Οι δικοι μας ανθρωποι

Μπορεί να περνούν τα χρόνια και να αλλάζουν πολλά γύρω τριγύρω, αλλά ο αποκλεισμός δεν λείπει ακόμη. Πάντα, όμως, υπάρχουν κάποιοι νέοι άνθρωποι, που νιώθουν μέσα τους την ανάγκη να «φεύγουν» προς τα εμπρός. Μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, που διεκδικούν να ακούγεται και η δική τους φωνή, να λύνονται και τα δικά τους προβλήματα, να έχουν και εκείνοι το δικαίωμα στο όνειρο, να ψάχνουν αλλού και να κολυμπούν αντίθετα στο χείμαρρο του αποκλεισμού και της απομόνωσης…

Ο Χασάν Αμέτ είναι πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου ΡΟΜ. Ένας Σύλλογος που ιδρύθηκε το 1996 στην Κομοτηνή, συγκεντρώνοντας τότε πολλές αντιδράσεις. Μικροπωλητής στο επάγγελμα, 34 ετών και ήδη πατέρας δύο παιδιών, μιας κόρης εννέα ετών και ενός γιου επτά ετών, μιλά για την καθημερινότητα των ΡΟΜ της γειτονιάς του. Σχολιάζει συνήθειες της φυλής του που καλά κρατούν και συμπεριφορές των συμπολιτών του, που πληγώνουν. Παράλληλα, από το βωμό των προβλημάτων της καθημερινότητας αναφέρεται με έντονη αγωνία στην ανεργία: «Μεγάλο πρόβλημα είναι η ανεργία. Είμαστε πενήντα μικροπωλητές, οι υπόλοιποι είναι άνεργοι, δεν έχουν καμία δουλειά, δεν μπορούν να βγάλουν ούτε ένα μεροκάματο. Η ανεργία κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα στις γειτονιές μας».

Χασάν Αμέτ, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου ΡΟΜ: «Είμαστε υπερήφανοι που είμαστε ΡΟΜ, το λέμε και καμαρώνουμε»

Στέλνετε τα παιδιά σας στο σχολείο;

Βεβαίως και τα στέλνω. Ο γιος μου πηγαίνει στην πρώτη τάξη και η κόρη μου στη δεύτερη. Επειδή ακριβώς στη γειτονιά δεν τα έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο, θέλουμε να αλλάξει αυτό. Το παν είναι το σχολείο, θέλουμε να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

Εσείς πότε εγκαταλείψατε το σχολείο;

Εγώ σταμάτησα στην Έκτη Δημοτικού. Δυστυχώς μετά αναγκάστηκα να σταματήσω. Τότε ακόμη οι γονείς δεν είχαν πάρει σοβαρά την ιστορία του σχολείου. Τώρα έχει αλλάξει αυτό. Αν πήγαινε σχολείο ένα ποσοστό 10% τώρα πηγαίνει ένα ποσοστό 60%. Αλλάζουν οι καταστάσεις.

Και οι συνθήκες διαβίωσης μαζί;

Οι συνθήκες δύσκολα γιατί σχετίζονται με την μετεγκατάσταση του σπιτιού. Τώρα ο δήμαρχος λέει ότι μέχρι το 2010 θα πάμε στη νέα γειτονιά, θα έχουμε εκεί το δικό μας σχολείο. Θα βλέπουν οι γονείς ποιοι πηγαίνουν στο σχολείο και θα στέλνουν και τα δικά τους παιδιά. Νομίζω, ότι τότε θα πηγαίνουν όλα τα παιδιά.

Οι κατοικίες πάντως δεν είναι για να μένουν άνθρωποι…

Ούτε συζήτηση. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ανθρώπινες κατοικίες. Τα σπίτια εκεί είναι από λαμαρίνες, γύρω στα 20 τ.μ. το καθένα. Το μεγαλύτερο σπίτι είναι γύρω στα 50 τ.μ. και εκεί θα πρέπει να μείνουν δέκα άτομα ή πέντε άτομα. Ο ένας πάνω στον άλλον. Δεν μπορείς να ντυθείς, να φας, να ησυχάσεις. Γυρνάς από την δουλειά και δεν έχεις πού να σταθείς για να ξεκουραστείς. Σε μια ηλικία 22 ετών, στην φυλή μας, έχει ο άλλος τέσσερα παιδιά, νέος άνθρωπος και δεν έχει πού να μείνει. Επικρατεί ένα χάος.

Είπατε «στη φυλή μας»… καμαρώνετε για την καταγωγή σας;

Σαφώς και καμαρώνουμε. Είμαστε υπερήφανοι που είμαστε ΡΟΜ, το λέμε και καμαρώνουμε γι΄ αυτό. Άνθρωποι δεν είμαστε; Ο καθένας πιστεύει όπου θέλει, αλλά είμαστε Έλληνες πολίτες και ΡΟΜ και γι΄ αυτό υπερήφανοι.

Η γλώσσα σας είναι ζωντανή, μιλιέται ακόμη;

Ναι, η γλώσσα μας είναι ζωντανή, μιλιέται, έχουμε βγάλει και λεξικό. Μιλάμε ελληνικά, τα ρομανί και την τούρκικη. Καλά είναι να ξέρεις όσες περισσότερες γλώσσες μπορείς.

Είναι εύκολο να μιλάτε για την καταγωγή σας;

Όχι, δεν αντιμετωπίζουμε κανένα πρόβλημα. Παλιά, το ‘96, όταν δημιουργήσαμε τον Σύλλογο, ήταν διαφορετικά, δεν το είδαν όλοι με καλό μάτι. Γνωρίζουμε εδώ στη γειτονιά ότι είμαστε ΡΟΜ, αλλά είμαστε και μουσουλμάνοι. Μουσουλμάνοι ΡΟΜ.

Καμία φορά δεν νιώσαμε να απειλείται τίποτα. Τα ήθη και τα έθιμά μας συνεχίζονται. Ό,τι έχουμε ως παράδοση τα τηρούμε πιστά, όπως τα βρήκαμε από τους παππούδες.

Συνήθεια που καλά κρατεί και οι γάμοι σε μικρή ηλικία;

Ναι, ακόμη και τώρα καλά κρατούν οι γάμοι σε μικρή ηλικία. Από τα δεκατρία και τα δεκατέσσερα αρχίζουν να παντρεύονται, μέχρι τα δεκαοκτώ έχουν όλοι παντρευτεί. Εγώ παντρεύτηκα και μετά από έξι μήνες πήγα φαντάρος. Ήμουν μεγάλος. Αν περάσεις τα είκοσι, λένε: «Αυτός μεγάλωσε, δεν μπορεί να παντρευτεί, δεν θα τον πάρει καμία τώρα» και γι΄ αυτό το λόγο έχουμε πιο πολλά παιδιά. Παλιά παντρευόμασταν πιο μικροί. Σιγά – σιγά αλλάζει, αλλά δυστυχώς ακόμη το έχουμε αυτό το συνήθειο.

Το βρίσκετε σωστό;

Όχι, δεν το βρίσκω σωστό. Ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου θέλω να αλλάξει. Όμως, αν το δεις από την πλευρά της φυλής μας, θα διαπιστώσεις ότι είναι μια χαρά. Μπαίνεις στα βάσανα, αλλά και στη χαρά πιο νέος. Γίνεσαι πατέρας νωρίς, ακόμη και παππούς στα 30 με 32 σου. Έχουμε στη γειτονιά αρκετούς παππούδες, που είναι μόλις 32 ετών.

Η θέση της γυναίκας έχει βελτιωθεί;

Όχι! Για τις γυναίκες είναι πιο δύσκολα όντως γιατί μεγαλώνουν τα παιδιά, φροντίζουν το σπίτι και είναι συνέχεια με τις φροντίδες και τις έγνοιες της οικογένειας. Στα είκοσι και εικοσιπέντε σου να έχεις τρία παιδιά, δεν είναι εύκολο.

Ο λόγος τίνος μετράει περισσότερο;

Στο σπίτι γίνεται αυτό που λέει ο άντρας. Στην δική μας φυλή γίνεται αυτό που λέει ο άντρας. Τον πρώτο λόγο έχει πάντα ο άντρας.

Το συνήθειο να δίνονται χρήματα στους γονείς της κοπέλας για να μπορέσει να την παντρευτεί ο άντρας ισχύει και σήμερα;

Ισχύει ακόμη και σήμερα. Από παλιά έπρεπε οι γονείς της κοπέλας να πάρουν το «μπαμπάκ», συνήθως 1500 ευρώ για κάθε κορίτσι. Η νεολαία είναι αντίθετη, αλλά το έθιμο συνεχίζεται. Συνήθως οι γονείς αγοράζουν μ΄ αυτά τα χρήματα προίκα, «τσεϊζ», όπως λέγεται. Κι εγώ όταν παντρεύτηκα έδωσα χρήματα. Όποιος δεν έχει «μπαμπάκ», ετοιμάζεται, δουλεύει και συγκεντρώνει τα χρήματα. Αν την αγαπάς πολύ, σου την δίνουν την κοπέλα, αν ο πεθερός είναι πιο πλούσιος.

Αν δεν συμφωνούν οι γονείς, τότε «κλέβονται» οι νέοι;

«Κλέβονται» ναι. Πρόσφατα ένας «έκλεψε» την κοπέλα του, δεκαέξι ετών. Είχαν διαφορές οι οικογένειες. Αν δεν θέλει η μια οικογένεια την άλλη, τα παιδιά «κλέβονται». Σε διάστημα τριών ημερών τα βρίσκουν και τα παιδιά επιστρέφουν. Δεν πάνε άλλωστε και πολύ μακριά, σε κάποιο γειτονικό σπίτι.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους ανθρώπους της φυλής σου ποιο είναι;

Μεγάλο πρόβλημα είναι η ανεργία. Είμαστε πενήντα μικροπωλητές, οι υπόλοιποι είναι άνεργοι, δεν έχουν καμία δουλειά, δεν μπορούν να βγάλουν ούτε ένα μεροκάματο. Η ανεργία κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Τώρα τελευταία η δημοτική αρχή πήρε για τις εργασίες καθαριότητας και από εμάς παιδιά, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται. Αν δεν είσαι μικροπωλητής, θα είσαι άνεργος και για να γίνεις μικροπωλητής, πρέπει να έχεις άδεια, αυτοκίνητο, χρήματα για το εμπόρευμα. Τώρα δυστυχώς σταμάτησαν και οι αγροτικές εργασίες. Πώς να συντηρήσεις τα παιδιά σου;

Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι πρόβλημα;

Δημιουργήσαμε μια ομάδα ποδοσφαίρου και καταφέραμε από πολύ νωρίς να φέρνουμε τα παιδιά κοντά στον αθλητισμό. Είναι καλύτερα να «μπλέκεται» με τον αθλητισμό ένα παιδί. Όταν είναι στο κέφι του, πίνει στα καφενεία καμία μπυρίτσα, αλλά το αλκοόλ δεν είναι μεγάλο πρόβλημα.

Πώς διασκεδάζετε;

Διασκέδαση μόνο στους γάμους, Ξέρουμε και εμείς ότι μπορείς να πας έξω με την γυναίκα σου και τους φίλους σου να διασκεδάσεις, αλλά δεν υπάρχουν χρήματα. Οπότε, πώς αλλιώς να διασκεδάσεις;

Σημειώνονται άσχημες και προσβλητικές συμπεριφορές εις βάρος σας;

Ναι, παλιά οι προσβολές ήταν μεγάλες. Τώρα, σιγά – σιγά, αλλάζει κάπως η συμπεριφορά, αλλά πάλι υπάρχουν τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι ρατσιστικές συμπεριφορές. Λένε «Άντε παλιόγυφτε!» κι αυτό πολύ με πειράζει. Είμαστε τσιγγάνοι και δεν ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας. Να μας βρίζουν οι μορφωμένοι, εμάς που είμαστε αμόρφωτοι, πάει πολύ.

Σκεφτήκατε να φύγετε από τη γειτονιά;

Να φύγω; Πού να πάω; Εμείς ζούμε μαζί με τη φυλή μας. Πού να πάει κανείς μόνος του; Αν δεν είμαστε όλοι μαζί, σε ένα μέρος, πού να πάμε μόνοι μας; Ζωή υπάρχει μόνο κοντά στη φυλή μας. Οι γάμοι, τα γλέντια ακόμη και οι κηδείες γίνονται εντός της φυλής. Είμαστε μόνοι, δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι να μας έχουν κοντά.

Η Κομοτηνή τι είναι για σας;

Η Κομοτηνή είναι η πόλη που γεννήθηκα και θα πεθάνω. Εδώ μεγαλώσαμε και εδώ μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Είναι το παν για μας η Κομοτηνή.

Ο Κόντε Ταχίρ, είναι πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης. Ένας Σύλλογος που αριθμεί εκατόν είκοσι μέλη. Πομάκοι της Ξάνθης, άνθρωποι που διεκδικούν το αυτονόητο, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού φωνάζοντας ότι δεν είναι Τούρκοι, άλλα Έλληνες μουσουλμάνοι που αγαπούν την πατρίδα τους. «Αγαπάμε την Ελλάδα, την πατρίδα μας. Σεβόμαστε την ελληνική σημαία και ζητούμε το αυτονόητο για την περιοχή μας: Δημόσια, ελληνόφωνα σχολεία» δηλώνει ο κ. Κόντε Ταχίρ και αποκαλύπτει ότι περισσότεροι από 5.500 νέοι ορεσίβιοι κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και εργάζονται σε ανθυγιεινές δουλειές.

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη δημιουργία του Συλλόγου σας;

Ο Σύλλογος δημιουργήθηκε για να καλύψουμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις των Πομάκων. Επίσης, για να αντιμετωπίσουμε την τουρκοποίηση, αυτό που λένε χρόνια τώρα κάποιοι, ότι δηλαδή: «είναι όλοι Τούρκοι στη Θράκη». Άλλο είναι η θρησκεία και άλλο η Τουρκία. Το λέμε κι εμείς, το λένε και οι Ρομ που υπάρχουν. Είμαστε μουσουλμάνοι, αγαπάμε τη θρησκεία μας και την σεβόμαστε, αλλά είμαστε Έλληνες, είμαστε γηγενείς Θρακιώτες, όχι Έλληνες που ήρθαν πριν πενήντα ή εκατό χρόνια ή οικονομικοί μετανάστες που ήρθαν τώρα.

Λέτε το αυτονόητο, γιατί όμως είναι ζητούμενο και γιατί θα πρέπει να προβάλλεται μ΄ αυτόν τον τρόπο;

Γιατί απλούστατα αγαπάμε την Ελλάδα, την πατρίδα μας. Σεβόμαστε την ελληνική σημαία και ζητούμε το αυτονόητο για την περιοχή μας: Δημόσια, ελληνόφωνα σχολεία. Αυτή τη στιγμή ένα παιδί μουσουλμάνων της Θράκης, πηγαίνει σε μειονοτικό σχολείο και μαθαίνει την τουρκική γλώσσα. Για μένα η τουρκική γλώσσα είναι ξένη γλώσσα και είναι ξένη και για τα παιδιά μου.

Το πρώτο δηλαδή αίτημα που θέτει ο Σύλλογός σας είναι η ίδρυση ελληνόφωνων δημόσιων σχολείων;

Ναι, να επιλέξει ο γονιός σε ποιο σχολείο θα το στείλει. Αν θέλει να το στείλει σε μειονοτικό σχολείο, είναι δικαίωμα του, αλλά έχω κι εγώ το δικαίωμα, που θέλω ελληνόφωνα σχολεία, να τα έχω.

Μια ανάγκη που εντοπίζεται σε πόσους οικισμούς;

Σε όλους τους οικισμούς, σε όλα τα πομακοχώρια της ορεινής περιοχής. Είναι αδύνατο να γίνονται σε όλα τα χωριά δημόσια ελληνόφωνα σχολεία, αλλά να κάνουν τρία με τέσσερα σχολεία στους κεντρικούς οικισμούς, όπως στη Σμύνθη, στην Γλαύκη, στην Πάχνη. Όποιος γονιός θέλει να στείλει τα παιδιά του σε ελληνόφωνα σχολεία, να μπορεί να το κάνει. Δεν υπάρχει κανείς γονιός που να μην θέλει να μάθει το παιδί του ελληνικά, που να θέλει το παιδί του να αντιμετωπίζει προβλήματα ένταξης στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική αγορά. Στην Κομοτηνή είναι οι μουσουλμάνοι εκατό χρόνια πίσω σε σχέση με την Ξάνθη. Γνωρίζω πολλούς μουσουλμάνους της Κομοτηνής και δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα.

Αυτό το «εκατό χρόνια πίσω», που είπατε, ποια χαρακτηριστικά έχει;

Έχει να κάνει με την ελλιπή γνώση της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Κομοτηνή το Προξενείο επηρεάζει πολύ πιο εύκολα και τους πιο πολλούς Πομάκους τους έχει εκτουρκίσει.

Το ακούω πολλά χρόνια αυτό, μπορείτε να μου εξηγήσετε πώς ασκείται αυτός ο «επηρεασμός» που λέτε;

Θα σας πω το εξής: Το δικό μας, το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη έχει τρεις διπλωματικούς ακολούθους, το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής έχει έξι και αυτοί οι έξι κάθε μέρα επισκέπτονται έξι ελληνικά χωριά, όπου κατοικούν μουσουλμάνοι. Γίνεται μια συστηματική δουλειά, με σχέδιο, και νομίζω ότι όλη αυτή η προσπάθεια στοχεύει στην ανεξαρτητοποίηση της Θράκης. Θέλουν ένα δεύτερο Κόσοβο στην περιοχή μας. Δεν θα το πετύχουν, γιατί θα βρουν και εμάς μπροστά τους, θα βρουν και τους τσιγγάνους. Και εμείς, ως Πομάκοι, και οι Ρομ έχουμε πάρει θέση και λέμε ότι σε καμία περίπτωση, εξαιτίας της θρησκείας, δεν θα χαρακτηριστούμε Τούρκοι. Οι Πομάκοι αγαπάμε τη θρησκεία μας, είμαστε περήφανοι που είμαστε μουσουλμάνοι, αλλά είμαστε Έλληνες, όχι Τούρκοι.

Η λέξη Πομάκος για πρώτη φορά πότε έφτασε στα αυτιά σας;

Από τότε που έμαθα να μιλάω. Πομάκικα μου μιλούσαν και η γιαγιά μου και η μητέρα μου. Η γλώσσα μας είναι ζωντανή, μιλιέται στα δικά μας πομακοχώρια. Δεν είναι «κατασκεύασμα». Μιλιέται στα πομακοχώρια και από γενιά σε γενιά μεταδίδεται. Τα παιδιά μου, που έχουν μικρή ηλικία, ξέρουν τόσο καλά την πομακική γλώσσα, όσο ξέρουν και τα ελληνικά.

Ποια είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας των Πομάκων, των ορεσίβιων κατοίκων;

Πολύ μεγαλύτερα σε σχέση με αυτούς που ζούνε στην πόλη. Το πρώτο πρόβλημα είναι η ανεργία. Το δεύτερο, ότι το 2013 θα «σβήσει» τελείως η καλλιέργεια του καπνού. Δεν έχουμε μια σωστή ενημέρωση από τις κατά τόπους Νομαρχίες για το ποια θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική καλλιέργεια. Όλοι οι νέοι είναι άνεργοι και γι’ αυτό το λόγο αναγκάζονται και φεύγουν στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, από το Νομό Ξάνθης το 90% των κατοίκων του Ορεινού Όγκου αναγκάζεται και πηγαίνει για τρίμηνη και τετράμηνη εργασία στο εξωτερικό, εργάζονται στα ναυπηγεία.

Ως «ενοικιαζόμενοι» εργάτες συνάπτουν συμφωνίες με τους Ολλανδούς εργοδότες;

Ναι, ως «ενοικιαζόμενοι», συνάπτουν συμφωνίες με μεσάζοντες που δραστηριοποιούνται στην Ξάνθη, οι οποίοι λένε: «Σου δίνω επτά ευρώ την ώρα, φαγητό, σπίτι όλα πληρωμένα, θα δουλεύεις δέκα ώρες την ημέρα». Βγαίνουν τον μήνα 2.700 ευρώ, χρήματα που ο ορεσίβιος, μένοντας στην Ξάνθη, δεν μπορεί να τα πάρει. Μεταναστεύουν και εργάζονται σε πολύ δύσκολες και πολύ ανθυγιεινές δουλειές. Το 80% είναι κομμάτι της νεολαίας μας, περίπου 5.500 νέοι έχουν μεταναστεύσει.

Η Θέση της Πομάκας γυναίκας ποια είναι στη μικρή σας κοινωνία;

Θα σιωπά, θα ανέχεται τον άντρα ό,τι κι αν κάνει και θα είναι, κατά κάποιον τρόπο, η σκλάβα του σπιτιού. Αυτό με βρίσκει αντίθετο, θα πρέπει όλοι μαζί να προσπαθήσουμε για να αλλάξει. Δεν χρειάζεται να βλέπουμε την γυναίκα ως σκλάβα του σπιτιού. Τα δικαιώματα που έχουν οι άντρες, τα έχουν και οι γυναίκες. Λίγο έλειψε να χωρίσουμε όταν παντρεύτηκα την γυναίκα μου, ήταν κλειστή, δεν ήξερε ούτε ελληνικά. Κατάφερα να της μάθω πώς πρέπει να ζει ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Και να θέλω τώρα να την «κλείσω» με την μαντίλα – πράγμα που σε καμιά περίπτωση δεν θέλω – θα προτιμήσει να με χωρίσει παρά να «κλειστεί» ξανά.

Δεν απειλήθηκε η οικογένεια σας από την «έξοδο» της γυναίκας; Δεν κινδυνεύει το Ισλάμ…

Σε καμία περίπτωση δεν κινδυνεύει. Οι παράγοντες του τζαμιού, οι χοτζάδες, οι θεολόγοι έχουν μπερδέψει πολλά. Αν δεν φορά τη μαντίλα η γυναίκα, λένε ότι είναι του δρόμου, ότι είναι πόρνη. Μετά σε δείχνουν με το χέρι στο χωριό. Αν θέλει κάποια να είναι του δρόμου, και με τον φερετζέ και την μαντίλα είναι. Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Είδα πώς ζουν στην Τουρκία και απόρησα: «Μα καλά αυτοί δεν είναι μουσουλμάνοι» είπα. Εμάς γιατί θέλουν να μας κρατήσουν, εκατό χρόνια πίσω;

Πώς λειτουργεί αυτή η «κοινωνική κατακραυγή»; Ο κοινωνικός αποκλεισμός εις βάρος κάποιου που «παρεκκλίνει» από ό,τι μέχρι σήμερα επιβάλλεται και έχει καθιερωθεί στην κοινωνία των μουσουλμάνων;

Αν ζει μέσα στο χωριό, είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει την απομόνωση. Πρέπει να έχει σκληρά νεύρα, να έχει γαϊδουρίσια υπομονή, από το ένα αυτί να μπαίνουν τα σχόλια και από το άλλο να βγαίνουν. Αν είναι κάποιος αγχώδης, τότε δύσκολα τα ξεπερνά αυτά. Ευτυχώς τα εκατόν είκοσι μέλη του Συλλόγου μας δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι η νεολαία θα αρχίσει να βλέπει μπροστά. Είμαστε μουσουλμάνοι, είμαστε περήφανοι για τη θρησκεία μας, αλλά είμαστε και περήφανοι που είμαστε Έλληνες.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.