«Πολλες περιπτωσεις Ατομων με Αναπηρια δεν εχουν βγει προς τα εξω»

Η Βασιλική Χατζοπούλου είναι Κοινωνική Λειτουργός στο Σύλλογο Ατόμων με Κινητικά Προβλήματα και Φίλων Νομού Ροδόπης: «Περπατώ». Μιλά στον «Κόσμο» για το άγχος των Ατόμων με Αναπηρία. «Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις Ατόμων με Αναπηρία, οι οποίες δεν έχουν βγει προς τα έξω. Δεν είναι ενημερωμένοι ούτε τα ίδια τα ΑμεΕΑ, ούτε οι οικογένειές τους, για όλα αυτά που δικαιούνται γιατί αν ήταν ενημερωμένοι, σίγουρα θα υπήρχε κάποια άλλη κινητικότητα από την πλευρά τους», δηλώνει και εξηγεί: «Είναι η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά και οι αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου. Φοβούνται να βγουν προς τα έξω. Το κυριότερο που χρειάζονται είναι η ψυχολογική υποστήριξη. Σιγά – σιγά βλέπουν ότι δεν είναι ντροπή να έχουν κάποιο πρόβλημα, οπότε αρχίζουν και κινητοποιούνται».

Ποιο είναι το αντικείμενο της δουλειάς σας στο Σύλλογο «Περπατώ»;

Έχω αναλάβει το κομμάτι της ενημέρωσης και της κινητοποίησης των οικογενειών και των ίδιων των ατόμων που χαρακτηρίζονται ως ΑμεΕΑ. Απευθυνόμενοι στο Σύλλογό μας μπορούν να ενημερωθούν από την κοινωνική λειτουργό για τα επιδόματα που δικαιούνται και τις παροχές που μπορούν να έχουν. Επίσης, προσφέρουμε και ψυχολογική υποστήριξη η οποία είναι απαραίτητη.

Συνήθως σε τι κατάσταση έρχονται οι γονείς των Ατόμων με Αναπηρία;

Είναι γονείς συνήθως νέων παιδιών, εφήβων, οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας, δεν ξέρουν πού αλλού μπορούν να απευθυνθούν ώστε να ενημερωθούν για τα δικαιώματα που έχουν τα παιδιά τους και να έχουν ψυχολογική υποστήριξη. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να βγαίνουν τα παιδιά από το σπίτι και να ανήκουν σε μια ομάδα.

Τι εξασφαλίζει η συμμετοχή σε μια ομάδα;

Είναι ένα πρώτο στάδιο για να αρχίσουν αυτά τα άτομα να βγαίνουν από το σπίτι. Από εκεί και πέρα, εκτός από τα άλλα Άτομα με Αναπηρίες, γνωρίζουν και τους εθελοντές μας. Γνωρίζοντας αυτά τα Άτομα κάνουν φιλίες και αρχίζουν τα μέλη μας να βγαίνουν εκτός Συλλόγου, να πηγαίνουν για αγορές και για καφέ.

Υπάρχουν περιπτώσεις Ατόμων με Αναπηρία οι οποίες δεν είναι γνωστές;

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις Ατόμων με Αναπηρία, οι οποίες δεν έχουν βγει προς τα έξω. Δεν είναι ενημερωμένοι ούτε τα ίδια τα ΑμεΕΑ, ούτε οι οικογένειές τους, για όλα αυτά που δικαιούνται γιατί αν ήταν ενημερωμένοι, σίγουρα θα υπήρχε κάποια άλλη κινητικότητα από την πλευρά τους. Βλέπω ότι όλοι οι γονείς έρχονται με θέληση να βοηθήσουν τα παιδιά τους, δεν ξέρουν για παράδειγμα ότι τα παιδιά τους δικαιούνται να έχουν υποστήριξη σε κανονικά σχολεία, να συμμετέχουν σε άλλες δραστηριότητες.

Η έλλειψη ενημέρωσης είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν;

Είναι η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά και οι αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου. Φοβούνται να βγουν προς τα έξω. Το κυριότερο που χρειάζονται είναι η ψυχολογική υποστήριξη. Σιγά – σιγά βλέπουν ότι δεν είναι ντροπή να έχουν κάποιο πρόβλημα, οπότε αρχίζουν και κινητοποιούνται.

Το βασικό που πρέπει να έχουν υπ’ όψιν τους και να κάνουν τα άτομα με αναπηρία και οι δικοί τους άνθρωποι ποιο είναι;

Σαν κοινωνική λειτουργός τους προτρέπω να μην παρατήσουν τη ζωή τους, γιατί η ζωή τους συνεχίζεται παρά την αναπηρία τους. Μπορεί να μην μπορούν πλέον να συνεχίσουν τη ζωή τους, έτσι όπως την ήξεραν, αλλά μπορούν να κάνουν καινούργια πράγματα. Να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, να αποδείξουν ότι είναι εδώ και ότι έχουν τη δύναμη να τα καταφέρουν. Μπορούν να τα καταφέρουν, έχουν πάρα πολλές δυνατότητες, κάθε άνθρωπος έχει πολλές δυνατότητες.

Η πολιτεία συμπαρίσταται όπως πρέπει στα Άτομα με Αναπηρία;

Όχι, ακόμη δεν προσφέρει όλα όσα θα έπρεπε. Δυστυχώς, αν χαρακτηριστεί κάποιο άτομο ΑμεΕΑ, θα πρέπει να πάει σε ειδικό σχολείο. Γιατί να μην πάει στο κανονικό σχολείο και να υπάρχουν εκεί όλοι όσοι πρέπει να τους στηρίζουν; Γιατί δεν παρέχεται η επιλογή του επιπλέον δασκάλου και καθηγητή; Γιατί δεν τα στηρίζει κανείς αυτά τα παιδιά; Γιατί προτιμούν ένα άτομο με αναπηρία να απομονώνεται σε ειδικό σχολείο; Αν αρχίσουν από την εκπαίδευση, μετά, αυτά τα άτομα, θα μπορέσουν να βγουν και στο εργασιακό περιβάλλον.

Η συμβίωση με τα Άτομα με Αναπηρία νομίζω ότι διδάσκει και εμάς…

Ναι, από την παρουσία των ΑμεΕΑ δίπλα μας, μαθαίνουμε και εμείς. Μαθαίνουμε ότι τα ΑμεΕΑ δεν είναι τόσο διαφορετικά από μας. Διδασκόμαστε από την παρουσίά τους και γινόμαστε καλύτεροι. Η συμβίωση διδάσκει. Μαθαίνουμε να συμβιώνουμε, να σεβόμαστε τα Άτομα με Αναπηρία και να μην τα απομονώνουμε.

Mαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.