«Το δασος της Μαυρης Πευκης να χαρακτηρισθει Μνημειο της Φυσης»

Το θέμα του δάσους της Μαύρης Πεύκης που βρίσκεται μεταξύ των νομών Έβρου και Ροδόπης έχει κατά καιρούς απασχολήσει τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Συγκεκριμένα η συζήτηση για αυτό ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια περίπου μετά την απόφαση της εταιρείας «Χρυσωρυχεία Θράκης» να εγκατασταθεί στην περιοχή μας. Υπήρξαν αντιδράσεις και ξεκίνησε μια σειρά δημοσιευμάτων, και μέσα από την εφημερίδα μας, για τη διατήρηση του συγκεκριμένου δάσους, εφόσον η περιοχή του Περάματος όπου και θα δραστηριοποιηθεί η εταιρεία φιλοξενεί ένα μέρος του δάσους. Τότε μιλώντας στον Παρατηρητή της Θράκης ο νυν αναπληρωτής καθηγητής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννης Ισπικούδης είχε τονίσει τη μοναδικότητα του συγκεκριμένου δάσους και είχε προτείνει να ανακηρυχθεί μνημείο της φύσης, πρόταση που επανειλημμένα έχει τεθεί τόσο από τη Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης και Έβρου κατά του χρυσού, αλλά και έχει ψηφισθεί από το Νομαρχιακό Συμβούλιο του Έβρου. Μάλιστα το 1995 η διεύθυνση Δασών Νομού Έβρου είχε ζητήσει επισήμως από την Διεύθυνση Δασών Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης την ανακήρυξή του σε μνημείο της φύσης. Μετά από αλλεπάλληλες ανταλλαγές εγγράφων σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Γνώμη» της 3-3-2008 «ύστερα από σύσκεψη στην έδρα της Περιφέρειας ΑΜΘ στις 31-7-1998, παρουσία του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας και των Διευθυντών δασών του Έβρου και της Ροδόπης, στην οποία αποφασίστηκε «η μη κήρυξη ως διατηρητέου μνημείου της φύσης του αυτοφυούς δάσους της μαύρης πεύκης που βρίσκεται στα όρια των νομών Έβρου και Ροδόπης».

Μετά από αυτό, όπως αναφέρει ο δασάρχης Αλεξανδρούπολης κ. Α. Καϊμακαμούδης στο υπ’ αριθ. 3315/28-04-2004 έγγραφό του προς την Διεύθυνση Δασών της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, «εγκρίθηκε η διενέργεια ερευνών από την «Α.Ε. Χρυσωρυχεία Θράκης»».

Δέκα χρόνια μετά περίπου η εξόρυξη χρυσού συνεχίζει να απασχολεί την περιοχή και κυρίως τον τελευταίο καιρό μετά τη δημοσιοποίηση του Χωροταξικού Σχεδίου της χώρας. Το θέμα της διατήρησης του δάσος της Μαύρης Πεύκης καθίσταται έτσι και πάλι επίκαιρο.

Όπως μεταφέρει ο κ. Ισπικούδης, αναπληρωτής καθηγητής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος, «το κύριο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου δάσος της Μαύρης Πεύκης είναι ότι βρίσκεται σε χαμηλό υψόμετρο. Κανένα άλλο δάσος Μαύρης Πεύκης δεν υπάρχει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη κοντά στη θάλασσα Συνήθως βρίσκεται σε μεγάλα υψόμετρα, όπως στην Πίνδο. Το συγκεκριμένο πρέπει να είναι απομεινάρι από παλιά εκτεταμένα δάση που σιγά –σιγά εξαφανίστηκαν.

Από εκεί και πέρα για λόγους ιδιαίτερους πολλών αλληλοεπηρεαζόμενων παραγόντων έχει και ιδιαίτερες μορφές δένδρων. Είναι σαν ένας γιαπωνέζικος κήπος. Οι μορφές των δένδρων είναι με χαμηλούς κορμούς, απλωτές κόμες και με διάφορους χρωματισμούς. Μερικά από αυτά τα δένδρα είναι σε μορφή σκαντζόχοιρου έρποντα. Το συγκεκριμένο δάσος της Μαύρης Πεύκης βρίσκεται στα όρια του νομού Ροδόπης και Έβρου μεταξύ των οικισμών Πετρωτά στο Νομό Ροδόπης και Περάματος στο Νομό Έβρου. Είναι περίπου 2000 στρέμματα».

Ο κ. Ισπικούδης είχε επισκεφθεί προσωπικά το δάσος. Όπως μας ενημερώνει μελέτες κάνουν συνάδελφοί του και για τα εδάφη και για το είδος. «Το ενδιαφέρον συνεχίζεται».

«Πριν χρόνια η δασική υπηρεσία είχε προσπαθήσει να ανακηρύξει το δάσος της Μαύρης Πεύκης μνημείο της φύσης. Υπάρχουν πολλά μνημεία στην Ελλάδα, πάνω από 50. Κάποια από αυτά είναι μερικές συστάδες δένδρων και ειδικά αυτό έχει όλα τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται από το νόμο για να χαρακτηρισθεί έτσι. Από το 1975 έως το 1985 έχουν ανακηρυχθεί 51 μνημεία της φύσης σε άλλες κατηγορίες είναι εθνικοί δρυμοί, εθνικά πάρκα, φυσικά αποθέματα, αισθητικά δάση. Αυτό έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να ανακηρυχθεί μνημείο της φύσης. Παλιότερα είχα πει ότι είναι κάτι μοναδικό, το οποίο αν καταστραφεί δεν ξαναγίνεται. Η εκμετάλλευση χρυσού ή οποιουδήποτε άλλου μεταλλεύματος ή κάποιου άλλου φυσικού πόρου κάποια στιγμή τελειώνει. Όμως ένα τέτοιο μνημείο της φύσης δεν ξαναεμφανίζεται. Θα καταστραφεί και θα εξαφανισθεί».

Παλιότερα οι εταιρείες χρυσού υποστήριζαν ότι η πανίδα και η χλωρίδα της περιοχής δεν πρόκειται να καταστραφεί και ότι είναι δυνατόν να ξαναγεννηθεί. Η απάντηση του κ. Ισπικούδη είναι ότι «άλλο θέμα είναι το θα ξαναγεννηθεί και άλλο θέμα το συγκεκριμένο. Μπορεί να ξαναφυτρώσουν πουρνάρια, αλλά οι μορφές αυτές που έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά δεν νομίζω ότι θα επανέλθουν ή θα πάρει εκατοντάδες χρόνια για να μη πω χιλιάδες εκατοντάδες χρόνια για να αποκτήσουν ξανά αυτή τη μορφή».

Πρόταση του κ. Ισπικούδη είναι να χαρακτηρισθεί το συγκεκριμένο δάσος «μνημείο της φύσης. Είναι κυριολεκτικά ένα φυσικό μνημείο και να είναι χώρος για επιστημονική και περιβαλλοντική έρευνα, εκπαιδευτικό εργαλείο, χώρος αναψυχής και χώρος εναλλακτικής μορφής τουρισμού, αυτό που ονομάζουμε οικοτουρισμό. Είναι ένα από τα λίγα και τα καλύτερα που διαθέτουμε ως χώρα».

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.