάει από τον Κεμάλ Ατατούρκ να επισκεφτεί την Ανατολική Θράκη. Τελικά, αν και δυσκολεύτηκε, δόθηκε η άδεια και κάνει μια περιοδεία 10 ημερών κι έχουμε ένα σύνολο 200 σελίδων από τις εντυπώσεις του, από την Ανατολική Θράκη του 1932. Επομένως, προστίθενται 200 σελίδες στις 800. Αυτή η εργασία θα εκδοθεί μέσα στο 2009. Υπήρξε μια προσπάθεια μ’ έναν εκδοτικό οίκο των Αθηνών για να κυκλοφορήσει στην Αθήνα το βιβλίο, αλλά δεν τελεσφόρησε, γιατί οι όροι των εκδοτικών οίκων της Αθήνας είναι κάπως σκληροί.

-Στηριχτήκατε, επομένως σε μεγάλο βαθμό στον Τύπο της εποχής εκείνης. Υπάρχουν μαρτυρίες γραπτές και προφορικές που αποτελούν πηγές της έρευνάς σας;

Προφορικές για την Ανατολική Θράκη, όχι. Όλα στηρίχτηκαν σε γραπτά στοιχεία. Τον Τύπο, δε μπορείς να τον αντιγράψεις, χρειάζεται να τον κοσκινίσεις, γιατί πολλές φορές έγραφαν σύμφωνα με πληροφορίες και κατ’ εκτίμηση. Όταν, όμως, έχεις γνώση της ιστορίας, όπως γράφτηκε από πολλούς ιστορικούς κι έχεις γνώση των γεγονότων επιλέγεις από τον Τύπο τα όσα πραγματοποιήθηκαν κι όχι τα όσα φανταζόταν οι δημοσιογράφοι.

-Έχετε προχωρήσει σε σύγκριση ανάμεσα σε εφημερίδες της ίδιας περιόδου για το πώς είδαν σημαντικά ιστορικά γεγονότα;

Εάν πάρουμε το 1919 θα δούμε το πώς το αντιμετώπισαν οι δημοσιογράφοι. Υπάρχουν, όμως, ιστορικά βιβλία για το 1919. Εάν συγκρίνουμε το σύνολο των γραπτών του Τύπου με τα εκδοθέντα βιβλία, τα οποία στηρίχτηκαν και σε άλλες πηγές, απορρίπτουμε ορισμένα στοιχεία από τις εφημερίδες και κρατούμε τα σωστά γεγονότα.

Μέσα στο 2009 θα εκδοθεί το βιβλίο για την περίοδο 1951 – 1960 και μάλιστα εσχάτως βρέθηκε μια καλή πηγή. Θα κυκλοφορήσει ένα τρίτο, η περίοδος 1919 με 1922, με την ευκαιρία ότι το 2009 η Ξάνθη συμπληρώνει τα 90 χρόνια της λευτεριάς της. Αυτά ετοιμάζονται προς το παρόν κι αν έχουμε καλή υγεία θα προχωρήσουμε.

Καπνός και Ξάνθη

-Να μιλήσουμε κ. Εξάρχου για τις Καπναποθήκες, εκ των οποίων η Ξάνθη κατάφερε να ανακαινίσει και να διατηρήσει κάποιες, αξιοποιώντας τες ως χώρους φιλοξενίας εκδηλώσεων πολιτισμού, όπως είναι η Καπναποθήκη Π. Υπογράφετε ένα βιβλίο για τις Καπναποθήκες της Ξάνθης, το οποίο παρουσιάστηκε το φετινό Σεπτέμβρη με τη στήριξη της νομαρχίας. Αφορά ένα ζωντανό κομμάτι της πόλης που έχει σχέση με τον πολιτισμό, τότε και τώρα, την κοινωνία και βέβαια την οικονομία.

Τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο τον Ιούνιο του 1940. Το 1941, με την έλευση των Βουλγάρων, έμεινα εδώ. Δεν μπόρεσα να καταφύγω στη Θεσσαλονίκη, οπότε αναγκάστηκα κι εργάστηκα στο Καπνομάγαζο κι εκεί ήμουν ο μικρότερος καπνεργάτης, σε χειρονακτική εργασία, σε όλες σχεδόν τις φάσεις της επεξεργασίας, τη ντόνοβα, τα κόσκινα, τους στοιβαδόρους. Έμαθα την τέχνη και είχα κάποια σχέση με τους καπνεργάτες. Εξετίμησα την εμπειρία των καπνεργατών. Λέγεται ότι πολλές πληγές της Μικρασιατικής Καταστροφής τις κάλυψε ο καπνός κι αυτό είναι αλήθεια, γιατί ο καπνός το 1912, μετά το μεγάλωμα της Ελλάδος κατά 92% με τους Βαλκανικούς Πολέμους, η σταφίδα η οποία ήταν το εθνικό προϊόν της χώρας πήγε σε δεύτερη θέση. Υπάρχει μια στατιστική από το 1914 μέχρι το 1939 για τις εξαγωγές σταφίδας και καπνού από την οποία προκύπτει ότι ο καπνός υπερείχε της σταφίδος κατά 44% σε πανελλαδικό επίπεδο.

-Σ’ αυτά τα ποσοστά συνέβαλε βέβαια σημαντικά η Ξάνθη.

Η Ξάνθη το 1926 είχε 8.350 καπνεργάτες ακριβώς. Αυτό φαίνεται από το δημοσίευμα μιας εφημερίδας, η οποία εγγράφει σε στήλες τον τίτλο του Καπνομάγαζου, το πόσοι άντρες και πόσες γυναίκες απασχολούνται. Οι 26 αυτές επιχειρήσεις αθροιστικά μας δίνουν 6.000 άντρες και 2.200 γυναίκες. Σ’ αυτούς προστίθενται 150 άνεργοι, άρα 8.350 καπνεργάτες. Η Ξάνθη είναι η δεύτερη πόλη στην Ελλάδα με πρώτη την Καβάλα με 12.500 καπνεργάτες. Τρίτη έρχεται η Θεσσαλονίκη με 4.500 καπνεργάτες.

Ο καπνός την περίοδο της Κατοχής, το 1941 – 1944 έσωσε πολύ κόσμο από το θάνατο, γιατί τα καπνομάγαζα δούλευαν συνεχώς, οι καπνοπαραγωγοί παρήγαγαν όσα καπνά μπορούσαν, γιατί ο Γερμανικός Στρατός ήθελε καπνό. Σ’ αυτή την περίοδο, στα καπνομάγαζα, απασχολούνται και κορίτσια των 15, 16 και 17 ετών, πολλές φορές παραποιώντας τα πιστοποιητικά γεννήσεως που είχαν στο σπίτι τους κατά τρόπο όχι και τόσο αριστοτεχνικό. Οι παλιοί καπνεργάτες επεμβαίνουν στον ελληνικό αυτό πληθυσμό και συνιστούν ότι η διαδρομή τους στο καπνομάγαζο είναι «αυλή, σκάλα, σαλόνι επεξεργασίας» και αντίστροφα «σαλόνι επεξεργασίας, σκάλα, αυλή». Απαγορεύεται κάθε παρέκκλιση από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Αυτή ήταν η σύσταση προς τον γυναικείο καπνεργατικό πληθυσμό.

-Έχετε ξεφυλλίσει άπειρες σελίδες ιστορίας μέσα από τον Τύπο και βιβλία ιστορικά. Ασχοληθήκατε με τα σχολικά βιβλία ιστορίας και το πώς παρουσιάζεται η ιστορία της Θράκης στους μαθητές;

Αυτά που γράφονται στην εκπαίδευση είναι γενικότητες. Στο βιβλίο «Στοιχεία Ιστορίας. Βαλκανικοί πόλεμοι» έχω ασχοληθεί με το πότε τελείωσε η οθωμανική κυριαρχία στην Ξάνθη, πότε αλλάξαμε δυνάστη. Δεν έχει γραφεί ούτε από τους ιστορικούς, πολύ δε περισσότερο από τα σχολικά βιβλία. Με την έρευνα που έχω κάνει στον Τύπο, διαπίστωσα ότι στην Ξάνθη έληξε η Οθωμανική κυριαρχία στις 25 Οκτωβρίου του 1912. Τότε κατελήφθη η Ξάνθη από τους Βουλγάρους, οπότε έχουμε λήξη της Οθωμανικής κυριαρχίας και ο νέος δυνάστης είναι οι Βούλγαροι.

-Οι οποίοι είναι σκληρότεροι και στρέφονται κατά χριστιανών και κατά μουσουλμάνων.

Έχουν ένα γνώρισμα ότι ο πρώτος δυνάστης ήταν μουσουλμάνος, ο νέος είναι χριστιανός. Περιγράφω ποια ήταν η κατάσταση στην Ξάνθη το 1912, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το σκοτάδι που επακολούθησε, γιατί η Ξάνθη είχε 6 εκκλησίες, 3 μοναστήρια, δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο, έδρα μητροπολίτη, καπνεμπόρους, το 51% των καπναποθηκών και με την έλευση του νέου δυνάστη όλα κατέρρευσαν. Η Ξάνθη έγινε μια βουλγαρική πόλη, η οποία δεν διέφερε σε τίποτε από τη Φιλιππούπολη. Το 1919 που έγινε η απελευθέρωση της Ξάνθης και μπήκε ο Ελληνικός Στρατός δεν έγινε δοξολογία, γιατί δεν υπήρχε παπάς, δεν είχε μείνει ούτε ένας παπάς Έλληνας να παρουσιαστεί, όλοι είχαν εκτοπιστεί.

Το βιβλίο για τους Βαλκανικούς Πολέμους και το προηγούμενο για την περίοδο 1861 – 1911 κοσμείται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό της εποχής εκείνης. Έγιναν τότε γυμναστικοί Αγώνες, στην περίοδο των εορτών, μ’ ένα πρόγραμμα 4 σελίδων σε χαρτόνι. Όλα αυτά τα στοιχεία, τα εισιτήρια για τους χορούς της εποχής τα συγκέντρωσα. Αυτό το βιβλίο μού κόστισε 300.000 δρχ. για τα αρχεία του….»

«Βούλγαροι

-Αναφερθήκατε στη Βουλγαρική Κατοχή, η οποία ήταν ιδιαίτερα σκληρή και άφησε πολλά σημάδια στην περιοχή. Έχετε ζήσει από κοντά τους Βούλγαρους. Ποια είναι η εμπειρία σας;

Σας ανέφερα ότι επειδή τα γράμματά μου δεν είχαν πέραση, δούλεψα ως καπνεργάτης και κάποιες άλλες περιόδους δούλεψα ως εργάτης γης, όταν έσκαβαν το δρόμο. Η κορύφωση είναι ότι πήγα όμηρος για 14 μήνες κι έχω βγάλει ένα βιβλίο «Όμηροι Βουλγαρίας» και παρόμοιο δεν κυκλοφόρησε από τις Σέρρες μέχρι την Αλεξανδρούπολη.

-Στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχουμε πολλά περιστατικά με ομήρους.

Κάθε πόλη έπρεπε να έχει βγάλει το δικό της βιβλίο. Αυτό είναι συλλογή. Το 1945 ιδρύθηκε εδώ – όπως και σε άλλες πόλεις – ο Σύλλογος Ομήρων Βουλγαρίας ο οποίος είχε αναπτύξει μια δράση. Το 1964 ο Γεώργιος Παπανδρέου πήρε 7 εκατ. δρχ. από τους Βουλγάρους. Υπήρξαν αντιρρήσεις από τη Βουλή των Ελλήνων για το πού θα διατεθούν αυτά τα χρήματα. Τελικά, ήρθε η Χούντα και το 1968 πήρε την απόφαση να μοιράσει ένα μέρος από τα χρήματα σ’ αυτούς που πήγαν όμηροι. Έγιναν αγωγές εναντίον του δημοσίου που κατείχε αυτά τα χρήματα και μ’ αυτές αναγνωρίστηκε η υπηρεσία του καθενός. Με βάση τη δικαστική απόφαση το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε 500 δρχ. κατά μήνα στους ομήρους..»

Στέλιος Σταμπουλίδης, φαρμακοποιός, συλλέκτης, δημοτικός σύμβουλος

«Ψυχαγωγία μου είναι η δουλειά, το φαρμακείο, η πολιτική με την έννοια της αυτοδιοίκησης»

«… -Θεωρείτε ότι στην Κομοτηνή η παρουσία του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης προκάλεσε μια έκρηξη;

Βέβαια, αν και δε θα πω έκρηξη. Έδωσε άλλη ώθηση κι όχι μόνο σε επίπεδο οικοδομικής έκρηξης. Οι νέοι άνθρωποι όπου πηγαίνουν φέρνουν άλλο αέρα, άλλες νοοτροπίες, προσαρμοζόμαστε, μαθαίνουμε.

Με την ύπαρξη του Πανεπιστημίου παρουσιάστηκαν ανάγκες, άρχισαν ν’ αναπτύσσονται οικοδομές, οι δρόμοι έπρεπε υποχρεωτικά ν’ αλλάξουν, νέες συνοικίες άρχισαν να δημιουργούνται κι ο δήμος Κομοτηνής άρχισε ν’ αντιμετωπίζει από τότε οικονομικά προβλήματα, γιατί τότε δεν υπήρχαν πόροι.

Στην πορεία του χρόνου

-Κινείστε επαγγελματικά σε μια περιοχή που είναι από τις πιο γραφικές της Κομοτηνής, ανάμεσα στην Ερμού και τη δημοτική αγορά, η οποία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Πιστεύετε ότι αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, χρειάζεται διατήρηση, ανάδειξη;

Θα σας μεταφέρω μια 20ετία πίσω. Η μακαρίτισσα Μελίνα Μερκούρη είχε δώσει στο δήμο ή τη νομαρχία κάποια εκατομμύρια δραχμές για να διατηρηθούν τα καλντερίμια και τα πλακόστρωτα, ένα δείγμα ότι πρέπει να διατηρηθούν. Αλίμονο αν δεν διασώζουμε την παράδοση ή κάτι που έχουμε βρει. Πρέπει να τα συντηρούμε, να τα αξιοποιούμε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα σημείο αναφοράς μιας πόλης, όπως είναι η Πλάκα στην Αθήνα, τα Λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη…»

«Ταξίδια: συλλέκτης ευχάριστων αναμνήσεων

-Σας αρέσουν ιδιαίτερα τα ταξίδια, είναι ένα κομμάτι της ζωής σας.

Μού αρέσουν, η Δύση, η Ανατολή, ο Βόρειος Πόλος, τα πάντα.

-Υπάρχει κάποιο ταξίδι που θέλετε να κάνετε εκ νέου ή να επαναλάβετε;

Όλα τα ταξίδια μού αφήνουν ευχάριστες αναμνήσεις, γιατί όταν πηγαίνω κάπου πηγαίνω για να περάσω καλά κι όταν επιστρέφω ακόμη κι αν το 99% είναι άσχημο κρατάω το 1% και λέω «κοίτα τι ωραία που πέρασα». Δεν κρατάω τίποτε άσχημο.

Μια φορά είχαμε πάει σ’ ένα υπαίθριο παζάρι στη Δαμασκό και κάποιος έψηνε σουτζουκάκια που είχαν πάνω τους μύγες. Οι φίλοι μου είδαν τις μύγες κι εγώ το πήρα και το έφαγα για μια δοκιμή.

Έχω πάει πάνω στο Ίβαλο στη Φιλανδία, πέρα από το χωριό του Αϊ- Βασίλη το Ροβανιέμι, μια ώρα από εκεί με το αεροπλάνο που είχε θερμοκρασία -36 βαθμούς Κελσίου. Επίσης, στην πρώτη πτήση που έγινε για τον Μαυρίκιο ήμουν με τους πρώτους επιβάτες…»

Χρήστος Χατζημίσης, δημοσιογράφος «Να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να πηγαίνεις παρακάτω»

«…-Είχατε δυσκολίες κατά την διάρκεια της επαγγελματικής σας πορείας;

Και ποιος δεν έχει δυσκολίες στη δουλειά του. Άλλωστε αυτό είναι και το νόημα της ζωής. Να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να πηγαίνεις παρακάτω.

-Ευτυχισμένες στιγμές από την επαγγελματική σας ενασχόληση.

Θα πω αυτό που είπα και παραπάνω. Υπάρχουν οι καλές και κακές στιγμές. Σίγουρα αυτό που έμεινε περισσότερο είναι η κάλυψη της τελετής της υπογραφής της συμφωνίας για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα…»

«-Όνειρο ζωής.

Να ζω ευτυχισμένα με την οικογένειά μου και σύντομα ελπίζω να αποκτήσω ένα νέο μέλος. Επίσης να είμαστε υγιείς, να έχουμε τις δουλειές μας και να περνάμε καλά».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.