«Τι υπεροχος κοσμος»
Η θεατρική ερασιτεχνική ομάδα, Νομάς, με τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας, Puzzle, από την Πορτογαλία, παρουσιάζει το θέατρο δρόμου με τίτλο «Τι υπέροχος κόσμος», την Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου και ώρα 19:30, στο Πάρκο της Περιφέρειας Κομοτηνής.
Πρόκειται για ένα δρώμενο, βασισμένο σε κείμενα που προέκυψαν από τις ομάδες, από τις μνήμες των παιδιών από γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή τους, αλλά και τις ζωές όλων μας, θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία, όπως οικολογικές καταστροφές, πόλεμος, τρομοκρατία.
Η δράση υλοποιείται με τη χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και την αρωγή της Περιφερειακής επιτροπής ισότητας της Περιφέρειας ΑΜΘ. Ο ΠτΘ συζητά με τη σκηνοθέτιδα της παράστασης, Μυρσίνη Λαντζουράκη, και την Χριστίνα Δημητρέα από την ομάδα Νομάς, αλλά και με τον Ροντρίγκο Πυλαρίνο, τη Σουζάνα Σίλβα και τον Μιγκέλ Μάρτιν, μέλη της ομάδας Puzzle από την Πορτογαλία.
Θέατρο δρόμου
ΠτΘ: Το θέατρο δρόμου είναι ένα οδοιπορικό;
Μ.Λ.: Θεωρώ ότι κάθε είδους θεάτρου είναι οδοιπορικό. Απλά το θέατρο δρόμου έχει την ιδιαιτερότητα ότι κατ’ αρχήν γίνεται σε ανοιχτό χώρο, μπορεί να γίνει σε πλατεία, στη μέση του δρόμου, σε ένα πεζόδρομο, γενικά οπουδήποτε εκτός από κλειστό χώρο θεάτρου. Απευθύνεται στον περαστικό που θα σταματήσει να δει το δρώμενο.
ΠτΘ: Είναι δύσκολο να παντρεύεται ο δρόμος με την καλλιτεχνική έκφραση;
Μ.Λ.: Όχι ακριβώς, απλά αλλάζουν οι συνθήκες. Το θέατρο δρόμου απευθύνεται σε ευρύ κοινό, και αν ο κόσμος γνωρίζει μια ομάδα και γενικώς τι ανεβάζει αυτή, μπορεί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να έρθουν και να την παρακολουθήσουν. Το θέατρο δρόμου επειδή ακριβώς συμβαίνει σε ανοιχτό χώρο χωρίς κανένα άλλο περιορισμό, είναι πιο εύκολο για τον οποιοδήποτε να σταθεί και να δει. Επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι στο θέατρο δρόμου ο κόσμος επιλέγει, αν θα σταθεί, αν θα συμμετέχει. Μπορεί να σταθεί να δει δυο λεπτά τι συμβαίνει και να αποχωρήσει. Θέλω να πω ότι είναι πιο ελεύθερο.
Ρ.Π: Ο δρόμος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα. Δεν είναι όπως το να βρίσκεσαι σε μία αίθουσα. Περνά κατ’ αρχήν κόσμος και σε βλέπει. Πρέπει να χτίσουμε κάτι διαφορετικό από ό,τι συνήθως στο θέατρο δρόμου. Δεν είναι όμως κάτι δυσκολότερο από τις άλλες μορφές τέχνης, απλά είναι διαφορετικό ως προς το στόχο και ως προς τον τρόπο αναζήτησης.
Σ.Σ.: Το θέατρο δρόμου σε βοηθά να πλησιάσεις τους ανθρώπους που βρίσκονται στο δρόμο. Η τέχνη πηγαίνει στο δρόμο, εκεί όπου υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι. Σε βοηθά να προσεγγίσεις ευκολότερα τους ανθρώπους
ΠτΘ: Το θέατρο δρόμου θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι στηρίζεται στην εντύπωση;
Μ.Λ.: Το να είσαι στο δρόμο χρειάζονται άλλες δυνατότητες. Απαιτεί μεγαλύτερη ένταση φωνής και περισσότερο έντονη παρουσία και, ίσως, μια θεματική που θα αφορά σε κοινωνικά προβλήματα που να προβληματίζει τον κόσμο που θα σταματήσει να παρακολουθήσει, έτσι ώστε να του τραβήξει την προσοχή και να σκεφτεί ότι τον ενδιαφέρει η συγκεκριμένη δράση με αποτέλεσμα να μείνει να παρακολουθήσει.
Χ.Δ.: Γενικά το θέατρο στηρίζεται στην εντύπωση, αλλά θεωρώ ότι το θέατρο δρόμου είναι μια άμεση επικοινωνία, γιατί δεν είσαι πάνω σε μια σκηνή, αλλά μπροστά στον κόσμο. Είναι πολύ πιο έντονη η επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών.
ΠτΘ: Είναι δηλαδή μια πολιτική – κοινωνική παρέμβαση, αλλά και πολιτιστική;
Μ.Λ.: Είναι όλα αυτά, όπως μπορεί να είναι και το θέατρο μέσα στην αίθουσα. Απλά στο δρόμο έχεις τη δυνατότητα να το παρακολουθήσουν όλοι χωρίς αντίτιμο. Στο θέατρο δρόμου περισσότερο ο θεατής συμμετέχει.
Μ.Μ.: Πιστεύω ότι μπορεί το θέατρο δρόμου να είναι οτιδήποτε μπορεί να είναι πολιτική παρέμβαση και όχι, αλλά σε γενικές γραμμές αποτελεί παρέμβαση. Είναι επειδή γίνεται στους δρόμους, σε ανθρώπους που δεν έρχονται σε σένα, αλλά πηγαίνεις εσύ σε αυτούς. Άρα, αποτελεί ένα είδος παρέμβασης.
Σ.Σ.: Πολλοί είναι αυτοί που δεν μπορούν να πάνε στο θέατρο και αυτό από μόνο του αποτελεί παρέμβαση, γιατί προσεγγίζει τους ανθρώπους εκεί που βρίσκονται, στον δρόμο. Είναι ένα κοινωνικό εργαλείο παρέμβασης. Δίνεις στους θεατές πληροφορίες, τους κάνεις να σκεφτούν για τη ζωή και αυτό είναι υπεράνω θεάτρου.
Ρ.Π: Και στους δρόμους είναι ευκολότερο να κάνεις αυτή την παρέμβαση, γιατί η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό δεν είναι τόσο ξεκάθαρη και έτσι το θέατρο δρόμου είναι περισσότερο ασφαλές. Στο θέατρο είναι η σκηνή και οι θεατές. Στο θέατρο δρόμου μπορείς να είσαι και εντός και εκτός Πρέπει να το χειριστείς σωστά, γιατί μια κίνηση μπορεί να σε πάει πολύ κοντά στο κοινό ή να σε απομακρύνει από αυτό, να διαμορφώσεις δηλαδή μόνος σου τη σκηνή
Η ομάδα Puzzle
ΠτΘ: Πότε δημιουργήθηκε η ομάδα Puzzle;
Ρ.Π: Ξεκίνησε πριν τριάμισι χρόνια από φίλους, σαν μια ομάδα εμψύχωσης, η οποία όμως ασχολήθηκε και με άλλες μορφές υποκριτικής τέχνης. Δουλέψαμε όλα αυτά τα χρόνια κάνοντας πράγματα, κυρίως, για παιδιά και νέους. Κάνουμε επίσης διεθνείς συνεργασίες, όπως η συγκεκριμένη. Ενωθήκαμε όλοι μαζί για να δουλέψουμε ή να ανταλλάξουμε πρακτικές, ούτως ώστε να αποκτούν εμπειρίες και οι άνθρωποι στις άλλες χώρες.
ΠτΘ: Ως μορφή θεάτρου, το θέατρο δρόμου είναι διαδεδομένο στην Πορτογαλία;
Ρ.Π.: Είναι κάτι που αναπτύσσεται. Δεν είναι δημοφιλές, αλλά οι άνθρωποι, όταν το βλέπουν, ευχαριστούνται. Αν και οι καιρικές συνθήκες δεν το ευνοούν, πιστεύω ότι έχει μια ανοδικότητα.
Μ.Λ.: Ούτε και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές ομάδες θεάτρου δρόμου, παρόλο που σε σχέση με αυτό που είπε ο Ροντρίγκο ο καιρός ευνοεί για τη λειτουργία του στον ανοιχτό χώρο. Οι συνθήκες υπάρχουν. Γίνεται μία καταγραφή θεάτρων δρόμου από ένα τμήμα πανεπιστημίου της χώρας μας και μιλώντας με τον υπεύθυνο που κάνει την καταγραφή, οι ομάδες θεάτρου δρόμου δεν είναι πολλές στην Ελλάδα. Προσωπικά, το θέατρο δρόμου που είδα στην Αθήνα, αφορά κάποιους μεμονωμένους καλλιτέχνες που επιδίδονται σε παγωμένες εικόνες και θα έλεγα ότι περισσότερο προσεγγίζουν το θέαμα και όχι το κοινωνικό θέατρο ή ένα δρώμενο που ενδεχομένως έχει να περάσει ένα μήνυμα. Είναι μεμονωμένες οι περιπτώσεις θεάτρου δρόμου και στην Ελλάδα.
ΠτΘ: Υπάρχει από την πλευρά της πολιτείας, στην Πορτογαλία, στήριξη σε αυτή τη μορφή τέχνης;
Ρ.Π.: Όχι. Είναι πιο εύκολο να δουλέψεις μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων παρά να σε στηρίξει η κυβέρνηση.
Μ.Μ.: Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις με τη διοργάνωση φεστιβάλ τα οποία στηρίζουν τους καλλιτέχνες και τέτοιου είδους δραστηριότητες, αλλά δεν είναι τόσο σύνηθες.
Μ.Λ.: Και εδώ υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις. Ανεβάσαμε ένα θέατρο δρόμου, τον «Γκάσπαρ», στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Νέων και τη στήριξη βέβαια της Γραμματείας Νέας Γενιάς, αλλά και του Κέντρου Πληροφόρησης Νέων που σημαίνει ότι χρηματοδοτηθήκαμε για να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας.
Σ.Σ.: Δεν έχουμε πάρει χρήματα ούτε από την κυβέρνηση ούτε από το δήμο. Συγκεντρώσαμε χρήματα είτε πουλώντας τις δουλειές μας είτε βάζοντας εισιτήριο στις παραστάσεις μας ή μέσω προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Τι υπέροχος κόσμος»
ΠτΘ: Η συγκεκριμένη συνεργασία μεταξύ των δύο ομάδων γίνεται μέσω κάποιου ευρωπαϊκού προγράμματος;
Μ.Λ.: Το συγκεκριμένο πρόγραμμα υλοποιήθηκε με τη χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, η οποία μας έχει βοηθήσει πολύ στις δράσεις μας. Όταν αποφασίζεις να κάνεις κάτι, θα το κάνεις, απλά δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα, όταν δεν έχεις ένα οικονομικό προϋπολογισμό. Στη συγκεκριμένη δράση είχαμε χρήματα και γι’ αυτό και μπορέσαμε να φέρουμε τα παιδιά από την Πορτογαλία.
Για τη συγκεκριμένη παράσταση θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την Περιφερειακή Επιτροπή Ισότητας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και, ιδιαίτερα, την κ. Μάγδα Γιαμουστάρη, γιατί πηγαίνοντας να ζητήσουμε άδεια για να χρησιμοποιήσουμε για την παράστασή μας το Μικρό Πάρκο στην Περιφέρεια, μας πρόσφεραν ευγενικά σταντς, ανέλαβαν την διακίνηση των προσκλήσεων, βρισκόταν στη διάθεσή μας μια εξέδρα, αν θέλαμε να τη χρησιμοποιήσουμε και, γενικότερα, μας στήριξαν με κάθε υλικοτεχνική υποδομή. Για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω τον αντιδήμαρχο Κοινωνικών Υπηρεσιών, κ. Χατζηκωνσταντίνου, ο οποίος όλη τη χρονιά που πέρασε, μας προσφέρει το χώρο που κάνουμε τις πρόβες μας στο Πολυλειτουργικό Κέντρο του Δήμου, κάτι που η έλλειψή του θα δημιουργούσε προβλήματα στις πρόβες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
ΠτΘ: Τι θα δούμε την Παρασκευή;
Μ.Λ.: Το δρώμενο έχει τίτλο «Τι υπέροχος κόσμος» και στηρίζεται όπως το ξεκινήσαμε αρχικά πάνω στις μνήμες των μελών της ομάδας από γεγονότα που επηρέασαν τις ζωές μας, από την παιδική μας ηλικία μέχρι σήμερα. Γράφοντας κάποια κείμενα με γεγονότα που μας σημάδεψαν και όχι μόνο εμάς και κατ’ επέκταση και τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί είναι αρκετά σημαντικά, καταλήξαμε σε τρεις μεγάλες θεματικές. Η πρώτη αφορά στην πυρηνική ενέργεια και στα αποτελέσματά της, η δεύτερη στην καταστροφή του περιβάλλοντος και η τρίτη στα συναισθήματα των ανθρώπων σε περίπτωση πολέμου ή μιας επιστράτευσης και πώς η 11η Νοεμβρίου, ως γεγονός, έχει επηρεάσει τις ζωές όλης της ανθρωπότητας. Τα κείμενα έχουν γραφεί και από τις δύο ομάδες, την Νομάς και Puzzle και οι αυτοσχεδιασμοί έχουν προκύψει από την προσωπική μας δουλειά.
ΠτΘ: Εσείς ζείτε και δραστηριοποιείστε εδώ. Η ομάδα η άλλη στην Πορτογαλία. Όλα αυτά τα θέματα που διαπραγματεύεστε, μας επηρεάζουν το ίδιο όλους;
Μ.Λ.: Σίγουρα. Για παράδειγμα, μερικοί αυτοσχεδιασμοί αναφέρονται στις περσινές φωτιές που συντάραξαν την Ελλάδα. Αυτό όμως δεν ήταν φαινόμενο μόνο Ελληνικό, αλλά και παγκόσμιο και η Πορτογαλία είχε τα ίδια προβλήματα. Ή πυρηνικά ατυχήματα δεν έγιναν μόνο στο Τσερνομπίλ που επηρέασαν εμάς, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου και σε πολλές πόλεις της Ευρώπης.
ΠτΘ: Σκηνοθετικά, πώς προσεγγίσατε το όλο θέμα; Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα του αυτοσχεδιασμού ή καθοδηγούνται από εσάς κ. Λαντζουράκη;
Μ.Λ.: Καθοδήγηση υπάρχει. Ξεκινήσαμε γράφοντας τα κείμενα και κάποια στιγμή χωρίστηκαν τα παιδιά σε υποομάδες και επέλεξαν με ποιο κείμενο θέλουν να ασχοληθούν. Ξεκίνησαν κάποια πράγματα αυτοσχεδιαστικά, η δική μου δουλειά είναι να κρατώ τα στοιχεία ή τα σημεία που θεατρικά για μένα είναι τα πιο τρανταχτά και μπορούν να τραβήξουν την προσοχή του κοινού περισσότερο. Σε γενικές γραμμές οι αυτοσχεδιασμοί προέκυψαν μέσα από την ομάδα.
ΠτΘ: Θα αυτοσχεδιάζετε μιλώντας ελληνικά και αγγλικά;
Μ.Λ.: Αγγλικά και Ελληνικά και γλώσσα του σώματος, η οποία είναι παγκόσμια.
Μ.Μ..: Υπάρχει μια ελληνική παροιμία που λέει: «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό». Είναι το σύνθημά μας.
ΠτΘ: κ. Σίλβα, είναι η πρώτη φορά που έρχεστε στην Ελλάδα και, μάλιστα, στην Κομοτηνή. Ο κ. Ροντρίγκο Πυλαρίνο και ο κ. Μιγκέλ Μάρτιν έχουν ξανάρθει στη χώρα μας μέσω Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων. Πώς σας φάνηκε η Κομοτηνή;
Σ.Σ.: Δεν έχω πλήρη εικόνα, αλλά μου άρεσε, γιατί βρίσκεται σχετικά κοντά στη θάλασσα. Οι άνθρωποι είναι που κάνουν την πόλη και βλέπω ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν πράγματα για την τέχνη να ζήσουν μέσα από αυτή.
ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.
Μ.Λ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
