«Η μουσικη ενωνει τους λαους»

Είναι ένας από τους δεκάδες πλανόδιους μουσικούς που τα τελευταία χρόνια αφήνουν πίσω τους τη γειτονική Βουλγαρία για να έρθουν στην περιοχή μας αναζητώντας ένα μικρό μεροκάματο. Κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, παίζουν μουσικά όργανα, βέβαιοι ότι έτσι τους καταλαβαίνουν και οι ντόπιοι κάτοικοι. Δεν περιμένουν πολλά. Ίσα – ίσα λίγα χρήματα για να αγοράσουν το ψωμί της ημέρας. «Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να εργαστώ κάπου, οπουδήποτε, δουλειά τίμια να είναι, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Στη Βουλγαρία, τα τελευταία χρόνια, η ανεργία βρίσκεται στα ύψη. Έκλεισαν επιχειρήσεις, εργοστάσια. Το κράτος δεν λειτουργεί, όπως παλιά. Εγώ έμεινα άνεργος, η γυναίκα μου έμεινε άνεργη, δεν είχαμε τίποτα», δηλώνει ο Ιβάν, ο πλανόδιος μουσικός με τον κεμετζέ στο χέρι και προσθέτει: «Η πείνα είναι μεγάλος εχθρός. Ό,τι κι αν κάνεις, πρέπει να εξασφαλίσεις το ψωμί σου και αυτό είναι δύσκολο. Από τη μια στιγμή στην άλλη χάσαμε τα πάντα. Άδειασε ο τόπος μας, μέχρι και ο κόσμος έφευγε».

Πώς βρεθήκατε στην Κομοτηνή να παίζετε μουσική;

Είμαι από τη Βουλγαρία. Ονομάζομαι Ιβάν και μένω στις Σέρρες. Παίζω κεμετζέ στην Κομοτηνή, γιατί δεν έχω να κάνω κάτι άλλο. Το όργανο αυτό είναι ο μοναδικός τρόπος που έχω για να ζήσω.

Το επιλέξατε τυχαία ή σκεφτήκατε ότι θα ήταν γνώριμο και σε μας;

Είναι ένα μουσικό όργανο που μου είναι γνωστό, αλλά είναι γνωστό και σε πολλούς κατοίκους της περιοχής σας γι’ αυτό και το επέλεξα. Δεν είχα άδικο, ο κόσμος στέκεται και το ακούει.

Πώς μάθατε να παίζετε παραδοσιακά όργανα;

Στην Βουλγαρία είχαν πολλές μουσικές σχολές εκμάθησης παραδοσιακών οργάνων. Εκεί έμαθα και εγώ και η γυναίκα μου, η Μαρία να παίζουμε σχεδόν όλα τα παραδοσιακά όργανα. Η Μαρία τώρα παίζει ακορντεόν. Εκείνη βρίσκεται στη μια άκρη της πλατείας σας, εγώ στην άλλη και έτσι βγάζουμε το μεροκάματο.

Τι συμπεραίνετε από τις αντιδράσεις του κόσμου;

Ότι είναι κοινοί οι ήχοι, είναι γνώριμες οι μουσικές μας. Στέκονται ξαφνιασμένοι και μας ακούνε. Πολλοί με ρωτούν πώς ξέρω να παίζω κεμετζέ, αν είμαι κι εγώ Πόντιος και άλλα τέτοια. Η μουσική ενώνει τους λαούς, πάντα το πίστευα και τώρα που τα έφερε έτσι η ανάγκη και ζω από τη μουσική επιβεβαιώνομαι καθημερινά.

Πού κοιμάστε;

Αύριο θα κοιμηθούμε στο σπίτι που νοικιάζουμε πολλά άτομα μαζί στις Σέρρες, σήμερα εδώ, στο παζάρι. Όσες μέρες είμαστε στην Κομοτηνή, κοιμόμαστε έξω.

Γιατί δεν νοικιάζετε σπίτι;

Χρήματα δεν υπάρχουν στην τσέπη. Ίσα – ίσα για να αγοράσουμε ψωμί. Οπότε, κοιμόμαστε στο αυτοκίνητο και πάλι καλά γιατί υπάρχουν άνθρωποι από τα μέρη μας που μένουν έξω.

Προσπαθήσατε να βρείτε μια δουλειά;

Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να εργαστώ κάπου, οπουδήποτε, δουλειά τίμια να είναι, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Στη Βουλγαρία, τα τελευταία χρόνια, η ανεργία βρίσκεται στα ύψη. Έκλεισαν επιχειρήσεις, εργοστάσια. Το κράτος δεν λειτουργεί, όπως παλιά. Εγώ έμεινα άνεργος, η γυναίκα μου έμεινε άνεργη, δεν είχαμε τίποτα.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που κληθήκατε να υπερπηδήσετε μετά την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης και τις αλλαγές που σημειώθηκαν και στη χώρα σας;

Η πείνα ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο για πολλούς από εμάς. Η πείνα είναι μεγάλος εχθρός. Ό,τι κι αν κάνεις, πρέπει να εξασφαλίσεις το ψωμί σου και αυτό είναι δύσκολο. Από την μια στιγμή στην άλλη χάσαμε τα πάντα. Άδειασε ο τόπός μας, μέχρι και ο κόσμος έφευγε.

Τώρα, πώς είστε;

Στην Κομοτηνή είναι καλά, στη Βουλγαρία η πείνα είναι μεγάλη ακόμη και τώρα που είμαστε μέλος της Ε.Ε., για ανθρώπους σαν κι εμάς δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως.

Πόσο χρονών είστε;

Είμαι 66 ετών, η Μαρία 55 και φαινόμαστε και οι δύο γέροι. Οι δυσκολίες της ζωής γερνούν τον άνθρωπο. Είχαμε και εμείς τα όνειρά μας και κοιτάξτε πώς είμαστε τώρα. Δεν ξέρεις ποτέ τι σου επιφυλάσσει η ζωή.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.