Διαστασεις,10/7/08
1ο «Συνοδοιπόροι» της ερωτικής μοναξιάς πάτερ μου,
συγγνώμη που σας σκανδαλίζω… αλλά το ακατανόητο του έρωτα ως αντίδοτο στο ακατανόητο του θανάτου και η λυτρωτική δύναμη της γραφής συνυπάρχουν στο παράδοξο μυθιστόρημα του Χαρούκι Μουρακάμι, «Σπούτνικ αγαπημένη». Εσείς τι φταίτε; Σωστό και αυτό, αλλά: «Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να επινοήσουν μια έξυπνη στρατηγική, εάν θέλουν να επιτύχουν την ειρηνική συνύπαρξη όσων ξέρουν κι όσων δεν ξέρουν. Κι αυτή η στρατηγική – ναι, μπράβο, το βρήκατε! – είναι το σκέπτεσθαι. Πρέπει από κάπου να κρατηθούμε. Αλλιώς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό, η σύγκρουση θα είναι τρομερή κι αναπόφευκτη».
2ο Και το «Σπούτνικ αγαπημένη» είναι το χρονικό μιας σύγκρουσης. Εσωτερικής και εξωτερικής. Εσωτερικής διότι αφορά τη μεγίστη αναμέτρηση με τον έρωτα, ήτοι τον εαυτό μας και τον άλλο. Και εξωτερικής επειδή «η πραγματικότητα» χωρίς το παράλληλο σύμπαν του ονείρου «δαγκώνει». Και ο Μουρακάμι αυτά τα παράλληλα σύμπαντα τα γνωρίζει καλά. Μπαινοβγαίνει με άνεση ανάμεσα στην καθημερινότητα και το παράδοξο, διαθέτει εκείνη την εσωτερική μεταμορφωτική οξυδερκή ματιά που μεταλλάσσει το κοινότοπο σε μαγευτικό παράξενο. Μέσα του, ο έρωτας, ο θάνατος, οι μοναχικές εσωτερικές και εξωτερικές διαδρομές, η επιστολογραφία (μπορεί και το μπρελόκ που έχασα). Σε όλα του τα βιβλία πάντα υπάρχει ένας ήρωας ή μια ηρωίδα που κρατά ημερολόγιο ή με εικονικό θα λέγαμε κάθε φορά παραλήπτη γράφει κατ’ ουσία «ανεπίδοτες επιστολές». Το ζητούμενο είναι να κατανοήσει η ίδια. Διότι, όπως και ο συγγραφέας, «εάν δεν τη γράψει, δεν την κατανοεί τη ζωή». Το ίδιο ισχύει και για μας πάτερ μου, συν το ότι, εάν δεν γράψουμε, η διευθύντριά μας, δεν κατανοεί γιατί θα πρέπει να μας πληρώσει, δεν την αδικώ, παπαριές ακούει και από αλλού…
3ο Με τσάι και κουβεντούλα αφόπλισε ληστή μια γυναίκα στην Ιαπωνία.
Μια γυναίκα στην Ιαπωνία και το μόλις έξι μηνών βρέφος της γλίτωσαν από την επίθεση ενόπλου, όταν η γυναίκα προσπάθησε να τον ηρεμήσει προσφέροντάς του… τσάι και πιάνοντάς του την κουβέντα. Η γυναίκα από το Τόκιο περπατούσε σε διάδρομο της πολυκατοικίας όπου διαμένει, κρατώντας την κόρη της στην αγκαλιά, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άνδρας, ο οποίος κρατούσε μαχαίρι και της ζήτησε χρήματα, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Asahi. Όταν εκείνη του είπε ότι δεν έχει χρήματα, εκείνος την οδήγησε δια της βίας μέσα στο διαμέρισμά της.
Ελπίζοντας να καταφέρει να τον ηρεμήσει, η γυναίκα έφτιαξε τσάι και του πρόσφερε.
Ο επίδοξος ληστής άφησε στην άκρη το μαχαίρι του και ξεκίνησε έναν μονόλογο 20 λεπτών για τη ζωή του. Στη συνέχεια, η γυναίκα έδωσε ένα μικρό ποσό στον άνδρα και πήγε σε τηλεφωνικό θάλαμο να καλέσει την αστυνομία… Είκοσι λεπτά τι της έλεγε, Μπρεχτ ανέβαζε; Αν σας τύχει στην Ελλάδα, κόψτε να φάτε καλύτερα καρπούζι, κάντε καμία πίτα, σηκώστε τα χαλιά, παραγγείλετε πίτσα, δείτε έναν αγώνα μπάσκετ, βάψτε κι ένα χεράκι το σπίτι, μέχρι να έρθει η αστυνομία …
4ο Εδώ γελάτε…
Στην πρώτη νύχτα του γάμου, το νιόπαντρο ζευγάρι επιστρέφει σπίτι μετά την εκκλησία για να αλλάξει.
H νύφη βγαίνει από το μπάνιο μετά από ένα σύντομο ντους, φορώντας ένα όμορφο μπουρνούζι. O περήφανος σύζυγος τη βλέπει και λέει «Aγάπη μου, τώρα πια είμαστε παντρεμένοι, μπορείς να βγάλεις το μπουρνούζι». H όμορφη σύζυγος το βγάζει κι εκείνος μένει έκθαμβος. «Ωωω, ααα», αναφωνεί. «Θεέ μου, είσαι τόσο όμορφη… Aσε με να σε τραβήξω φωτογραφία». «Γιατί;» τον ρωτάει παραξενεμένη.
«Για να κρατήσω την ομορφιά σου δίπλα στην καρδιά μου για πάντα», της απαντάει εκείνος. Aυτή χαμογελάει, αυτός τραβάει τη φωτογραφία και στη συνέχεια μπαίνει κι αυτός στο μπάνιο για ντους. Σε λίγο βγαίνει φορώντας ένα μπουρνούζι.
Eκείνη τον κοιτάζει και του λέει: «Γιατί φοράς μπουρνούζι; Tώρα πια είμαστε παντρεμένοι». Eτσι εκείνος βγάζει το μπουρνούζι κι εκείνη αρχίζει τα επιφωνήματα, «Ωωω, ααα, άσε με να σε τραβήξω φωτογραφία». Kαμαρώνοντας, ο σύζυγος τη ρωτάει γιατί και η σύζυγος του απαντάει: «Για να τη μεγεθύνω!».
Υ.Γ.
Μιζέρια παντός καιρού…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
