«Αναπτυξιακη διαταραχη του συντονισμου στο 7% ολου του σχολικου πληθυσμου»

Η Α. Κωσταλά είναι γυμνάστρια. Ασχολείται με τη διαταραχή του συντονισμού και καταγράφει τη γνώση των εκπαιδευτικών για το θέμα. «Το αντικείμενο δεν θεραπεύεται, βελτιώνεται. Η γνώση των εκπαιδευτικών ήταν μηδαμινή. Ρωτήσαμε 121 δασκάλους και το συνολικό ποσοστό δασκάλων που δεν γνωρίζουν πολύ βασικά πράγματα κυμαινόταν στο 97%», δηλώνει και εξηγεί: «Συνήθως προσπαθούμε να κάνουμε κάποιο πρόγραμμα παρέμβασης με το οποίο προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις κινήσεις τους. Να βελτιώσουμε την ισορροπία τους, τη λεπτή τους δεξιότητα. Δηλαδή, κάνουμε πάρα πολλά παιχνίδια με πάρα πολλά αντικείμενα διότι ακόμη και αν καταφέρουν να πιάσουν την μεγάλη μπάλα, δεν σημαίνει ότι θα μπορέσουν να πιάσουν και την μικρή. Μπορεί να μην μπορούν να κάνουν δύο βήματα κουτσό, θα πρέπει να κάνουμε πολλά περισσότερα, μέχρι να το επιτύχουν. Δεν μπορούν να πηδήξουν σκοινάκι. Αν δεν μπορούν να βελτιωθούν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να κλείσουν τα κουμπιά τους».

Πού στόχευε η έρευνα που εκπονήσατε;

Στη διαπίστωση αν οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στα σχολεία γνωρίζουν για την αναπτυξιακή διαταραχή του συντονισμού.

Για τι είδους διαταραχή πρόκειται;

Είναι μια μαθησιακή δυσκολία. Μια διαταραχή η οποία εμφανίζεται σε ένα ποσοστό 7% όλου του σχολικού πληθυσμού. Είναι ένα κινητικό έλλειμμα το οποίο έχει άμεση επίπτωση στην καθημερινή ζωή του παιδιού και στην πορεία του στο σχολείο.

Εντοπίζονται εύκολα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα;

Με μια πρόχειρη παρακολούθηση μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε παιδιά τα οποία δυσκολεύονται να γράψουν, να κόψουν, να πλυθούν, να κουμπωθούν, να πλύνουν δόντια, να δέσουν κορδόνια. Είναι τα πρώτα σημάδια. Γενικά τείνουν να τραυματίζονται πολύ συχνά, είναι τα λεγόμενα «άτσαλα» παιδιά.

Έχουν τη γνώση οι εκπαιδευτικοί;

Εμείς καταγράψαμε τη γνώση των εκπαιδευτικών ώστε να μπορούν να παραπέμψουν και να παρέμβουν. Το αντικείμενο δεν θεραπεύεται, βελτιώνεται. Η γνώση των εκπαιδευτικών ήταν μηδαμινή. Ρωτήσαμε 121 δασκάλους και το συνολικό αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν πολύ βασικά πράγματα κυμαινόταν στο 97%.

Ποια είναι η αντιμετώπιση που έχουν τα «άτσαλα» παιδιά;

Συνήθως προσπαθούμε να κάνουμε κάποιο πρόγραμμα παρέμβασης με το οποίο προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις κινήσεις τους. Να βελτιώσουμε την ισορροπία τους, τη λεπτή τους δεξιότητα. Δηλαδή, κάνουμε πάρα πολλά παιχνίδια με πάρα πολλά αντικείμενα, διότι ακόμη και αν καταφέρουν να πιάσουν την μεγάλη μπάλα, δεν σημαίνει ότι θα μπορέσουν να πιάσουν την μικρή. Μπορεί να μην μπορούν να κάνουν δύο βήματα κουτσό, θα πρέπει να κάνουμε πολλά περισσότερα. Δεν μπορούν να πηδήξουν σκοινάκι. Αν δεν μπορούν να βελτιωθούν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να κλείσουν τα κουμπιά τους.

Αν δεν γίνει αντιληπτή η αδεξιότητα, που οδηγεί συνήθως;

Σε κακή αυτοαντίληψη για τον εαυτό τους και σε πολύ μεγάλα συναισθηματικά προβλήματα γιατί δεν υπάρχει αποδοχή από τους τρίτους.

Άρα, γίνονται σε πολύ μικρή ηλικία και αντικείμενα «κοροϊδίας»…

Δεν αισθάνονται καλά σίγουρα. Δεν έχουν πολύ καλή αντίληψη, δεν είναι καλά συναισθηματικά και μεθαύριο μπορεί να είσαι ένας αποτραβηγμένος ενήλικας και μπορεί να φτάσει μέχρι την κατάθλιψη.

Τι προτείνετε στην πολιτεία;

Προτείνουμε στην πολιτεία να ενημερώσει τους δασκάλους. Γιατί είναι πολύ φυσικό, δεν είχαν τέτοια αντικείμενα στον κύκλο σπουδών τους. Η έρευνα στην Ελλάδα έχει ένα παρελθόν δέκα χρόνων, συνυπάρχει με άλλες μαθησιακές δυσκολίες. Ίσως, αν μπορέσουμε να δούμε τον κινητικό συντονισμό νωρίτερα, να μπορέσουμε να παρέμβουμε νωρίτερα σ΄ αυτά. Προτείνουμε στην πολιτεία να κάνει σεμινάρια στους καθηγητές και στους δασκάλους και να αναγνωρίσουν τα πρώτα σημάδια. Όση μεγαλύτερη ενημέρωση μπορεί να δοθεί είναι καλοδεχούμενη, ώστε να μην αντιμετωπίζονται τα παιδιά αδιάφορα.

Απαντάται συχνότερα στα αγόρια ή στα κορίτσια;

Εκεί που απαντάται συχνότερα είναι στα παιδιά με μαθησιακά προβλήματα.

Οι γονείς πώς αντιδρούν;

Πρέπει να είναι ενημερωμένοι, δεν είναι. Πρέπει να ξέρουν ότι με την παρέμβαση το παιδί τους, μπορεί να βελτιωθεί και μπορεί να είναι ευχαριστημένο από τη ζωή του. Και από εκεί και πέρα να μην φοβούνται να παραδέχονται ότι το παιδί μου έχει μια δυσκολία, ας την αντιμετωπίσουμε. Το να την κρύβεις δεν την λύνεις, το να την αποδεχτείς την αντιμετωπίζεις.

Άρα, η «ατσαλοσύνη» μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχίες…

Ναι, η κόρη μου που αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα, τελειώνει το πανεπιστήμιο, είναι φοιτήτρια στο Τμήμα της Ψυχολογίας, είναι το δεύτερό της πτυχίο. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει, απλά υπήρξε μεγάλη παρέμβαση από τους γονείς της που ήταν άνθρωποι του αθλητισμού και δεν μπορούσαν να αποδεχτούν ότι η κόρη τους δεν θα έχει σχέση με τον αθλητισμό.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.