«Η ιδιωτικοποιηση ειναι επιλεκτικη και στρεφεται στα «φιλετα» που ετσι κι αλλιως ειναι κερδοφορα»

Ο Ηρακλής Γωνιάδης είναι Διδάκτορας της Σχολής Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης του Δ.Π.Θ. και διδάσκει στους φοιτητές της Σχολής, από το 2002, marketing, επιχειρηματικότητα και καινοτομία. Τον τελευταίο χρόνο, με τον καθηγητή Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου, στο πλαίσιο ειδικού προγράμματος, δίνουν διαλέξεις για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία σε: ΤΕΙ, ΚΕΤΕΚ, ΤΕΕ, ΟΑΕΔ και στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας σε όλη την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Διδάσκουν στην ουσία την επιχειρηματικότητα…«Πρέπει να απαλλαγεί από το «σύνδρομο του ακρίτα»», δηλώνει για τον Θρακιώτη επιχειρηματία και σημειώνει, «Φαίνεται ότι δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν είναι πια οι ακρίτες των συνόρων, αλλά οι προπομποί μιας τεράστιας ενδοχώρας. Αν απαλλαγούν από το «σύνδρομο του ακρίτα», θα δουν ότι η αγορά τους δεν περιορίζεται Νότια της Οροσειράς της Ροδόπης, αλλά επεκτείνεται.»

Διδάσκεται η επιχειρηματικότητα; Και πότε φτάνει κανείς να είναι: «επιχειρηματικός»;

Δεν σημαίνει ότι είσαι «επιχειρηματικός» αποκλειστικά και μόνο, όταν έχεις μια δική σου επιχείρηση, αλλά όταν είσαι πιο δημιουργικός, πιο επινοητικός, πιο θαρραλέος. Όταν λαμβάνει κανείς περισσότερες πρωτοβουλίες, ώστε να εξασφαλίζεται η επιβίωση με αξιοπρέπεια. Διαπιστώνω ότι ο κόσμος κατανοεί ότι η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα είναι έννοιες που ενυπάρχουν στη δική του την καθημερινότητα.

Ο επιχειρηματικός κόσμος της περιοχής πού θα πρέπει να στραφεί;

Πρέπει να απαλλαγεί από το «σύνδρομο του ακρίτα». Φαίνεται ότι δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν είναι πια οι ακρίτες των συνόρων, αλλά οι προπομποί μιας τεράστιας ενδοχώρας. Αν απαλλαγούν από το «σύνδρομο του ακρίτα», θα δουν ότι η αγορά τους δεν περιορίζεται Νότια της Οροσειράς της Ροδόπης, αλλά επεκτείνεται. Αν το δουν αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσουν δομές από μόνοι τους. Δεν πιστεύω ότι το Κράτος, έτσι όπως το φτιάξαμε μέχρι τώρα, μπορεί να ανταποκριθεί σε ανάγκες που θα επιδοτούν άμεσα τις επιχειρήσεις.

Ναι, αλλά πολλοί επιχειρηματίες προσβλέπουν σ΄ αυτή τη βοήθεια…

Σύμφωνοι, αλλά στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους το θεωρούν αναξιόπιστο. Ή θεωρώ το κράτος αναξιόπιστο και κοιτάζω εγώ τι θα κάνω ή το θεωρώ αξιόπιστο εταίρο και προσπαθώ να προσκολληθώ πάνω του. Εκείνο που λείπει είναι η συσπείρωση, το cluster. Η έννοιά του απέχει της έννοιας του συνεταιρισμού. Το cluster έχει μέλη του υφιστάμενες επιχειρήσεις και η νέα του δομή εξυπηρετεί του στόχους των επιχειρήσεων μελών.

Ποιο είναι το σημαντικότερο εμπόδιο που θα πρέπει να υπερπηδήσουν οι επενδύσεις της περιοχής;

Νομίζω ότι λείπει το όραμα, ο επιχειρηματίας εδώ είναι πιο μυωπικός στη λειτουργία του.

Πολύ συζήτηση γίνεται πάντως για τις υποδομές…

Κοιτάτε οι υποδομές στην Περιφέρεια της Ελλάδας είναι ίδιες. Νομίζω ότι το όραμα είναι εκείνο που χρειάζεται.

Σε ποια χώρα θα πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους οι Θρακιώτες επιχειρηματίες;

Θα κινηθούν ανάλογα με τα προϊόντα που παράγουν. Μια πρώτη ευκαιρία θα ήταν να κινηθούν στις χώρες που τώρα έγιναν μέλη της Ε.Ε, θα μπορούσαν να κατακτήσουν ένα μερίδιο στις εκεί αγορές και να πάρουν τις κατάλληλες ανάσες. Κυρίως όμως θα πρέπει να αναβαθμίσουν τα προϊόντα τους ή να στραφούν σε τομείς πιο καινοτόμους. Προϊόντα τα οποία θεωρούνται τεχνολογικά ξεπερασμένα ή απαξιωμένα από τους καταναλωτές να μην αποτελούν στόχο της παραγωγής τους.

Η αντιμετώπιση του υψηλού κόστους πώς επιτυγχάνεται;

Είναι σχετικό. Γίνεται με καλύτερο στελεχιακό δυναμικό. Όμως συζητώντας με τους εδώ επιχειρηματίες ακούω συνέχεια ότι δεν υπάρχουν στελέχη. Τους ρωτάω και εγώ να μου πουν τι πληρώνουν. Για να έρθει κάποιος εδώ και να εργαστεί, θα πρέπει να έχει και πολλά πλεονεκτήματα.

Θα πρέπει να στηρίζονται οι επενδύσεις από το κράτος;

Ο μεγαλύτερος πολέμιος της κρατικής στήριξης προς την οικονομία, είναι η Αμερική. Έκανε, όμως, το εξής: απομόνωσε από αυτή την τακτική την πολεμική βιομηχανία και την στηρίζει αφειδώς. Η πολεμική βιομηχανία στηρίζεται σε ένα πολύ μεγάλο φάσμα στην εμπορική βιομηχανία, άρα έμμεσα, μέσω της πολεμικής βιομηχανίας χρηματοδοτεί την οικονομία της. Έτσι μπορεί να υπάρξει στήριξη των επιχειρήσεων. Διαφωνώ όμως με τη λογική: «Δώσε λεφτά κι εγώ ξέρω τι θα τα κάνω». Την πολιτική όμως δημιουργίας άλλων τρόπων παροχών την ασπάζομαι. Για παράδειγμα: Βλέπουμε την περίπτωση της Νότιας Ιταλίας έχουμε τη στήριξη νέων επιχειρηματιών σε είδος, δηλαδή: απαλλαγή από το ρεύμα, φοροαπαλλαγές, εκπαίδευση πάνω σε αντικείμενα της επιχειρηματικότητας που ασκεί, υποστήριξη άλλων υποδομών, ταχυδρομική ατέλεια κ.α.

Μεγάλες υποδομές, όπως τα λιμάνια ή και Οργανισμοί, θεωρείτε ότι θα πρέπει να περνούν στα χέρια των ιδιωτών;

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν στην ακραιφνή ιδιωτικοποίηση. Ήδη εδώ και τριάντα χρόνια, που έχουμε το φαινόμενο του νέο-φιλελευθερισμού και της άκρατης ιδιωτικοποίησης, βλέπουμε ότι η ιδιωτικοποίηση είναι επιλεκτική και στρέφεται στα «φιλέτα» που έτσι κι αλλιώς είναι κερδοφόρα, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα αποτελεσματικό management για να έχουν κέρδος. Εκείνο όμως που δίνει άλλοθι και υπάρχουν κάποιοι που συγκατατίθενται σιωπηλά σ’ αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις είναι η λάθος ανάπτυξη αυτών των Οργανισμών και τα προνόμια που είχαν κάποιοι από τους εργαζόμενους σ’ αυτούς. Μου φαίνεται πολύ ειρωνικό σήμερα, να έρχονται εργαζόμενοι και να μιλούν για κοινωνικό κράτος, όταν οι ίδιοι στους Οργανισμούς αυτούς κοίταζαν μόνο το συμφέρον τους. Δεν μπορώ να δεχθώ ένας φορτο-εκφορτωτής στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης – και δεν είναι ειρωνικό αυτό που λέω- να παίρνει περισσότερα λεφτά από τον Πρύτανη του Δ.Π.Θ.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.