«Υπαρχουν ανθρωποι με αναπηρια που κρυβονται»

Ο Γιάννης Τοπτσής, είναι πρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία του Νομού Έβρου. Εδώ και τρία χρόνια ο Σύλλογος έχει να επιδείξει ένα μεγάλο κοινωνικό έργο, με παρεμβάσεις οι οποίες στοχεύουν στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων με αναπηρία σε κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο. «Στη ζωή της πόλης μας δυσκολεύει περισσότερο η έλλειψη των ηχητικών φαναριών. Δίνουμε «μάχες» για να το πετύχουμε, πήραμε υποσχέσεις, αλλά κάπου κολλάει η δουλειά», δηλώνει ο κ. Τοπτσής και προσθέτει: «Υπάρχουν ράμπες φτιαγμένες όχι με σωστό τρόπο και οι καινούργιες που γίνονται δεν εξασφαλίζουν πρόσβαση. Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην κίνηση όλων μας. Ζητάμε την κατανόηση από τους συμπολίτες μας, να μην παρκάρουν πάνω στις ράμπες, να αφήνουν ανοιχτό το πεζοδρόμιο για να περνάμε και εμείς απέναντι, να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας, στους φίλους μας».

Με ποιον τρόπο λειτουργείτε στο καινούργιο σας κτίριο;

Έχουμε φτιάξει ένα υπέροχο κτίριο με δικά μας έξοδα στο χώρο του παλιού Νοσοκομείου. Έχουμε και ξενώνα δύο ατόμων, έχουμε συμπαράσταση από όλους τους ανθρώπους, απλούς και μεροκαματιάρηδες. Έχουμε και τη στήριξη των φορέων. Ειλικρινά, όλα αυτά δεν φτάνουν γιατί θέλουμε να στεγάσουμε και τη χαρά και τον πόνο αυτών των ανθρώπων. Έχουμε δύο δωμάτια που τα χρησιμοποιούμε για ξενώνες, για τους απομακρυσμένους ανάπηρους του Νομού Έβρου. Έχουμε μια δανειστική βιβλιοθήκη που στήθηκε με πολύ κόπο, για την οποία ήδη έχουμε εξασφαλίσει 300 τίτλους. Επίσης, υπάρχει χώρος για εκδηλώσεις, όπου πραγματοποιούνται ενημερωτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είμαστε σε καθημερινή βάση κοντά στους ανθρώπους με αναπηρία.

Πόσα μέλη αριθμεί ο Σύλλογός σας;

Εμείς προσπαθούμε να φέρουμε κοντά όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη. Να μην έχουν δισταγμούς. Κάνουμε έκκληση και από τη δική σας στήλη να έρθουν κοντά μας. Έχουμε φτάσει ήδη στα 415 μέλη.

Διακρίνετε κάποια διστακτικότητα στην προσέλευσή τους;

Οι πιο πολλοί ήρθαν και έρχονται με άνεση στο σύλλογό μας. Δυστυχώς, έχουμε και φαινόμενα ανθρώπων με αναπηρία που κρύβονται τόσο αυτοί, όσο και οι οικογένειες τους.

Εσείς ποιο πρόβλημα αντιμετωπίζετε;

Έχω πρόβλημα με την όρασή μου. Είναι μια κληρονομική αρρώστια. Ήξερα ότι θα φτάσω εδώ και ακόμη χειρότερα. Το λίγο που μπορώ ακόμη να βλέπω, θέλω να το προσφέρω στην υπηρεσία των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με αναπηρία. Πολλοί αναρωτιούνται «γιατί τρέχει αυτός; Αφού παίρνει μια καλή σύνταξη; Τι θέλει;». Εμένα με κινητοποιεί το χαμόγελο που συναντώ σε κάποιους ανθρώπους, όταν μπορώ και αντιμετωπίζω το πρόβλημά τους. Αυτό μου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω.

Τι ζητάνε συνήθως οι άνθρωποι με αναπηρία που έρχονται στο Σύλλογό σας;

Αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα, άλλοι έχουν ανάγκη από παρέα, άλλοι από άμεση οικονομική στήριξη. Άλλοι θέλουν να πάνε μια απλή εκδρομή και δεν μπορούν ή να πάρουν μέρος σε μια κατασκήνωση. Είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων.

Το πρόβλημα της όρασης, αλλά και άλλα προβλήματα με την υγεία, τα οποία τα τελευταία τρία χρόνια έχουν διογκωθεί. Δεν το βάζω, όμως, κάτω. Έχουμε πρόβλημα με την οικογένειά μου, δεν με βλέπουν πια στο σπίτι, κλείνω δέκα και δώδεκα ώρες ενασχόλησης με τα θέματα του Συλλόγου, δεν περισσεύει χρόνος για την οικογένειά μου.

Ήταν εύκολο να δημιουργήσετε οικογένεια, γνωρίζοντας ότι θα αντιμετωπίσετε σοβαρά προβλήματα με την υγεία σας;

Είμαι τυχερός γιατί βρήκα μια πολύ σωστή γυναίκα. Της εξηγήθηκα από την αρχή. Της είπα ότι: «Τώρα μπορώ να βλέπω κάπως, αλλά σε κάποια χρόνια δεν θα βλέπω καθόλου, θέλεις να είμαστε μαζί;». Αυτό το μήνυμα θέλω να περάσω, ας μην διστάζουν να δημιουργούν σχέσεις οι άνθρωποι με αναπηρία. Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα υγείας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκλειστούμε. Αν εμείς βγούμε δυναμικά στην κοινωνία, τότε η κοινωνία θα μας αποδεχτεί. Να μην κρύβονται.

Στην ζωή της πόλης, τι είναι αυτό που σας δυσκολεύει περισσότερο;

Η έλλειψη των ηχητικών φαναριών. Δίνουμε «μάχες» για να το πετύχουμε, πήραμε υποσχέσεις, αλλά κάπου κολλάει η δουλειά. Υπάρχουν ράμπες φτιαγμένες όχι με σωστό τρόπο και οι καινούργιες που γίνονται δεν εξασφαλίζουν πρόσβαση. Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην κίνηση όλων μας. Ζητάμε την κατανόηση από τους συμπολίτες μας, να μην παρκάρουν πάνω στις ράμπες, να αφήνουν ανοιχτό το πεζοδρόμιο για να περνάμε και εμείς απέναντι, να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας, στους φίλους μας.

Εργασία βρίσκουν οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα αναπηρίας;

Είναι μεγάλο το πρόβλημα. Δυστυχώς, ο 2643 είναι ένας Νόμος που ποτέ δεν λειτούργησε ευεργετικά για τους ανθρώπους με αναπηρία, γίνονται ελάχιστες προσλήψεις ανθρώπων με αναπηρία. Αντί να αυξήσουν το ποσοστό γιατί μπήκαν στην ίδια κατηγορία και οι πολύτεκνοι, τώρα προσλαμβάνονται λίγοι.

Μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να προσφέρει το ίδιο σε έναν εργασιακό χώρο με ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα αναπηρίας;

Μπορεί ναι. Εγώ έβγαζα 550 λογαριασμούς με πρόβλημα στα μάτια και οι άλλοι συνάδελφοι έκαναν κάτω από 500 λογαριασμούς. Όποιος δούλεψε στον ΟΤΕ, καταλαβαίνει. Έχω δει ανθρώπους σε αναπηρικά καροτσάκια να δουλεύουν το ίδιο με άλλους συναδέλφους τους. Κάνω έκκληση να προσλαμβάνουν οι εργοδότες ανθρώπους με αναπηρία. Είναι χρήσιμοι, μπορούν να δουλέψουν. Υπάρχει και η σχετική Νομοθεσία που προβλέπει και επιδότηση τριών χρόνων. Θα έχουν έναν εργαζόμενο καλό, σωστό και με ελάχιστα έξοδα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.