Διαστασεις,6/6/08

1ο Διαβάζω στους «FINANCIAL TIMES» πάτερ μου, σαφώς και πουλάω μούρη, ένα άρθρο για το χώρο της εκπαίδευσης (τώρα που επέστρεψαν και οι πανεπιστημιακοί από την εξορία τους – γιατί τόσα χρόνια σιωπούσαν, ανεχόταν και αρκετοί από αυτούς συν-δημιουργούσαν το σκηνικό που βλέπουμε σήμερα με τέτοιο τρόπο που θα έλεγες ότι δεν ήταν εδώ, ήταν εξορία, ήταν στα Γκουλάγκ, ήταν στον κόσμο τους… σίγουρα πάντως, εδώ δεν ήταν. Και ξαφνικά ξύπνησαν, επέστρεψαν και άρχισαν να μιλούν για την Αμερική)… Τι είναι αυτό που κάνει ξεχωριστό το σκανδιναβικό σύστημα της εκπαίδευσης; Εν μέρει, είναι η ποιότητα. Οι 15χρονοι μαθητές στη βόρεια Ευρώπη έχουν καλύτερες επιδόσεις στην ανάγνωση και στην αριθμητική συγκριτικά με τους μαθητές της νότιας Ευρώπης. Αλλά και ο χρόνος παραμονής στο σχολείο παίζει ρόλο. Στη Δανία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, το 90% των νέων 25 έως 34 ετών έχουν ολοκληρώσει την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 40% στράφηκαν προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στην Πορτογαλία, οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 43% και 19%, ενώ στην Ελλάδα είναι 57% και 25%. Στη Βρετανία, το κράτος διαθέτει για την παιδεία κάτι λιγότερο από το 6% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος του – περίπου στον μέσο όρο της Ε.Ε. Τα αποτελέσματα όμως των επιδόσεων των μαθητών κυμαίνονται. Σύμφωνα με μελέτες του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη, το επίπεδο των 15χρονων Βρετανών είναι το ίδιο περίπου με αυτό των Γερμανών. Επίσης, τα βρετανικά πανεπιστήμια έχουν πολύ καλό όνομα, αυτό το καλό τους όνομα κάνει τους φραγκάτους έλληνες γονείς να στέλνουν εκεί τα καλομαθημένά τους… με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: εκείνα σπουδάζουν, εκείνοι ησυχάζουν από την ανοησία τους. Όμως ένα στα τέσσερα παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο πριν συμπληρώσουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μάλιστα σε ποσοστά υψηλότερα από το μέσο ευρωπαϊκό όρο. Κι αυτό οφείλουν οι Βρετανοί πολιτικοί να το αναλύσουν κι εμείς να διαπιστώσουμε ότι τίποτα δεν είναι τόσο πετυχημένο, όσο πλασάρεται… Οπότε, όπου ακούς πολλά ιδιωτικά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. (αλήθεια, μια που ο λόγος για κεράσια, ο Δήμος Σώστου γιατί γιορτάζει πάντα το κεράσι, σαν οι κερασιές που καλλιεργούν οι κάτοικοί του να βρίσκονται λίγο έξω από την Άγκυρα;).

2ο

Η θεία Ροδούλα ξεφυλλίζει περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας…

…«Μμμμμ… Ωραιότατο ελληνικό προφίλ. Γκρίζοι κρόταφοι σε baby face. «Δεν παραμένω εργένης από πεποίθηση…»», διαβάζει στον τίτλο και κολλάει στα αποσιωπητικά. Τι εννοεί ο υπουργός σε αυτήν την τόσο σημαντική για την ιστορία του ελληνικού τουρισμού δήλωση; Χριστέ μου, ο Άρης της διακυβέρνησης Καραμανλή… Γυρίζει σελίδα. «Θέλω να κάνω οικογένεια. Είναι ένα πρότυπο ζωής για μένα» γράφει στο μότο… Τώρα ησύχασα. Ιδού πώς θα αυξηθεί ο αριθμός των τουριστών, θα πλακώσουν νύφες για τον Άρη. Όσο για τα κλειστά μουσεία και τους κλειστούς γεμάτο σκουπίδια, χόρτα και αρχαιοκάπηλους χώρους, ούτε κουβέντα…

3ο Ο ΝΕΜΟ πάλι διαβάζει τα SOS ναι πολύ σωστά… Ωχ! «chart: ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ:

H σύγχρονη γυναίκα πρέπει να έχει: Μυαλά μεσάνυχτα, Μάτια μισάνοιχτα, Πόδια ορθάνοιχτα!

Ο σύγχρονος άντρας πρέπει να έχει: Μικρό κινητό τηλέφωνο, Μεγάλο ακίνητο, Μυαλό αεικίνητο, Αεροδυναμικό αυτοκίνητο και Πουλί ευκίνητο!» Na ton pyroboliso tora?

4ο Εδώ γελάτε…

Ένας τύπος ανοίγει τη πόρτα ενός κουρείου στην Αθήνα, βάζει το κεφάλι του μέσα και ρωτάει τον κουρέα:

– Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει και απαντάει:

– Γύρω στις 2 ώρες.

Ο τύπος φεύγει. Λίγες μέρες αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

– Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στο μαγαζί που ήταν γεμάτο από κόσμο και απαντάει:

– Γύρω στις 3 ώρες.

Ο τύπος φεύγει. Μία εβδομάδα αργότερα, ξαναχώνει το κεφάλι του στη πόρτα του κουρείου και ρωτάει πάλι:

– Περίπου σε πόση ώρα μπορείς να με κουρέψεις;

Ο κουρέας, ρίχνει μια ματιά στη πελατεία του που περιμένει και απαντάει:

– Γύρω στη μιάμιση ώρα. Ο τύπος φεύγει.

Ο κουρέας, τρελαμένος από περιέργεια, γυρίζει στον βοηθό του και του λέει:

– Ρε Βασίλη, άντε ακολούθησε τον αυτόν να δεις που πάει.

Μετά από λίγο, ο Βασίλης επιστρέφει στο μαγαζί σκασμένος στα γέλια.

– Τι γελάς έτσι ρε Βασίλη, του λέει ο κουρέας. Πού πήγε ο τύπος που ακολούθησες;

Ο Βασίλης κοιτάει προς τα πάνω με δακρυσμένα μάτια από τα γέλια και απαντάει: – – Σπίτι σου!

..

Οι «φύσει πονηροί», πονηροί παραμένουν…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.