Διαστασεις,4807

1ο Νομίζω πάτερ ότι χάσαμε τη μπάλα…(αλήθεια ποδόσφαιρο παίζουν εκεί πάνω; Να πεθάνω εντάξει, δεν θα σας ακυρώσω τα σχέδια, αλλά τον Ολυμπιακό θα μπορώ να τον βλέπω;)

…ούτε υποψήφιοι στις Εκλογές των Δικηγορικών Συλλόγων να ήμασταν (σημείωση: Τέτοιος πολιτικός πολιτισμός! Το βράδυ της Κυριακής έμεινα ενεή από την συντροφικότητα και την ευγένεια που αντίκρισα. «Βγες εσύ», έλεγε ο ένας υποψήφιος, «όχι δεν θέλω, βγες εσύ» απαντούσε ο άλλος υποψήφιος. ΣΟΚΚΚΚΚΚ εγώ… Όχι, σαν τους πολιτικούς που έχουν ως κύριο μέλημά τους την επανεκλογή τους. Ή τα κόμματα που έχουν συνεχώς κατά νου το ενδεχόμενο μιας πρόωρης εκλογικής αναμέτρησης, είτε για να αιφνιδιάσουν είτε για να μην αιφνιδιαστούν. Άσχετο πάτερ μου, αλλά εκείνο που δεν κατάλαβα, και ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβω, είναι η εμμονή ορισμένων – και συγκεκριμένων – δημοσιογράφων να επιδίδονται κάθε τόσο στο σπορ της εκλογολογίας και μάλιστα με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση ότι μάλλον ως άτυποι πολιτικοί σύμβουλοι του πρωθυπουργού επιδιώκουν να «διακριθούν». Όχι, ότι κατά τόπους συμβούλους δεν έχουμε… Πάντως, μεταξύ άλλων, λίγο έλειψε να ξεχάσω ότι η χώρα έχει προβλήματα, πολλά και μεγάλα, και ο τόπος επίσης. Καημό το έχω τον πρώτο μεγάλο επιστημονικό φορέα να τον ακούσω να μιλάει γι’ αυτά… Όσο για τους νέους δικηγόρους; Θαρρώ ότι αυτοί έγειραν την πλάστιγγα γνωρίζοντας ότι, αν δεν αποκτήσουν δύναμη, μια ζωή θα είναι τα μικρά βατράχια που τους πατάνε τα βουβάλια.

2ο Ο ΝΕΜΟ ασχολείται με σοβαρά πράγματα…

(γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού)… κρατά στα χέρια του όχι πίτσα, αλλά το βιβλίο «τέχνης του ταξιδιού». Μ’ αυτό το βιβλίο προσπαθεί να μάθει να σκέφτεται (με τι αλήθεια;) πώς ζούμε και πώς μπορούμε να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας; (είναι πολύ απλό, κάνοντας κάτι…). Τα κτίρια και τα αντικείμενα, λέει, μας επηρεάζουν καθοριστικά. Ξεκινώντας από μια ταπεινή μονοκατοικία ή ένα συνηθισμένο διαμέρισμα και φτάνοντας σε μερικά από τα πιο φημισμένα κτίρια του κόσμου, του Αντρέα Παλλάντιο, του Λε Κορμπυζιέ και του Νόρμαν Φρέιζερ, ο Μποττόν εξετάζει πώς οι ιδιωτικές κατοικίες και τα δημόσια κτίρια επιδρούν στον τρόπο που αισθανόμαστε και σκεφτόμαστε. («Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ», ΑΛΑΙΝ ΝΤΕ ΜΠΟΤΤΟΝ Μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης, Εκδόσεις «Πατάκη», Σελίδες: 352, Τιμή: 15,50 ευρώ)… Καταλαβαίνετε τώρα γιατί στην Κομοτηνή σκεφτόμαστε όπως σκεφτόμαστε; Θέμα αρχιτεκτονικής και η ευτυχία, θέλει την αρχιτεκτονική της. Μην κοιτάτε που στο όνομα του κέρδους δεν άφησαν τίποτε αρχιτεκτονικό στην πόλη μας… Κι ύστερα πάτερ, οι ίδιοι που την έκαναν όπως την έκαναν, οι ίδιοι αγωνιούν… What can I say πάτερ μου;

3ο Πήγε και βρήκε την φίλη της…

… την Ζακλίν ντε Ρομιγί, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, έχει αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη της κλασικής Ελλάδας, κυρίως δε του αμύθητου πνευματικού πλούτου του 5ου π.Χ. αιώνα. Πήρε το καινούργιο της βιβλίο «Η αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου» που κυκλοφόρησε από την «Ωκεανίδα» στη σειρά «Κυκεών» που διευθύνει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, μας ξεναγεί στο αξεπέραστο αριστούργημα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας… Θαρρώ ότι η Θεία Ροδούλα το πήρε γιατί της θυμίζει την παιδική της ηλικία… Πάω στοίχημα, πάτερ, ότι με τον Αισχύλο ήταν συμμαθητές… Τα εμβληματικά της πρόσωπα και τα κεντρικά της θέματα μας επιβάλλουν, ακόμη και σήμερα, τον προβληματισμό γύρω από τα καίρια ζητήματα της ανθρώπινης συνύπαρξης. Πώς η βία που γεννιέται στο πεδίο της μάχης εισβάλλει έως το κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια; Πώς μπορεί να κλείσει ο κύκλος του αίματος, της εκδίκησης και της αντεκδίκησης; Πώς το δίκαιο μπορεί να επουλώσει τις πληγές που άνοιξε η βία; «Πρόκειται για μια διαφωτιστική ανάγνωση ενός κειμένου δύσκολου, παρ’ όλα αυτά θαυμάσιου», Μαρία παιδί μου. («Η αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου» της Ζακλίν ντε Ρομιγί. Μετάφραση: Ανθή Ξενάκη. Εκδ. «Ωκεανίδα», σελ. 165, τιμή: 12 ευρώ.). Τα βιβλία που αξίζουν πολύ και κοστίζουν λίγο μου αρέσουν πάτερ, γιατί θαρρώ ότι η ακρίβεια των ημερών μας πλήττει και τον χάρτινο κόσμο… Δείτε τι γίνεται με τις εφημερίδες: 1,30 οι καθημερινές, 3,50 οι Σαββατιάτικες. 3,50 το κιλό πουλάνε και οι κτηνοτρόφοι τα αμνοερίφια, εδώ δεν πρόκειται για ζήτημα ανθρώπινης συνύπαρξης, αλλά για αξεπέραστο «αριστούργημα» της αισχροκέρδειας… Για την οποία ποτέ μα ποτέ δεν φταίνε οι έμποροι, αλλά οι παραγωγοί και οι καταναλωτές… και κερατάς και δαρμένος (κάτι μου θυμίζει αυτό, η στολή με την οποία ντύνομαι φέτος).

4οΕδώ γελάτε…

Mια γυναίκα ξυπνάει αργά το βράδυ και ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της δεν είναι στο κρεβάτι. Φοράει τη ρόμπα της και κατεβαίνει να τον ψάξει. Tον βρίσκει να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας, βυθισμένο σε βαθιές σκέψεις και απλώς να κοιτάζει με απλανές βλέμμα τον τοίχο, έχοντας μπροστά του μια κούπα καφέ. Eξακολουθεί να τον κοιτά, καθώς αυτός σκουπίζει ένα δάκρυ από τα μάτια του και πίνει μια ρουφηξιά καφέ. «Tι σου συμβαίνει, αγάπη μου;», ψιθυρίζει μπαίνοντας στην κουζίνα. «Γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα;»

«Θυμάσαι τότε που είχαμε πρωτογνωριστεί πριν από 20 χρόνια, τότε που ήσουν ακόμη 16 χρονών;»

«Mα φυσικά και το θυμάμαι!», του απαντάει.

«Θυμάσαι τότε που μας έπιασε ο πατέρας σου να κάνουμε έρωτα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου;»

«Nαι, κι αυτό το θυμάμαι!», του λέει εκείνη.

«Θυμάσαι μήπως και τη στιγμή που πήρε την καραμπίνα και μου είπε ότι ή θα σε παντρευτώ ή θα με στείλει φυλακή για 20 χρόνια;»

«Nαι, αγάπη μου, το θυμάμαι κι αυτό!», συνεχίζει, ελαφρώς απορημένη η γυναίκα. «E, λοιπόν, σήμερα θα είχα αποφυλακιστεί…», της λέει σκουπίζοντας ένα ακόμα δάκρυ από το πρόσωπό του…

Υ.Γ.

Blogξεκατίνιασμα

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.