Βασιλικη Παπαγεωργιου, ερμηνευτρια: «Δυστυχως, υπαρχει τελμα σε ολο τον κοσμο, οχι μονο στην Ελλαδα»

Η Βασιλική Παπαγεωργίου ζει στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, συνεργάζεται με τους Μουσικούς του Βοσπόρου και τραγουδά τραγούδια του χθες, αλλά και του σήμερα. Γράφει στίχους, εμπνέεται από τον έρωτα, μιλά για την αγάπη και την συνύπαρξη. «Έχουμε ισοπεδωθεί όλοι οι άνθρωποι και έχουμε γίνει σχεδόν σκλάβοι μιας κατάστασης και νομίζουμε ότι η μοίρα μας είναι αναπόφευκτη», δηλώνει και προσθέτει με προβληματισμό: «Δεν ξέρω κατά πόσο η μοίρα του ανθρώπου είναι αυτού του είδους η σκλαβιά που ζούμε σήμερα». Παράλληλα μιλά για τον σύγχρονο τρόπο ζωής και σημειώνει: «Σήμερα είναι τόσο υλικός ο κόσμος, που ό,τι έχει να εκφράσει μια ευαισθησία ανθρώπινη και μια πιο ανθρώπινη πλευρά, δεν βρίσκει περιθώριο, όλα δυστυχώς πρέπει να μεταφράζονται σε εύκολο κέρδος. Έχουμε μπει σε μια κατάσταση δανείων, τόκων, επιτοκίων. Η γλώσσα έχει περιοριστεί σε πάρα πολύ λίγες λέξεις».

Πώς βρεθήκατε στην Πόλη;

Σχεδόν 15 χρόνια ζω στην Κωνσταντινούπολη, στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων. Έπαιζα πάντα παραδοσιακή μουσική στην Αθήνα και τραγουδούσα. Μετά πήγα στην Πόλη και τελικά ήταν τόσο μαγευτική η πόλη και τόσο μεγάλος ο μουσικός πλούτος, ήταν και η καταγωγή μου από την Σμύρνη, οπότε αποφάσισα να μείνω. Γνώρισα τον Νικηφόρο Μεταξά που είχε τον «Βόσπορο», εγκαταστάθηκα στην Πόλη και αρχίσαμε μαζί το «Φανάρι της Ανατολής».

Επιμένετε στην παράδοση, δημιουργείτε, όμως, και σύγχρονους ήχους…

Ο «Βόσπορος» είχε ανασύρει από τη λήθη το έργο των Ρωμιών Συνθετών της Πόλης στο οθωμανικό ρεπερτόριο. Μετά δημιουργήθηκαν τα διάφορα σχήματα που έχουμε. Υπάρχει ακόμη ο κλασικός «Βόσπορος» με τα παραδοσιακά όργανα, μετά το «Φανάρι της Ανατολής», άρχισε και η συνεργασία με τους Mode Plagal και γράφουμε και δική μας μουσική, Έλληνες και Τούρκοι δημιουργοί. Εγώ γράφω τα τραγούδια μας. Τραγουδάμε ελληνικά και τουρκικά, δίνουμε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και την Τουρκία, δεκαπέντε άτομα, Έλληνες και Τούρκοι, μισοί και μισοί.

Είναι μια ισορροπία δημιουργίας…

Ναι, χαιρόμαστε πάρα πολύ να βρισκόμαστε, να συναντιόμαστε, να μιλάμε, να τραγουδάμε. Έτσι, από αυτές τις συνευρέσεις γεννιέται η μουσική και οι στίχοι μας. Στην Πόλη εμείς ζούμε με τους Τούρκους μουσικούς. Δημιουργήθηκε ένα «χαρμάνι» πολύ ζωντανό, δεν αφορά την αναβίωση της παραδοσιακής μουσικής μόνον. Είναι στηριγμένη στην παραδοσιακή μουσική και συνδέονται και με έναν ήχο πιο σύγχρονο, πιο ζωντανό.

Πώς βιώνετε τη συνύπαρξη;

Συνυπάρχουμε. Αυτό δεν μπορεί να μεταφερθεί με λόγια. Όσοι παρακολουθούν τις συναυλίες μας αισθάνονται τη δημιουργική συνύπαρξη και το πόσο ενωμένοι είμαστε, όταν παίζουμε μουσική.

Η κοινή δημιουργία πώς επιτυγχάνεται; Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να συνεργάζονται;

Δεν είναι απλό θέμα των απλών πολιτών, των απλών ανθρώπων. Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι τα πράγματα δεν είναι τυχαία, δεν είναι απλά. Αν εξαρτιόταν από τους απλούς ανθρώπους, να τα βρούνε δηλαδή μεταξύ τους και μόνο αυτό, όλα θα ήταν πιο εύκολα.

Η μουσική είναι γέφυρα επικοινωνίας;

Νομίζω ότι αποδεικνύεται και με τη λειτουργία μας. Και στα Βαλκάνια, όταν ακούνε μουσικές νιώθουν τα κοινά στοιχεία, ανακουφίζεται κανείς όταν βλέπει αυτή την συνύπαρξη, όταν επισημαίνει κοινά, όμοια μουσικά ακούσματα.

Τι σας ενδιαφέρει να δίνετε με τους στίχους σας;

Κυρίως είναι βιωματικοί οι στίχοι που γράφουμε. Είναι αυτά που μοιραζόμαστε ζώντας μαζί. Αυτό βγαίνει μέσα από τη μουσική, από τους στίχους, από τον τρόπο ζωής.

Είναι εύκολος αυτός το τρόπος ζωής;

Σήμερα είναι τόσο υλικός ο κόσμος, που ό,τι έχει να εκφράσει μια ευαισθησία ανθρώπινη και μια πιο ανθρώπινη πλευρά, δεν βρίσκει περιθώριο, όλα δυστυχώς πρέπει να μεταφράζονται σε εύκολο κέρδος. Έχουμε μπει σε μια κατάσταση δανείων, τόκων, επιτοκίων. Η γλώσσα έχει περιοριστεί σε πάρα πολύ λίγες λέξεις.

Εσάς τι σας εμπνέει; Σας εμπνέει ο έρωτας;

Τραγουδώ για την αγάπη γενικότερα στον κόσμο. Η βάση σε όλα είναι η αγάπη. Αλλά και για όλα τα άλλα θέματα. Είναι η ζωή, ο θάνατος, η συνύπαρξη, η αντίσταση. Για ό,τι είναι πανανθρώπινο και όχι παγκοσμιοποιημένο, ό,τι είναι οικουμενικό.

Εσείς σε τι αντιστέκεστε; Για παράδειγμα είναι αντίσταση η απλότητα;

Νομίζω ότι φαίνεται με τον τρόπο ζωής. Η απλότητα είναι μια μορφή αντίστασης και η ειλικρίνεια επίσης.

Σας εξοργίζει κάτι με την εποχή μας;

Πάρα πολλά. Κυρίως πώς έχουμε ισοπεδωθεί όλοι οι άνθρωποι και έχουμε γίνει σχεδόν σκλάβοι μιας κατάστασης και νομίζουμε ότι η μοίρα μας είναι αναπόφευκτη. Δεν ξέρω κατά πόσο η μοίρα του ανθρώπου είναι αυτού του είδους η σκλαβιά που ζούμε σήμερα.

Κοιτώντας τα χρόνια που έφυγαν, νιώθετε ικανοποιημένη από το έργο που αφήνετε πίσω σας, από αυτό το σημαδάκι στο χρόνο;

Ακριβώς αυτό είναι, το σημαδάκι που είπατε. Το πετραδάκι – πετραδάκι που έλεγε και ένα παλιό, αγνό, λαϊκό τραγούδι που αγαπώ πάρα πολύ. Εμείς στην Ελλάδα είχαμε ένα πάρα πολύ απλό και ωραίο τρόπο να εκφραζόμαστε στους στίχους. Εξέφραζε όλους και αυτό δυστυχώς έχει χαθεί, τείνει να εκλείψει. Γι’ αυτό και επιστρέφουν όλοι σ΄ αυτά τα τραγούδια και τα ερμηνεύουν με άλλους τρόπους, αυτούς τους στίχους ξέρει ο Έλληνας. Δυστυχώς, υπάρχει κάποιο τέλμα σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Στην Τουρκία, πάντως, δεν έχουν ηρεμήσει όλα, εκεί φαίνεται ότι συντελούνται ακόμη αλλαγές…

Επικρατεί όντως μια άλλη ατμόσφαιρα, βράζει ακόμη το καζάνι. Υπάρχουν άνθρωποι με πάρα πολύ μεγάλο ταλέντο που προσπαθούν να εκφραστούν. Δεν μπορώ να πω ότι βοηθούνται πολύ, αλλά δίνουν και πολύ μεγαλύτερη προσοχή στην παραδοσιακή τους μουσική. Έχουν το Κρατικό Ωδείο που είναι πανεπιστημιακού επιπέδου. Προσέχουν και διατηρούν την παράδοσή τους.

Σας λείπει η Ελλάδα;

Εμείς ζούμε κοντά στους Ρωμιούς της Πόλης, μιλάμε τα ελληνικά. Φυσικά μου λείπει η πατρίδα μου. Το γεγονός ότι ζω έξω μου έδωσε τη δυνατότητα να δω την Ελλάδα και με άλλον τρόπο. Βγήκα έξω από το ελληνικό καλούπι και άρχισα να βλέπω την ιστορία και την παράδοση διαφορετικά. Ήρθα πιο κοντά στην πατρίδα μου έτσι. Όταν μπορούν να μάθουν και μια άλλη παράδοση έξω από την δική τους, αυτό είναι κέρδος. Είναι πάρα πολύ καλό να μπορούμε να δεχθούμε τον άλλον, τον διαφορετικό από εμάς. Εσείς στη Θράκη το ζείτε πολύ έντονα και αυτό μας αρέσει πολύ.

Η Ελλάδα που βλέπετε από έξω σας πληγώνει;

Περισσότερο με πληγώνει όταν είμαι μέσα. Όταν είμαι έξω, βλέπω πιο σφαιρικά τα πράγματα και σε ιστορικό βάθος. Αυτό αμβλύνει προβλήματα που όταν είσαι μέσα γίνονται μια καθημερινότητα αποπνικτική.

Το επόμενο μουσικό σας βήμα, ποιο θα είναι;

Ο επόμενος δίσκος που ετοιμάζουμε είναι για την Καππαδοκία. Θα περιλαμβάνει και παλιά παραδοσιακά της Καππαδοκίας και ακριτικά τραγούδια και καινούργιες συνθέσεις και των Τούρκων και των Mode Plagal, πάλι με δικούς μου στίχους. Θα τον ηχογραφήσουμε σύντομα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.