Αθανασιος Ξυνιδης, δικηγορος Ξανθης: «Οι Μοναχοι δεν ειχαν ποτε την παραμικρη κυριοτητα σε κανενα τετραγωνικο μετρο»

«Η ιστορία αυτή έχει τρία θύματα» δηλώνει ο δικηγόρος της Ξάνθης, Θανάσης Ξυνίδης, από τους πρώτους που άγγιξαν τον «καυτό», όπως αποδεικνύεται, φάκελο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, «Το πρώτο θύμα» εξηγεί «είναι το ελληνικό δημόσιο, έχασε πολλά λεφτά και κινδυνεύει να χάσει περισσότερα. Το δεύτερο θύμα είναι το κύρος των πολιτικών, έδειξαν πόσο ευάλωτοι είναι. Το τρίτο μεγάλο θύμα είναι το Άγιο Όρος και η Εκκλησία. Την απληστία της Μονής Βατοπεδίου την πληρώνει σήμερα το Άγιο Όρος. Έχει όμως και ένα ηθικό δίδαγμα, ακόμη και ένας απλός πολίτης να είσαι, κάνε αυτό που πρέπει, κυνήγα το, απευθύνσου στην δικαιοσύνη, κάποτε – κάτι μπορεί να σου δώσει δίκαιο».

Πώς βιώσατε εσείς αυτή την υπόθεση της Ιεράς Μονής Βατοπέδιου;

Η ιστορία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2003, όταν και πληροφορήθηκα για μια αγωγή που είχε κατατεθεί από τη Μονή Βατοπεδίου και διεκδικούσε όλη τη λίμνη και όλες τις όχθες και από τις δυο πλευρές των δυο Νομών. Είχα ασχοληθεί αρχικά με την αποδοχή, εκ μέρους του κ. Δρυ, της απόφασης του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου. Ήρθα σε επαφή με τον Μητροπολίτη και συγκροτήσαμε μια κοινή άποψη ότι δεν υπάρχει δικαίωμα της Μονής και αυτό όλο που ξεκινά είναι παράνομο και δεν εδράζεται σε κανένα άλλο δικαίωμα και έτσι μπόρεσαν οι φορείς της Ξάνθης, υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη να σχηματίσουν μια κοινή απόφαση τον Αύγουστο του 2003. Τότε είπαν ότι είχαν τα στοιχεία και η Μονή δεν είχε κανένα δικαίωμα. Αυτή την άποψη την στείλαμε στον τότε Πρωθυπουργό, τον κ. Κ. Σημίτη. Κλείσαμε ραντεβού με τους δυο Υπουργούς, γιατί μάθαμε στο ενδιάμεσο ότι είχε προχωρήσει και δεύτερη παραχώρηση – απόφαση του Υφυπουργού τότε Απόστολου Φωτιάδη η οποία αφορούσε μεγαλύτερη έκταση 30.000 στρεμμάτων.

Πώς αντιδράσατε;

Κατεβήκαμε στην Αθήνα και υπήρξε μια εντονότατη αντιπαράθεση με τους Υπουργούς, όπου εκφράσαμε την άποψη ότι είναι απαράδεκτο και διαμηνύσαμε ότι ως φορείς της Ξάνθης είμαστε αντίθετοι σ’ αυτό. Μετά επιστρέψαμε στην Ξάνθη και ετοιμάσαμε ένα υπόμνημα για να το στείλουμε. Το έστειλα στον κ. Φωτιάδη τον Οκτώβριο του 2003 και ο κ. Φωτιάδης με βάση αυτό το υπόμνημα ανέπεμψε την υπόθεση στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο λέγοντάς τους ότι πρέπει με βάση τα καινούργια στοιχεία που έχουμε να επανεξετάσουμε την υπόθεση και να μας καλέσετε να γνωστοποιήσουμε τα νέα στοιχεία. Έδωσε εντολή στο Νομικό Σύμβουλο του κράτους να έρθει εδώ και να αντιδικήσει.

Έγινε το Δικαστήριο και από όσο θυμάμαι τότε η δίκη πήγε συντριπτικά καλά υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατά της Μονής Βατοπεδίου, γιατί ποτέ δεν βγήκε απόφαση;

Μάλλον ήταν αυτό που προφανώς οδήγησε τους Μοναχούς στην εκτίμηση ότι το δικαστήριο θα χαθεί. Κάτω από αυτή την πίεση και επειδή το δικαστήριο δεν είχε εκδώσει ακόμη απόφαση, ο κ. Δούκας επικυρώνει την απόφαση του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου, που έκρινε ότι δεν χρειάζεται να μας καλέσει και ότι τα στοιχεία τα οποία είχε ήταν επαρκή. Έδωσε εντολή στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να προσέλθει στο Δικαστήριο μαζί με το δικηγόρο τότε της Μονής και να δηλώσουν ότι δεν επιθυμούν τότε την έκδοση αποφάσεως. Από εκεί και πέρα συνεχίσαμε την αντίδρασή μας, πήγαμε στον κ. Δούκα να τον ενημερώσουμε ότι αυτό που κάνει είναι παράνομο, δηλώνει άγνοια, ενώ είχε υπογράψει ήδη την απόφαση. Πήγαμε στον κ. Παυλόπουλο και μας δήλωσε ότι όσο αυτός είναι Υπουργός, δεν πρόκειται κανείς να τους παραχωρήσει τις εκτάσεις, κάτι που είχε γίνει ήδη. Κλείσαμε ραντεβού με τον πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του κράτους και μας δηλώνει ότι δεν ήταν υποχρεωμένος να λάβει υπ όψιν τους ισχυρισμούς που προέβαλε το δημόσιο στη δίκη και φτάνουμε με αποκορύφωμα την επίσκεψη στον κ. Ρουσόπουλο. Δεν ήμουν παρών, γιατί είχε ζητήσει να είναι παρόντες φίλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση. Εξαιρεθήκαμε εγώ και ο κ. Τσολακίδης, δήμαρχος Βιστωνίδας. Έγινε το ραντεβού και μπήκε το θέμα, ότι επειδή θα τους δοθούν, ούτως ή άλλως, να γίνει ανταλλαγή. Από εκεί και πέρα άρχισε η δεύτερη φάση του σκανδάλου. Οι Μοναχοί κατέληξαν με μια τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία και εκποίησαν, χωρίς ποτέ να έχουν δικαίωμα στη λίμνη.

Γιατί νομικώς τα περίφημα Χρυσόβουλα που επικαλέστηκαν, δεν έχουν αντίκρισμα;

Η νομική εξήγηση είναι απλή, το περίφημο Χρυσόβουλο του 1080, δεν ήταν πρωτότυπο. Οι ίδιοι οι Μοναχοί δήλωσαν ότι ήταν η αντιγραφή που έκαναν οι ίδιοι από παλιά κατεστραμμένα χρυσόβουλα. Σε μια αντιγραφή, όταν χάνεται το πρωτότυπο, δεν ξέρεις ποτέ τι ακριβώς έλεγε. Ακόμη, όμως, και αυτή η αντιγραφή δε μιλάει για ιδιοκτησία, δε μιλάει για κυριότητα, τους έδωσε ψάρια για να τρέφονται. Είπε στους ψαράδες της περιοχής να δίνετε ψάρια για να τρέφονται οι Μοναχοί. Ακόμη, όμως, και αν προέβλεπε παραχώρηση κυριότητας, πάλι δεν θα μπορούσε να έχει καμία νομική ισχύ, διότι η κυριότητα, για να έχει τύχη εις βάρος του ελληνικού δημοσίου απαιτεί μια συνεχή κατοχή από τότε μέχρι σήμερα, η οποία ουδέποτε υπήρξε. Έχουμε δεκάδες έγγραφα που το αποδεικνύουν και η μαρτυρία όλων ημών που ζούμε. Οι Μοναχοί δεν είχαν ποτέ την παραμικρή κυριότητα σε κανένα τετραγωνικό μέτρο, εκτός από το εκκλησάκι που είναι ο Άγιος Νικόλαος. Δεν μπαίνει θέμα αμφισβήτησης, αλλά ένα θα σας πω: Όλοι μας ξέρουμε και είμαστε πολίτες αυτής της χώρας, ουέ και αλίμονο, αν για ένα τετραγωνικό μέτρο έρθει το δικαστήριο και δηλώσει ότι αυτό το τετραγωνικό μέτρο είναι δασικό ή δημόσιο, θα πρέπει να έχεις αποδεικτικά και μια συνεχή κατοχή για να δηλώσεις ότι είναι δικό σου και να υπερισχύσεις του ελληνικού δημοσίου. Δεν μπορείς με αστεία Χρυσόβουλα του 1080 και με δυο μαρτυρίες ανθρώπων των οποίων η οργανική σχέση είναι δεδομένη, να το πετύχεις. Εξέτασαν δύο μάρτυρες στην Κτηματική Εταιρεία, εκ των οποίων ο ένας ήταν πατέρας Μοναχού και ο άλλος ο άνθρωπος που εισέπραττε τα δικαιώματα των ψαριών και τους τα απέδιδε. Δεν μπορεί μ’ αυτές τις μαρτυρίες να δίνεται ένας ολόκληρος Νομός, 45.000 και πλέον στρέμματα, μαζί με τον υδάτινο όγκο τους που εκχωρήθηκαν. Είναι τραγικές αυτές οι καταστάσεις και δεν ξέρω πώς θα τις δικαιολογήσουν.

Τελικά, η Μονή Βατοπεδίου τι εκτάσεις έχει στην κατοχή της στην περιοχή μας;

Εκτιμώ ότι είναι μια έκταση 400 στρεμμάτων, έκταση η οποία είναι η εκχώρηση ενός Μοναχού, που πριν μερικά χρόνια την αγόρασε από ένα μουσουλμάνο και την έδωσε στη Μονή. Άλλωστε, περιλαμβάνεται μέσα στις διεκδικούμενες εκτάσεις, γιατί να αγοράσει ο Μοναχός και γιατί να την πάρει η Μονή, όταν ήταν δική της ήδη;

Ποια ήταν τα Πρόσωπα «κλειδιά» σ’ αυτή την ιστορία;

Οι κ.κ. Δρυς, Φωτιάδης, Δούκας φαίνονται να έχουν υπογράψει τις εντολές. Υπέγραψαν τις υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες αποδέχονται τις αποφάσεις, τις γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Οι δυο πρώτοι έχουν την δικαιολογία ότι έστω κάποια στιγμή ανακάλεσαν. Εγώ δεν το δέχομαι, οι ευθύνες είναι παντού. Οι επόμενοι, όμως, τι θα πουν; Είχαμε στείλει οι τρεις πρόεδροι των Δικηγορικών Συλλόγων της Θράκης το καλοκαίρι του 2004, έγγραφο στον κ. Παυλόπουλο, στον κ. Δούκα και στον Πρωθυπουργό, δεν πήραμε καμία απάντηση. Τους είπαμε: Προς Θεού, αυτό που γίνεται σταματήστε το. Τίποτε δεν σταμάτησαν.

Θετικό ρόλο δεν διαδραμάτισε κανείς;

Ο κύριος μοχλός που μπόρεσε και αντέδρασε ήταν η Τοπική Κοινωνία και έβαλε κάποια ψήγματα, ώστε σήμερα να μπορούμε να ανατρέξουμε στο 2003 και στο 2004 και να δούμε ότι κάποιοι άνθρωποι που τους τα είπαν, ανάμεσα ήταν ο Μητροπολίτης Ξάνθης. Όλοι αντιμετώπιζαν με ένα δέος την υπόθεση, «είναι Μοναχοί, είναι Εκκλησία, μην τους χτυπάτε» έλεγαν. Ο Μητροπολίτης έδωσε την πραγματική διάσταση, εγώ, είπε, δεν μπορώ προς χάρη μιας Μονής να στερήσω από το ποίμνιό μου, είτε είναι μουσουλμάνοι είτε είναι χριστιανοί, τις εκτάσεις που τους έδωσαν, την λίμνη, το λιμάνι. Ήθελε κουράγιο για να το κάνει. Ήταν η πιο κύρια παρέμβαση, η πιο ουσιαστική, η οποία μπόρεσε και συσπείρωσε την ξανθιώτικη κοινωνία και τώρα νιώθει ότι δικαιώνεται, γιατί σίγουρα κάποιοι άνθρωποι θα του λένε, μα δεν είναι έτσι, είναι αλλιώς.

Τι συμπέρασμα βγάλατε από αυτή την ιστορία; Μήπως θα πρέπει αυτός ο διαχωρισμός Εκκλησίας – Κράτους να γίνει πραγματικότητα και στην χώρα μας;

Η ιστορία αυτή έχει τρία θύματα. Το πρώτο θύμα της Μονής Βατοπεδίου είναι το ελληνικό δημόσιο, έχασε πολλά λεφτά και κινδυνεύει να χάσει περισσότερα και δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να προστατευθεί. Το δεύτερο θύμα είναι το κύρος των πολιτικών, έδειξαν πόσο ευάλωτοι είναι. Το τρίτο μεγάλο θύμα είναι το Άγιο Όρος και η Εκκλησία. Την απληστία της Μονής Βατοπεδίου την πληρώνει σήμερα το Άγιο Όρος. Έχει, όμως, και ένα ηθικό δίδαγμα, ακόμη και ένας απλός πολίτης να είσαι, κάνε αυτό που πρέπει, κυνήγα το, απευθύνσου στην δικαιοσύνη, κάποτε – κάτι μπορεί να σου δώσει δίκαιο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.