Ιωαννης Αρκουδης, 80 χρονων Συνταξιουχος:

«Φέραμε συνάλλαγμα, κάναμε σπίτια, δώσαμε και εμείς δουλειά, δυστυχώς, όμως, αυτά έχουν λήξει, μας ξέχασαν εντελώς. Όσο ήμασταν στη Γερμανία ήμασταν τα αγαπητά παιδιά, μόλις γυρίσαμε, γίναμε τα σκουπίδια», δηλώνει ο κ Ιωάννης Αρκουδής, 80 χρονών σήμερα, συνταξιούχος, εργαζόμενος μετανάστης στη Γερμανία, στα νιάτα του. «Πήγα το 1960, έφευγαν όλοι τότε. Είχα την εντύπωση ότι όλη η Ελλάδα είχε σχεδόν αδειάσει. Δεν ξέρω αν ήταν ακριβής η εκτίμησή μου, αλλά νόμιζα ότι οι περισσότεροι από την Ελλάδα είχαν φύγει», δηλώνει και μιλά για το χθες στη Γερμανία και για το σήμερα στην Ελλάδα.

ΠτΘ: Πόσα χρόνια είστε συνταξιούχος κύριε Γιάννη;

Ι.Α.: Είμαι σαράντα χρόνια συνταξιούχος. Έπεσα από σκαλωσιά, είχα ένα ατύχημα, που μου άφησε μια μικρή παραλυσία. Τα άσχημα της ζωής, αλλά δόξα το Θεό είμαι πολύ καλά.

ΠτΘ: Τι δουλειά κάνατε στη Γερμανία;

Ι.Α.: Ήμουν οικοδόμος, εκεί έκοψα και τα δάκτυλά μου. Είχα εργατικό ατύχημα και δεν ήμουν μοναδική περίπτωση.

ΠτΘ: Πότε μεταναστεύσατε;

Ι.Α.: Πήγα το 1960, έφευγαν όλοι τότε. Είχα την εντύπωση ότι όλη η Ελλάδα είχε σχεδόν αδειάσει. Δεν ξέρω αν ήταν ακριβής η εκτίμησή μου, αλλά νόμιζα ότι οι περισσότεροι από την Ελλάδα είχαν φύγει.

ΠτΘ: Εσείς, πού μένατε τότε;

Ι.Α.: Από την Κομοτηνή έφυγα. Εκεί ζούσα μέχρι τότε. Είχα και συμμαθητές, είχα και συνομηλίκους. Έφευγαν και εκείνοι στο εξωτερικό.

ΠτΘ: Τι όνειρα είχατε, όταν φεύγατε από την Ελλάδα;

Ι.Α.: Τα όνειρά μας ήταν συνηθισμένα. Να έρθουμε πίσω με λεφτά στις τσέπες. Να κάνουμε ένα σπίτι, να παντρευτούμε, να κάνουμε οικογένεια. Απλά πράγματα, πολύ πεζά και πολύ ανθρώπινα. Τώρα είμαστε καλά. Τότε, ακόμη και αυτά τα πολύ απλά ήταν ζητούμενα.

ΠτΘ: Τι είδους δουλειές προσφέρονταν σε έναν μετανάστη εκείνη την εποχή;

Ι.Α.: Στη Γερμανία κοιτούσαμε να εργαστούμε σε δουλειές που είχαν πολλά λεφτά. Άρα, και στις πιο δύσκολες. Τότε θυμάμαι λέγανε: «Βαριά δουλειά, βαριά λεφτά». Προτιμήσαμε να εργαστούμε στις οικοδομές για να πάρουμε «βαριά λεφτά». Ήταν δύσκολα, αλλά δεν το μετανιώσαμε.

ΠτΘ: Πόσα χρόνια εργαστήκατε στη Γερμανία;

Ι.Α.: Εργάστηκα 16 χρόνια. Ούτε μια μέρα δεν έμεινα χωρίς μεροκάματο, μέχρι που συνέβη το ατύχημα.

ΠτΘ: Πώς σας υποδέχτηκαν οι ντόπιοι;

Ι.Α.: Μας υποδέχτηκαν πάρα πολύ καλά. Εγώ πήγα το 1960 να δουλέψω για εκείνους και τους είχαμε κατακτητές το 1944. 16 χρόνια μετά δουλεύαμε για τον κατακτητή, αντί ο κατακτητής να έρθει σε μας. Εμείς πήγαμε στον κατακτητή κα μεγαλώσαμε τη Γερμανία.

ΠτΘ: Τι είδους άνθρωποι είναι οι Γερμανοί;

Ι.Α.: Η αλήθεια είναι ότι είναι ευρωπαίοι. Είναι κύριοι. Κακά τα ψέματα, τους συμπαθείς δεν τους συμπαθείς είναι ευρωπαίοι, δεν είναι σαν και μας. Οι δικοί μας είναι μόνο για τις εντυπώσεις και δεν δείχνουν καμία διάθεση να κάνουν υπομονή.

ΠτΘ: Τι σας άρεσε περισσότερο στην οργάνωση του κράτους;

Ι.Α.: Στη Γερμανία το καλό είναι ότι από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου, εργάζεσαι ασφαλισμένος. Με ένα ατύχημα αμέσως σου δίνουν σύνταξη. Είσαι καλυμμένος, εδώ, όμως, δεν είναι έτσι. Για να έχει κάποιος ιατρική περίθαλψη θα πρέπει να έχει και πολλά ένσημα.

ΠτΘ: Μετανιώσατε που επιστρέψατε στην Ελλάδα;

Ι.Α.: Ναι, μετάνιωσα που ήρθα. Με ενοχλεί το σύνολο. Η εικόνα που παρουσιάζουμε. Τα δικαιώματα δεν είναι ίδια για όλους, ούτε και οι υποχρεώσεις. Δεν είναι σωστό. Να είσαι Έλληνας και να μην μπορείς να απολαμβάνεις τα δικαιώματά σου, δεν είναι σωστό.

ΠτΘ: Νιώθετε ότι δεν εκτιμήθηκε σωστά η προσφορά των μεταναστών;

Ι.Α.: Φέραμε συνάλλαγμα, κάναμε σπίτια, δώσαμε και εμείς δουλειά, δυστυχώς, όμως, αυτά έχουν λήξει, μας ξέχασαν εντελώς. Όσο ήμασταν στη Γερμανία ήμασταν τα αγαπητά παιδιά, μόλις γυρίσαμε γίναμε τα σκουπίδια.

ΠτΘ: Τι σας δίδαξε η ζωή;

Ι.Α.: Η ζωή με δίδαξε να παλεύω. Τώρα είμαι ογδόντα χρονών. Τα χρόνια περνούν σαν το νεράκι. Μέχρι να πεις καλημέρα, τελείωσες

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.